OST 037 : MIJN LIEVE LILIANA ( DEEL 2 )

🟥 Ingezonden door: S.B

          ⚜️MIJN LIEVE LILIANA⚜️ – DEEL 2

-----------------------

Ik raakte volledig in paniek toen ik Jaime’s telefoontje kreeg. Mijn hart bonsde in mijn keel terwijl ik haastig iets over mijn hoofd aantrok, de deur achter me dichtgooide en zo snel mogelijk in mijn kleine auto sprong. Zonder na te denken startte ik de motor en reed ik met hoge snelheid richting Jaime’s huis. Mijn handen trilden aan het stuur; ik wist nog niet precies wat er was gebeurd, maar de angst in Jaime’s stem had me al genoeg gezegd.

Toen ik bij haar huis arriveerde en uitstapte, zag ik haar al door het raam heen: ineengezakt op de bank, voorovergebogen, huilend alsof haar hele wereld was ingestort. De televisie stond nog aan, maar ze leek niet eens te merken dat er iets speelde. Ik holde naar binnen, liet de deur achter me dichtvallen en vond haar in een staat waarin ik haar nog nooit eerder gezien had.

Ze kon amper praten. Haar woorden kwamen eruit tussen lange, trillende uithalen door; ze hikte, stotterde, veegde machteloos haar tranen weg. Pas na een paar minuten wist ze het uit te brengen:

Liliana was overleden in haar voertuig.

Ze was dood.

Mijn oren suisden. Het voelde alsof mijn lichaam even niet meer wist hoe het moest functioneren.

Met veel moeite vertelde Jaime wat ze had gehoord: Liliana had op een familiefeest ruzie gekregen met haar moeder. In een opwelling van woede en frustratie stapte ze in haar auto en reed ze weg — veel te hard, verblind door emoties. Slechts enkele minuten later gebeurde het ongeluk.

De aanrijding was volgens ooggetuigen vreselijk heftig geweest. Liliana’s auto kwam met hoge snelheid op een druk kruispunt in botsing met een voertuig dat geen voorrang verleende. Door de enorme klap tolde haar auto meerdere keren over de kop. Het voertuig was compleet verwoest; je kon amper nog zien dat het ooit een auto was geweest.

Ondanks alle moderne veiligheidssystemen was de wagen gekreukeld als een papieren prop.

De brandweer moest eraan te pas komen om Liliana uit het wrak te snijden. Terwijl ze haar uit de auto haalden, ademde ze nog. Ze was bewusteloos, niet bij zinnen, maar technisch gezien nog in leven.

Maar onderweg naar het ziekenhuis bezweek ze alsnog aan haar interne verwondingen. Ze had geen schijn van kans gehad.

Toen Jaime het verhaal volledig had verteld, barstten we allebei in tranen uit. We huilden zoals kinderen dat doen — ongecontroleerd, rauw, diep. Het voelde alsof iemand ons middenrif had doorgesneden. We konden amper ademhalen.

Stiekem voelde ik me schuldig.

Wij hadden vlak daarvoor best negatieve dingen over haar gezegd, over haar gedrag met mannen. Gedrag dat wij niet netjes vonden voor een dame met normen en waarden. Want iemands man afpakken is echt niet netjes en dat doe je een andere vrouw toch niet aan?! Jaime veegde haar tranen weg en zei:

“Ja, het was hoe dan ook de waarheid… ze pakte ieders man af. Maar toch hield ik van haar. Ik weet niet waarom. Ik mocht haar zó graag, ze was altijd ontzettend lief voor ons. Diep van binnen voelde ik altijd dat ze een goed mens was. Misschien had ze haar redenen om van de ene man naar de andere te gaan.”

En ze had gelijk. Ik voelde precies hetzelfde. Liliana had haar fouten, ze was niet perfect, dat is trouwens niemand .... en ik had haar nooit anders gekend dan als een warme, lieve meid.

Een gemene kant heb ik persoonlijk nooit gezien.

