🟦 Ingezonden door: Ngatini Ali
⚜️DIE RODE STIPPEN WERDEN GROTER⚜️
————————
Lieve OST lezers, ik las dit verhaal elders en wil hem graag met jullie delen.
M'n moeder en ik zaten achterin op ons kostgrondje. Het was al 7 uur in de vooravond denk ik. Want door het weer was het donkerder dan normaal. Maar het was heerlijk koel, dus bleven we in het donker zitten. We luisterden naar het gekwaak van de kikkers en die siksiyuru maakte van dat vreselijk geluid. Maar plotseling hoorde ik de geluiden niet meer.
M'n moeder zei niets en in het donker kon ik haar gezicht niet onderscheiden. Misschien heeft ze niets gemerkt. We hoorden plotseling gekraak in het bos achterin. Alsof een boom omviel. Heel duidelijk. "Heb je 't gehoord ma?" Ik keek naar haar richting."joh." Ik hoorde haar op haar stoel van stand veranderen."Kijk!" Ik keek in de richting van het bos en zag twee kleine rode punten. "Blijf stil ma." Fluisterde ik. De rode stippen werden steeds groter. Ik kon de afstand niet schatten.
Ze leken wel gloeiende punten van een brandende sigaret. Ik voelde kippevel. Een heel koele luchtstroom kwam onze kant op. De gloeiende punten werden groter en leken onze kant op te komen. Plotseling kwamen de rode gloeiende stippen bij elkaar en ze vormden één bol, die steeds groter werd en duidelijk onze richting opkwam. Nu was die brandende bal even groot als een voetbal en zweefde ongeveer anderhalf meter boven de grond naar ons toe.
We maakten geen aanstalten om op te staan en weg te rennen, omdat we zoiets nog nooit hebben meegemaakt. Het licht was nu zo helder, dat ik de bomen kon zien. Die bal gloeide en kwam nu echt onze richting op. "Kom ma."Ik pakte mijn moeder's hand vast en we renden in de richting van ons huis. Maar het leek alsof het huis verder leek dan normaal. Het geluid van knetterend vuur kwam dichterbij en de omgeving werd verlicht met een rode gloed. Terwijl wij moeizaam strompelden keek ik naar achteren en zag een grote rode bal met een doorsnee van 1 meter naar ons toevliegen.
M'n moeder hijgde zwaar en gilde:"Opoh iku?......opoh iku?(wat is dat?)" En toen zagen we flashlights op ons gericht. Beide buren van ons zijn op het gegil afgekomen. Dichtbij het huis aangekomen keken mijn moeder en ik beiden om. Zwaar ademend en met hartkloppingen. Ongeveer tien meters verder bleef die bal zweven. De buren kwamen erbij en richtten hun flashlights erop."Saning Don?" vroeg m'n rechterbuurman."Mi no sabi jere." We waren allemaal nieuwsgierig. Meer nieuwsgierig dan bang eigenlijk.
De overburen waren er ook en sommigen hadden zelfs geweren meegebracht. En enkelen stokken. Ik zag dat 2 van mijn buurmannen naar achteren liepen. Langs de grens van ons erf. Ze probeerden die bal te omsingelen dacht ik. De bal leek te pulseren. Misschien ademde die ook. Leefde dat ding? Ondertussen hadden we met 8 mensen die bal omringd. Drie van ons met geweren en de rest met stokken en planken. Zlefs mijn ma hield een stok in haar hand. Plotseling zweefde de bal rechtstreeks naar mijn moeder.
Ze stond daar verstijfd. En net toen die bal m'n moeder wilde raken, hoorden we een heel luide knal. Een geweer is afgegaan. Iemand heeft op de bal geschoten. Die viel op de natte grond en we hoorden gesis en zagen rook opstijgen. De gloed ging uit en een zwaar gegrom was te horen. En weer een schot. Ondertussen kwamen nog meer buurtbewoners kijken. Een zwarte klauw wilde uithalen naar mijn moeder en ze gilde.
Als op commando rende iedereen naar de zwarte massa toe en we sloegen in op dat beest of wat het ook was. Het kermde en gaf hondachtige geluiden. Het slaan en timmeren duurde ongeveer 2 minuten, toen de zwarte massa licht begon te geven. Licht dat steeds helderder werd. Ik hoorde mensen bidden. Ik hoorde de arabische taal, maar ik herkende ook christelijke teksten. We stopten met slaan en we gingen in een cirkel uit elkaar. Sommigen hielden hun hand voor hun ogen.
Zo helder was 't. En toen een harde knal. We keken allemaal naar de plek waar de zwarte massa was. Onze ogen moesten wennen aan het donker. Het was weg. Ik rende naar binnen en maakte het achterlicht aan. Er was as te zien. Een hoopje as. Dat was alles. We bleven een poos speculeren wat het kon zijn, maar na een uur of twee zijn we allemaal naar huis gegaan.
Na een paar dagen kregen we te horen dat een heel oude buurvrouw als vermist werd opgegeven. Een heel lieve vrouw die van kinderen hield. Toen ik nog klein was, was die vrouw ook al oud. Ik vraag me af.....
⭐️= Het verhaal is geplaatst zoals die ontvangen is.
Reactie plaatsen
Reacties