🟦 Ingezonden door: S.B.
⚜️MIJN LIEVE LILIANA – DEEL 1⚜️
----------------------------
Lieve OST-lezers,
Graag wil ik vandaag een bijzondere ervaring met jullie delen.
Maar goed… hier gaat mijn verhaal. Alles wat ik ga vertellen is waargebeurd. Ik heb lang getwijfeld of ik dit wel moest delen, vooral omdat er familieleden van de persoon over wie dit verhaal gaat, ook in deze groep zitten. Misschien zullen sommigen het verkeerd opvatten. Toch heb ik, na lang wikken en wegen, besloten om mijn verhaal met jullie te delen.
Om de privacy van iedereen te beschermen gebruik ik geen echte namen — alleen fictieve.
⸻
De ontmoeting
Dit gebeurde in Suriname, tijdens een PARBO Night op het Onafhankelijkheidsplein, vele jaren geleden.
Die avond leerde ik Liliana kennen, via een gezamenlijke vriendin van ons, Jaime.
Ik had Jaime al in geen tijden meer gezien, dus we waren dolblij dat we elkaar weer ontmoetten. Door de drukte van school en werk waren we elkaar uit het oog verloren. Zij was destijds naar Nederland gegaan om te studeren, maar sinds kort weer teruggekeerd naar Suriname.
Liliana was een vriendin van haar. Ze stond die avond vrolijk mee te swingen op de muziek. Ze leek een beetje aangeschoten — of misschien zelfs high, want haar ogen hadden zo’n vreemde, wazige blik.
Dat was dus de avond waarop ik Liliana voor het eerst ontmoette.
⸻
Wie Liliana was
Liliana bleek pas terug te zijn in Suriname. Ze was de dochter van een bekende Hindoestaanse zakenman — een man die bijna iedereen in Suriname wel kent. Daarom zal ik geen namen noemen voor de zekerheid. Geruchten doen de ronde dat deze meneer in de 'poeder' wereld een zeer bekende is.
Liliana was echter zijn buitenechtelijke dochter. Haar moeder, een prachtige half-Braziliaanse vrouw, was jarenlang de buitenvrouw van deze man geweest.
Naarmate ik Liliana beter leerde kennen, vertelde ze me steeds meer over haar zichzelf. Ze woonde eigenlijk in Nederland, maar kwam af en toe voor korte periodes naar Suriname om haar vader, moeder en familie te bezoeken.
Vanaf haar tienerjaren hadden haar vader en moeder haar naar Nederland gestuurd om daar haar opleiding te volgen.
En eerlijk is eerlijk: Liliana was adembenemend mooi.
Ik kende niemand die haar kon evenaren. Ze had een gave, stralende huid, een smalle neus, mooie ronde borsten, en lang golvend haar.
Haar uitstraling had iets van een Latina — een lichte huidskleur, ronde heupen en volle billen.
Zelfs ik, als vrouw, moest toegeven dat ik soms jaloers werd als ik naar haar keek.
Hoewel ik zelf een vrouw ben die ook veel aandacht van mannen krijgt, liet Liliana’s schoonheid me soms onzeker voelen. Ze had iets onweerstaanbaars, iets dat je niet kon uitleggen.
⸻
Onze groeiende vriendschap
Onze vriendschap groeide met de dag.
Ze vertelde me veel over zichzelf en gaf toe dat ze eigenlijk niet veel vriendinnen had. Ze hield van dure auto’s, maar was verder vrij stil van aard.
De mannen in Suriname waren stapelgek op haar. Haar telefoon stond nooit stil. Ze zette hem meestal op stil, anders had ze geen rust. Zoals gebruikelijk, na een paar weken in Suriname vertrok ze weer naar Nederland. Haar bezoeken waren nooit lang.
Op een dag zei ze tegen me:
“Lana, bij jou voel ik me rustig. Jij geeft me het gevoel dat ik alles tegen je kan zeggen. Jij begrijpt me, en je veroordeelt me niet.”
Ik glimlachte en zei:
“Natuurlijk, schat. Waarom zou ik jou beoordelen? Je bent mijn vriendin.”