De begrafenis

Toen de dag van de begrafenis aanbrak, beleefden Jaime en ik alles alsof we door een dikke mist liepen. Alles voelde vreemd, alsof het niet echt was. Toch was de pijn werkelijker dan ooit.

Liliana lag daar in haar kist.

Vredig.

Alsof ze sliep.

Het brak mijn hart in duizenden stukjes om haar zo te zien liggen — lief, breekbaar, zonder leven. Ik wist dat ik haar stem nooit meer zou horen, haar zachte troetelnaampjes die ze altijd voor me had, haar overdreven grappige opmerkingen die me altijd deden lachen.

Niets daarvan zou ooit nog terugkomen.

Ik ga niet liegen: ik heb mijn ziel uitgehuild.

Dagenlang liep ik rond als een zombie, niet in staat om te begrijpen hoe iemand die zo jong was, zo wreed uit het leven kon worden gerukt. Ik vroeg God keer op keer:

“Waarom? Waarom zo? Ze was nog zo jong. Wat ze ook heeft gedaan, zo’n einde verdiende ze toch niet?”

Maar antwoord kreeg ik niet.

Aan het eind van de rit weet alleen God waarom sommige dingen gebeuren.

Vier maanden later

Het verdriet bleef, maar het leven dwingt je door te gaan. Jaime en ik probeerden onszelf weer op te rapen.

In die tijd kwam mijn nichtje Farida uit Aruba naar Suriname om stage te lopen. Ze had een auto nodig, maar haar budget was klein. Zo kwam ik op het idee om te informeren bij de autoverhuur van Liliana’s moeder. Ik hoopte dat we via haar misschien een vriendelijk prijsje konden regelen. Ik had haar nummer niet, en via de telefoongids kon ik wel bellen, maar ik wilde liever persoonlijk langsgaan. Misschien zou dat net even beter werken.

Voor het gemak noem ik haar hier mevrouw Brichitte Da Costa.

Ik wilde niet alleen naar haar huis gaan, dus Jaime ging mee. Zij kende de moeder beter dan ik, en bovendien had Jaime een vlotte babbel — iets wat bij zulke bezoeken altijd goed van pas komt.

Het bezoek aan mevrouw Da Costa

We gingen naar haar huis aan de Anton Dragtenweg, langs het water. Mevrouw Da Costa verwelkomde ons vriendelijk en nodigde ons uit om in de grote tuin achter het huis te gaan zitten, naast haar prachtige zwembad.

Ze zag er echter niet goed uit. Haar ogen waren rood en opgezwollen; het was duidelijk dat ze veel had gehuild. Ondanks haar pijn forceerde ze een glimlach en zei:

“Zo meiden, waarmee kan ik jullie helpen? Jaime zei dat jullie wat nodig hadden.”

Ik antwoordde voorzichtig:

“Ehhh, ja. Maar eerst wilden we eigenlijk gewoon horen hoe het met u gaat. We weten hoe hecht u en Liliana met elkaar waren. Ze sprak altijd zo liefdevol over u. Dus besloten we langs te komen. En nu we hier toch zijn, wilde ik ook vragen of u misschien een auto beschikbaar heeft voor mijn nichtje. Ze is hier voor stage, en ze heeft echt vervoer nodig. Geen luxe hoor, gewoon iets kleins en betrouwbaars.”

Mevrouw Da Costa zuchtte en schudde haar hoofd.

“Schatjes… alle betaalbare auto’s zijn verhuurd. Het is hoogseizoen. Zelfs de luxere modellen zijn weg. Maar ik wil jullie niet met lege handen wegsturen. Laat me even nadenken…”

Ze keek naar de grote garage verderop. Wij liepen met haar mee. Binnen stonden zes dure auto’s: Mercedes, Audi, BMW, Bentley. Ik had geen verstand van auto’s, maar zelfs ik zag meteen dat dit pure luxe was.

Na een paar minuten stilte zei ze:

“Als jij die auto zou rijden, Lana… misschien… Of nee… het is voor je nichtje, toch?”

