🈴 Ingezonden door: S.S
———————
Die mensen van de beveiliging gingen in de woning en doorzochten alle hoekjes en gaten binnen, maar ze konden niks verdacht vinden. Met heel veel gedoe kwamen er daarna in een vaart 2 andere auto’s van het security bedrijf aanrijden.... het was een heel gebeuren en mensen van de omgeving en voorbijgangers stonden buiten te kijken wat er precies gaande was. Men wilde natuurlijk wel weten waarom er zo een heisa gaande was.
Maar deze hele circus was voor niks geweest want er werd niks/ niemand gevonden in het huis. Er was ook nergens een spoor van inbraak geweest in de woning, alles was netjes dicht... geen ramen stuk.... alles was prima in orde.
Om zichzelf toch nog even te verzekeren liepen de heren het hele erf rond, geloof mij mensen... het is een enorm groot erf dus dat nam verdomd veel tijd. Maar ik mag niet liegen voor ze, ze waren zeker anderhalf uur bezig om het heel erf te onderzoeken op voetstappen of iets verdachts. Uiteindelijk hebben ze niks kunnen vinden, dus stelden ze voor dat ze even zouden wachten met mij tot mijn schoonvader naar huis kwam.
Het was namelijk bij hun de procedure dat zodra er alarm geslagen wordt in het huis, dat ze dan alle nummers gaan bellen die de eigenaar doorgegeven heeft. Één van de heren legde mij uit dat sinds de melding aan de meldkamer doorgegeven was, meteen mijn schoonouders verwittigd waren van de situatie. De heren probeerden mij te kalmeren. Want ik beefde van angst en aan mijn gezicht zal men gezien moeten hebben dat ik bang was zoals nooit tevoren.
Mijn schoonouders waren intussen thuisgekomen, maar werden nog eventjes buiten gehouden door de security voor hun eigen veiligheid. Maar ik wist in het begin niet eens dat ze er al waren, want ik hield me schuil in het wachthuisje met de lichten uit en deur op slot. Dit deed ik op advies van de security en ze kwamen me wel steeds updates geven en met me praten; dat heeft me echt door dit rot moment geholpen. Dus toen mij na al hun security checks verteld werd dat er niks gevonden was en dat ik naar buiten mocht, zag ik meteen de auto van mijn schoonouders naar binnen rijden.
Ik zag ze uitstappen ...en de leidinggevende heer van de security ging naar hen toe en gaf uitleg over de stand van zaken. Ik kon niet zo goed verstaan wat hij allemaal tegen ze zei, want ik stond op een afstand en kon alleen die man druk bezig zien met uitleggen.
Mijn gemene schoonmoeder wierp me een dodelijke blik toe. Ik zag haar opvallende rode lippenstift die ze altijd ophad, ze beet op haar lippen. Ik wist uit ervaring dat ze dit alleen deed als ze ergens woedend over was. Scheel keek ze mij aan, en ze veegde haar haren achter haar oor. Terwijl mijn schoonvader verwikkeld raakte in een gesprek met die man, bleef mijn schoonmoeder me ijskoud aankijken alsof ik gewoon een stuk vuil was. Zij leek echt gëirriteerd over iets, blijkbaar had het met mij te maken. Ze leek niet zo blij met deze hele situatie. Ik zag haar al denken “ ik wil al deze mensen niet op mijn erf”, dat kon ik ook zien aan de manier hoe ze die mannen aankeek, maar merendeels hoe ze mij aankeek. Dat was het moment toen ik de gezegde “ als ogen konden doden” begreep. Want dat was precies hoe mijn schoonmoeder mij aankeek.