Ze lachte zacht, gaf me een stevige brasa (omhelzing) en vertrok daarna terug naar Nederland.
Daar bleef ze vervolgens bijna twee jaar.
⸻
Geruchten uit Nederland
Tussendoor hielden we wel contact. Ze belde me regelmatig, dus ik mocht niet klagen.
Toch hoorde ik via Jaime intussen een andere kant van het verhaal.
Volgens haar was Liliana in Nederland niet erg geliefd.
Ze had een reputatie opgebouwd — dat ze iedereens man afpakte. Zelfs de vriendjes van haar beste vriendinnen zouden bezwijken zodra ze Liliana ontmoetten. Daardoor gingen veel van haar vriendschappen kapot.
Liliana had namelijk de gewoonte om geen “nee” te zeggen tegen mannen. Ze was, om het zacht uit te drukken, een wilde meid.
Ze genoot van het leven, van aandacht, van luxe — en van mannen. Ze kon elke man om haar vinger winden. De mannen lagen als het ware voor haar voeten, en ze wist dat dondersgoed.
Volgens Jaime maakte Liliana daar ook gretig gebruik van. Ze had talloze vriendjes, maar ook evenveel vijanden — vooral onder de vrouwen.
“Ik ben blij dat ik nu geen vriend heb,” zei Jaime eens tegen me. “Want als ik er wel eentje had, zou ik moeten oppassen met Liliana. Want geloof me, iedere man wil haar. En ik weet niet hoe ik zou reageren als mijn vriend zijn ogen niet van haar af kon houden. Ik denk dat ik haar dat nooit zou vergeven.”
Ik schrok toen ik dat hoorde.
Voor mij was Liliana juist een lief, warm meisje geweest. Ze had me altijd met respect behandeld, nooit iets verkeerds gezegd of gedaan.
Maar Jaime keek me serieus aan en zei:
“Lana, laat je geen zand in de ogen strooien. Ik ken haar al jarenlang, we waren onafscheidelijk. Ze is niet zo onschuldig als ze lijkt. Het is alsof ze een leegte in zich draagt — een gat dat ze probeert te vullen door mannen van anderen af te pakken. Alsof ze het doet omdat ze het kan. Het doet haar niets. Ze gebruikt die mannen, niet andersom. Voor haar zijn ze wegwerpartikelen. Zodra het spannende eraf is, gooit ze ze weg.”
⸻
Twijfel en voorzichtigheid
Na dat gesprek begon ik na te denken.
Misschien was dat waarom Liliana me ooit had gezegd dat ze het zo fijn vond dat ik haar niet beoordeelde. Misschien voelde ze zich bij mij veilig omdat ik haar anders behandelde dan de rest.
Maar eerlijk gezegd, sindsdien was ik wel op mijn hoede.
Ik vroeg me af: Wat als ik zelf een vriend heb? Zou ze dat ook bij mij doen?
Want één ding weten we allemaal: mannen denken vaak met dat ene ding in hun broek.
Ze zien iets moois, en alle normen en waarden verdwijnen. Alles wat je samen hebt opgebouwd, gooien ze zomaar weg zodra een andere, mooiere vrouw hen een beetje aandacht geeft.
Dus ja, ik besloot dat ik Liliana — hoe lief ze ook was — beter wat afstand kon houden als ik ooit een relatie had.
⸻
Haar terugkeer naar Suriname
Een paar jaar later kwam Liliana weer terug naar Suriname.
Ze had me meteen opgezocht, en ik was eerlijk gezegd heel blij om haar weer te zien.
Op dat moment had ik een vriend. Hij was aan het werk toen Liliana bij me langskwam.
Via Jaime had ze mijn nieuwe adres gekregen, en toevallig was ik die week met ziekteverlof thuis. Dat had ze ook van Jaime vernomen.
Ik was van niks op de hoogte omdat Liliana Jaime op het hart drukte niks te vertellen, omdat dat ze mij wilde komen verrassen.
De ochtend na haar aankomst hoorde ik plots een auto stoppen voor mijn huis. Toen ik naar buiten keek, zag ik een glimmende SUV voor de deur stilstaan.