“Ja, voor mijn nichtje,” herhaalde ik.

Ze leek verward, alsof ze met haar gedachten ergens anders was.

Daarna wees ze naar de garage en zei zachtjes:

“Deze auto’s hier in de garage, en ook een paar op onze oprit, waren allemaal van Liliana. Ze reed ermee wanneer ze in Suriname was. Maar zodra zij in Nederland verbleef, maakte ík gebruik van de auto’s. Zoals jullie weten, was ze bijna nooit in Suriname en bleef ze nooit lang. Daarom reed ik het merendeel van de tijd in die voertuigen.

Het is bovendien niet verstandig om auto’s lange tijd ongebruikt te laten staan—dat is slecht voor de motor. Liliana’s vader kwam af en toe langs om de auto’s op te halen en ermee te rijden, zodat ze toch regelmatig gebruikt werden.

Mijn kind hield van snelle wagens; ze kon er geen genoeg van krijgen. Snelheid gaf haar die adrenaline waar ze zo dol op was. Ze was precies als haar vader—bij hem draaide ook alles om snelheid, dure auto’s en mooie vrouwen. Ach… die man heeft haar echt verwend. Niks was hem te veel voor zijn meisje. Alles wat ze wilde, kreeg ze.

Helaas is diezelfde liefde voor snelheid haar einde geworden…”

Ze slikte moeizaam.
Wij konden zien dat ze moeite had met het praten over haar dochter. 

“Ik zou jullie één van haar auto’s kunnen lenen. Gratis zelfs. Maar… ik weet niet hoe ze erop zou reageren.”

Ze keek ons aan met een gebroken blik.

“Ow, wat mis ik haar. Ze was mijn oogappel…”

Wij zeiden dat we haar verdriet begrepen, en dat we Liliana ook elke dag nog misten.
We begrepen niet wat de moeder bedoelde met de uitspraak "geen idee hoe Liliana erop zou reageren..", want haar dochter was toch al overleden. 
Liliana wist hier natuurlijk niks van als we haar auto zouden lenen. 

Blijkbaar zag de moeder onze verwarde blikken en ze vroeg ze plots:

“Voelen jullie haar aanwezigheid soms ook?”

Wij keken elkaar verbaasd aan.

“Hoe bedoelt u?”

Ze aarzelde, en zei toen:

“Mag ik jullie iets toevertrouwen?”

“Ja, natuurlijk,” antwoordden we bijna in koor.

Ze keek naar de grond.

“Ik zie haar. Ik zie haar elke dag. Ze verschijnt hier in huis… en…”

Ze stopte midden in haar zin.

Wij waren met stomheid geslagen.

“Kunt u haar zien? Echt zien? Dat moet toch fijn voor u zijn? Dat ze u nog bezoekt?”

“Nee… het is niet fijn,” zei ze zacht. Een traan gleed over haar wang.

“Ik hou van mijn dochter. Zielsveel. Maar ze dacht altijd dat ik niets om haar gaf omdat ik zo hard werkte. Ze begreep nooit dat ik dat juist voor haar deed. Haar vader zorgde goed voor ons, maar ik ben trots. Ik wilde mijn eigen bedrijven opbouwen. En dat is gelukt, maar daarvoor moest ik altijd weg van huis. Liliana voelde zich hierdoor ongewenst… terwijl ik haar juist alles wilde geven.”

We vielen stil.

We wisten niet wat we moesten zeggen. Het was een intiem, pijnlijk verhaal dat ons allebei diep raakte.

🌺 VOOR HET VERVOLG:

LEES DEEL 3

-------
OST 036: MIJN LIEVE LILIANA - DEEL 1

OST 037: MIJN LIEVE LILIANA - DEEL 2

STORY 811: MIJN LIEVE LILIANA - DEEL 3

STORY 812: MIJN LIEVE LILIANA - DEEL 4

--------

⭐️⭐️ Herschreven door Yvanna Hilton (OST-beheerder)