Ik weet dat ik vreemd over zal komen, maar ik kon het op dat moment niet helpen steeds in mijn hoofd te krijgen “ wat is ze toch mooi, ..... maar waarom is ze zo een gemene bittere vrouw?”. Ondanks ik aldoor angst had als deze vrouw in mijn buurt was, bewonderde ik haar schoonheid altijd stiekem. Ik kan u verzekeren, ik ben niet lesb*sch, maar als een andere vrouw mooi is dan ben ik wel eerlijk dit toe te geven. En ik zag ook altijd hoe men onder de indruk was overal waar ze kwam, van jong tot oud, man of vrouw ..... overal waren er bewonderende blikken. Zij zag er ook extreem jong uit voor haar leeftijd.
Ze was echt een onvoorstelbaar mooie vrouw, ze zag er altijd piekfijn verzorgd uit, rook altijd naar dure geurtjes, was altijd door een ringetje te halen en ondanks ik in 1 huis met haar woonde, heb ik haar nooit erop kunnen betrappen dat ze er eens onverzorgd of normaaltjes eruit zag. Ze zag er aldoor op en top verzorgd uit alsof ze elk moment van de dag van plan was ergens heen te gaan. Ik kon dat niet zo goed snappen, maar goed...... blijkbaar was het leven op dit niveau van de maatschappelijke ladder nog even wennen voor mij. Ik moest me maar rustig houden, volgzaam zijn en gaandeweg zou ik leren hoe mij behoorde te gedragen... want blijkbaar deed ik iets verkeerd en ik wist zelf niet wat ik fout deed in die vrouw haar ogen.
Die vrouw bleef me maar hatelijk aankijken.... terwijl ze daar stond in een zalm roze indiaase klederdracht, naast haar man.
Waarom kijkt die vrouw me zo vervelend aan? Wat zegt die man allemaal tegen die mensen over mij? Ik voelde alsof die ogen mijn lijf doorboorden, zo woest was haar look intussen geworden. Ze was een beeldschone vrouw, maar ik zag haar nooit eens aardig naar me kijken en aardig was ze ook niet tegen me. Naar de buitenwereld was ze poeslief, maar tegen mij was het een ander verhaal....
Alsof god mij een reddende engel stuurde, ineens zag ik mijn man de oprijlaan op rijden.
Bleek dat hij van zijn ouders al vernomen had wat er gaande was sinds de melding binnen gekomen was vanuit het security bedrijf. Maar hij moest de gasten van zijn ouders nog even bezig houden en kort daarna kwam hij ook richting huis in een vaart, hopende dat alles onder controle was. Sanjeev liep meteen met grote stappen naar mij toe want ik stond nog in de buurt van het wachtershuisje. Hij vroeg als alles goed me was en wat er gaande was, ik vertelde hem alles en hij omhelsde me en ik huilde het gewoon uit.
Sanjeev zei “ ik ben er nu, maak je geen zorgen lieverd ... we hadden je niet zo alleen moeten laten in het huis, komt goed schat... komt allemaal goed”. Wij gingen het huis binnen en hij deed zijn uiterste best om mij gerust te stellen en te troosten. Want ik was echt overstuur. Des te meer vanwege het feit dat mijn schoonmoeder mij met haar blikken wilde doden, ze leek alweer kwaad op mij. Waarom? Wat had ik nu gedaan? Kon ik ook nooit iets goed doen in haar ogen?Ik vertelde het mijn man ook en hij nam het weer niet serieus, hij zei dat mijn moeder zeker geschrokken was door dit alles en misschien vatte ik het allemaal maar verkeerd op.
Wel mensen, ik kon niet verklaren wat ik gehoord had, maar het was heel erg duidelijk dat er geluid van boven in de woning kwam, ik was heus niet gek! Er waren stemmen te horen en je kon merken het een drukte was boven. Maar nergens bleek geforceerd en nergens was ingebroken, dus mijn man zei dat ik blijkbaar echt verkeerd gehoord had.