⸻
Hoog bezoek
Ik dacht eerst: “Dat zal wel iemand verkeerd zijn. Ik ken niemand met zo’n dure auto.”
Voor mijn huis stond een glimmende donkerblauwe Bentley Bentayga. Even later zag ik een mooi gevormde vrouw met een smalle taille uitstappen. Ze was beeldschoon — bijna te perfect — en eerlijk gezegd dacht ik echt dat ze bij de verkeerde deur stond.
Ik had nog niet door dat het Liliana was. Ze zag er zó anders uit dan voorheen dat ik haar in eerste instantie niet herkende.
Haar heupen waren nu veel voller, haar middel opvallend smal, en haar gezicht had iets onnatuurlijks glad — alsof er subtiel aan gesleuteld was. Ze was nóg mooier geworden dan ik me herinnerde.
Het was duidelijk dat ze cosmetische ingrepen had laten doen. Ze had het geld ervoor, dus dat verbaasde me niet. Maar ondanks de veranderingen was ze nog altijd die uitzonderlijk knappe vrouw die je niet snel vergeet.
En toen hoorde ik haar stem — die zwoele, hese toon, en haar bekende, liefkozende roepnaam voor mij:
“Laantje… Laantje! Halloooooo, meisjee, waar ben je? Waarom piep je zo, meid? Maak open, bezoek is bezoek hoor!”
Ze riep het lachend terwijl ze de poort opendeed en het erf opliep. Ik stond achter het gordijn, half verstopt, uit het raam te kijken. Toen ze me zag, lachte ze breeduit.
⸻
Een warme hereniging
Ik was aangenaam verrast — nee, eigenlijk ontroerd — om haar weer te zien.
Ik zal eerlijk zijn: ik huilde van blijdschap.
Ik was zó gesteld op haar. En hoewel ik de waarschuwingen van Jaime nog in mijn achterhoofd had — want Jaime was niet iemand die zomaar loog — kon ik niet anders dan blij zijn. Jaime had me destijds verteld wat Liliana allemaal in Nederland had uitgespookt, maar zelf had ik nooit iets slechts met haar meegemaakt.
Ze was altijd lief, warm en respectvol tegen mij geweest.
Ik besloot haar daarom een eerlijke kans te geven. Onze vriendschap wilde ik niet laten breken door wat anderen over haar hadden gezegd. Ze had mij nooit kwaad gedaan, en dat was wat telde.
Als ze me ooit eerlijk zou vertellen wat er precies was gebeurd in haar verleden — waarom ze vriendinnen was kwijtgeraakt — dan zou ik mijn mening geven.
Ik zou haar zeggen dat ik het walgelijk vind als een vrouw een andere vrouw pijn doet door met haar man te slapen, hoe “spontaan” of “grappig” sommigen dat ook willen noemen.
Maar die middag spraken we niet over zulke dingen.
Liliana was haar vrolijke zelf. Ze praatte honderduit over van alles en nog wat.
Ze vertelde dat ze weer een paar maanden in Paramaribo zou blijven — om haar moeder en vader te bezoeken, en gewoon te genieten van het mooie Suriname.
⸻
Oude herinneringen en nieuwe gesprekken
Ze keek me aan met die ondeugende glimlach van haar.
“En jij, Laantje? Hoe gaat het met jou?”
Ik lachte.
“Ah, met mij gaat het wel hoor. Ben een beetje ziekjes, maar het gaat steeds beter. En je weet hoe het hier is — in Suriname gebeurt er niet veel nieuws, het is altijd hetzelfde verhaal.”
Ze grinnikte.
“Had je niet verteld dat je een vriend hebt? Waar is hij dan? Mag ik hem niet ontmoeten? You know we are family, girl! Your man is my family too! Ik moet hem vertellen dat hij goed voor mijn vriendin moet zorgen, hoor. A no moes mek’ grap jere!” zei ze plagend, terwijl ze me een knipoog gaf.
Ik lachte wat ongemakkelijk, maar diep vanbinnen dacht ik:
“Oei oei… wil ze nu aan mijn vriend komen?”