“ Schat, je bent misschien overspannen, misschien omdat je de hele dag niks te doen hebt, zullen we een leuke opleiding voor je zoeken... zodat je iets hebt om je bezig te houden?” Vroeg hij. Ik reageerde er niet op, want ik was nog overstuur van het gehele gebeuren en voelde me niet serieus genomen. Mijn schoonmoeder was sinds die dag alleen maar onbeschofter tegen me. Ze negeerde me veel erger dan voorheen .. en als ze sprak soms, was het op een zodanige onbeschofte toon, dat je haren ervan gingen staan. Ik durfde niks te zeggen want ik woonde nog steeds in die mensen hun huis en bovendien was ik niet het type mens die disrespectvol zou gaan praten tegen mijn schoonouders.
Sinds die avond van die “inbraak” die ik niet kon verklaren, zat mijn schoonmoeder aan mensen te vertellen dat ik niet wijs in mijn hoofd was, ik was geestelijk niet in orde volgens haar. Ik had dringend een psychiater nodig zei ze spottend. En dit kwam me ook allemaal weer via via ter ore.
Ik was hier behoorlijk kapot van, want mijn schoonouders waren in suriname hele belangerijke mensen met aanzien. Het bedrijf van mijn schoonvader is een bekend bedrijf en ieder in suriname kent de reclames van hun bedrijf die aldoor op tv komen. En dan te bedenken dat mijn naam bij al mijn schoonouders hun invloedrijke vrienden verpest werd door mijn schoonmoeder. Zij vertelde echt aan een ieder die het maar wilde horen, over mijn geestelijke toestand die volgens haar niet in orde was.
Ook schroomde ze er nooit voor mij dom te noemen, dat ik in een eigen wereld leefde, een halve garen was en nooit bij was. Kortom, ik was gewoon een gekke persoon volgens haar en ze zei altijd erbij, dat ze niet kon begrijpen waarom haar zoon zo iemand gekozen had, hij kon volgens haar veel beter gevonden hebben.
Dit was allemaal onzin natuurlijk, want ik heb hun zoon niet gevonden.... ik ben uitgehuwelijkt en het was helemaal niet zo gegaan zoals die vrouw vertelde. Uiteraard geloofde iedereen dat ze de Waarheid sprak en alle kennisen en vrienden van deze familie begonnen mij te vermijden en kortaf te doen tegen me, niemand wilde zich inlaten met een gek persoon natuurlijk. Ik zat dus vaak eenzaam in de slaapkamer naar tv te kijken en boeken te lezen, om me bezig te houden.
Het was naderhand gezien een goed idee van mijn man om een opleiding te gaan volgen, maar dat werd ineens weer afgeraden door mijn schoonmoeder, want ik was te dom, ik was verloren geld en ik zou toch die opleiding niet af kunnen maken volgens haar.
Dit soort uitspraken deed ze vaker als ze bezoek kreeg van haar vrienden. Ik kon haar vaak negatief over mij horen praten. Het brak mijn hart, want het is iets waaraan je nooit zal wennen, om iemand zo te horen liegen over je. En nog erbij zulke pertinente leugens, alsof ik achterlijk dom en geestelijk niet in orde was. Ook was ik lelijk volgens haar, omdat ik een beetje donkerder was dan haar en haar zonen. Maar zo donker was ook weer niet, misschien enkele tinten.... maar dat vondt ze minder, ze vondt dat ik van mindere kaste was in de hindoestaanse samenleving.
🌺VOOR VERVOLG:
LEES DEEL 3
—————————
🔆 Hier de namen van de mensen die in dit verhaal voorkomen:
- Sanjeev ( Mijn man)
- Sharmilla ( ik )
- radjiv & Akshay ( 2ling jongere broers v. Mijn man)
- Karan ( Oudere broer van mijn man)
- Shiva ( oudste broer van mijn man)
- Sarita ( De dienstvrouw van mijn schoonfamilie )
* De rest van de mensen noemde ik niet bij naam in mijn verhaal.
⭐⭐⭐= het verhaal is 100% herschreven door de OST beheerder Paris Simson
Reactie plaatsen
Reacties