Ik liet het niet merken en antwoordde luchtig:
“Natuurlijk, schat. Hij is nu aan het werk. Je blijft nog een tijdje hier, dus ik stel hem binnenkort aan je voor als de gelegenheid zich voordoet.”
We praatten nog uren. Liliana had zoveel te vertellen, en ik vond het heerlijk haar weer om me heen te hebben.
De sfeer voelde vertrouwd aan — bijna alsof er nooit tijd tussen ons had gezeten.
Zelfs mijn vermoeidheid en ziekte leken te verdwijnen. Haar komst had me echt goed gedaan.
Ik besloot te koken, en ze bleef gezellig eten. Terwijl ik in de keuken bezig was, haalde ze twee grote tassen uit haar auto.
“Voor jou,” zei ze glimlachend.
Toen ik ze openmaakte, zag ik flesjes parfum, horloges, luxe chocolaatjes — allemaal spullen waarvan ze wist dat ik ervan hield. Het ontroerde me.
Ze had duidelijk aan me gedacht.
⸻
Het dubbele leven van haar familie
Kort voordat mijn vriend thuiskwam van zijn werk, kreeg Liliana een telefoontje.
Ze keek even op haar scherm en zuchtte.
“Het is mijn moeder. Ik moet haar even helpen met iets,” zei ze, terwijl ze haar tas pakte, en mij liet weten dat ze ervandoor moest.
Liliana’s moeder was altijd druk. Ze runde een auto-import en exportzaak, en ook een car centre — al stonden die officieel op naam van iemand anders. Iedereen wist echter dat de échte eigenaresse haar moeder was. Om voor de hand liggende redenen wilden ze dat liever geheimhouden.
De vader van Liliana, die nog steeds getrouwd was met zijn wettige vrouw, had het allemaal gefinancierd.
Hij was een zeer bekende ondernemer in Suriname — rijk, invloedrijk in de politiek, en gewend zijn wil door te drijven. Hij zorgde al jarenlang voor geld, luxe en status voor zijn buitenechtelijke gezin. En zo leefden Liliana en haar moeder in overvloed, zonder dat iemand precies wist hoe de vork in de steel zat.
⸻
Het telefoontje dat alles veranderde
Er was nog geen week voorbij sinds Liliana’s terugkeer in Suriname. Ik had haar die dagen niet gezien, maar dacht vaak aan ons gezellige samenzijn.
Toen, op een middag, kreeg ik plots een telefoontje van Jaime. Ze klonk compleet overstuur.
“Ze is dood… ze is dood… mijn God, ze is dood!”
Ik verstijfde. “Wat? Wie is dood? Jaime, wat zeg je nou?”
Ik hoorde haar snikken aan de andere kant van de lijn.
Met moeite begreep ik dat ze het over Liliana had.
“Ze is dood,” herhaalde Jaime met gebroken stem.
Mijn hart sloeg over.
Liliana? Dood? Hoe kan dat?
Ze was pas net in Suriname. Hoe kon iemand die gisteren nog levend, lachend en bruisend van energie was, ineens dood zijn?
Mijn hoofd tolde. Mijn lichaam beefde. Ik voelde een bittere smaak in mijn mond, alsof mijn keel werd dichtgeknepen.
Allerlei gedachten schoten door me heen.
Ik wilde het niet geloven. De woorden drongen niet tot me door.
Ik herinner me nog precies waar ik was: ik was net van mijn werk thuisgekomen.
Ik had mijn tas op tafel gegooid, mijn kleren uitgedaan om even te ontspannen — toen de telefoon ging.
En toen hoorde ik dat verschrikkelijke nieuws.
“Ze is dood?!” riep ik. “Was ze werkelijk dood? Hoe kan dit? Nee, nee, dit is een grap! Dit moet een vergissing zijn!”
Maar Jaime was niet iemand die met zulke dingen grapte.
De realiteit begon langzaam binnen te sijpelen, als koude lucht door een open raam.
Mijn lieve Liliana… dood.
⸻
🌺 VOOR VERVOLG:
LEES DEEL 2
⭐️⭐️ = het verhaal is herschreven door de OST Beheerder Yvanna Hilton.
Reactie plaatsen
Reacties