HIJ WIJST ME DAT HIJ NAAST JE STAAT

🟧 Ingezonden door: Devi

⚜️HIJ WIJST ME DAT HIJ NAAST JE STAAT⚜️
———————————

Hi iedereen van OST, Ik besloot enkele van mijn ervaringen opnieuw te delen met de groep, omdat vele verhalen zijn verdwenen. Helaas ook de hele leuke zoals Mijn duivelse sch00nm0eder…

Mijn dank aan Paris voor alle moeite die zij maakt om de OST page draaiende te houden. Ik geniet intens van de mooie verhalen iedere dag. Zo heb ik ook al mijn favoriete schrijver: Nicey Suge. Zijn verhalen zijn altijd boeiend. Niet overdreven of dramatisch. Ik wens dat ik een beetje van zijn schrijfkunsten bezat.

Ik zat al een tijdje te overwegen om mijn verhaal over mijn paranormale ervaringen met jullie te delen. Aanvankelijk leek het me moeilijk, omdat ik geen logische verklaring heb voor de dingen die ik heb ervaren. Te meer nog kan ik me indenken hoe mensen tegen het paranormale aankijken als ze het zelf nooit hebben meegemaakt, maar genoeg gekletst.

Hier mijn verhaal:
Ik was nog een jong meisje toen mijn ouders besloten om naar de stad te verhuizen, omdat zij genoeg hadden van het districtsleven. Wij verhuisden naar een leuke woning in de buurt van het bekendste ziekenhuis in Suriname, misschien ook wel de grootste hoor. Mijn school was vlakbij. Zo dichtbij dat ik elke schooldag lopend ernaar toe kon.

In vergelijking met mijn oude school was dit een hele verlichting, want voorheen woonde ik op een afstand van de school. Desondanks vond ik het niet leuk om de school in het district te verlaten. Zeker niet omdat ik zoveel vrienden daar had. Op mijn nieuwe school moest ik wennen aan de stadse meisjes. Ze waren namelijk brutaler en sommigen konden heel gemeen zijn, maar ik maakte toch vriendinnen. Met enkele heb ik zelfs nu nog contact.

Een van mijn vriendinnen woonde in mijn buurt en we kwamen elke middag bij elkaar. We hingen op straat of speelden spelletjes. Zo viel een heer mij op. Hij was in leeftijd veel ouder dan mij, maar hij viel mij op, omdat hij iedere keer naar mij keek. Soms reed hij opzettelijk trager of soms stopte hij helemaal om te kijken. Zo onbeschaamd. Ik vond dit dus vreemd en ik vroeg mijn vriendin wie het was, nadat ik hem beschreven had. Ze wist meteen om wie het ging. Ze vertelde me dat hij werkte in het bedrijf in ons buurt. Hij heette Richard.

Een keer moest ik naar de winkel voor mijn moeder. Ik moest lotto voor haar kopen. De winkel was op dat moment niet druk en ik werd direct geholpen door die lieve omoe. Naderhand, terwijl hij bezig was met mij, begonnen steeds meer klanten te komen, waaronder ook Richard. Laat mij even uitleggen hoe de setting was, zodat jullie de situatie kunnen inbeelden. De toonbank was L-vormig en ik stond waar de lotto machine is bij het lange gedeelte van de toonbank.

De normale kassa is bij het korte gedeelte, waar de rest van de klanten en Richard stonden. We stonden dus als het ware tegenover elkaar. Het werd op gegeven moment zo druk in de winkel dat de Chinees tegen mij in het sranan tongo zei dat hij die anderen even gaat helpen. Ik vond dat prima, want Richard had naar mij zitten staren, totdat hij werd geholpen. Hij liet de anderen voor hem gaan ( ik met mijn ongeduldige karakter zou dat nooit doen lol) en ging als laatste weg.

Na dit alles was het voor mij duidelijk dat die man echt wel een oogje op mij had, want ik kon niet op andere redenen komen. Maanden gingen voorbij en het was nog altijd hetzelfde. Ik moet wel erbij vermelden dat hij het alleen hield bij staren. Hij verveelde me niet, zoals ik andere mannen heb zien doen. Ik raakte al gauw gewend aan het gedrag van hem. Soms stond ik op de uitkijk te wachten tot hij langsging.

Een dag, het was een vrijdag, duurde het langer dan ik gewend was voordat hij langs mijn huis reed, maar ik zag hem toch. Hij keek haastig, want dit keer reed hij niet langzaam als normaal. Ik dacht van ach, hij zal het wel druk hebben. De volgende dag kwam mijn vriendin bij mij langs om mij te vertellen dat hij was overleden….

Ik lachte toen ik hoorde dat hij was overleden. ‘Het is niet leuk. Je moet niet lachen,’ zei mijn vriendin doodserieus. Ik dacht dat ze een grap maakte. Ik zag hem gisteren nog. Hoe kan hij nu dood zijn? Het vreemde was, dat concludeerde ik later, dat op het tijdstip dat hij overleden was ik wakker werd. Het was rond half drie in de ochtend, maar het leek alsof ik hem zag in mijn deuropening. Sindsdien voelde ik aldoor alsof hij bij me was.

Zijn crematie…
De dag van zijn crematie zal ik niet vergeten. Het is ook een van de dingen die ik niet kan verklaren. Ik wist eerder niet dat hij gecremeerd zou worden. Pas later las ik dat in de oude berichtgeving, maar de dag van zijn crematie voelde het aan alsof mijn heel lichaam van binnen in vlammen opging. Ik brandde van binnen, maar het deed niet pijn. Pas toen ik mijn moeder erover vertelde stopte het.

Ik weet niet hoe het besef kwam dat zijn geest werkelijk bij mij was en ik met hem begon te communiceren, dus dat kan ik niet precies zeggen, maar ik raakte heel verknocht aan zijn geest. We werden beste vrienden. Iedereen wist zo een beetje hierover, maar ik denk dat ze het zagen als een kind die een imaginary friend heeft. Eens vertelde ik mijn vriendin over hem (niet die ene van de buurt, maar een ander). Ik zei toen tegen haar: ‘Vraag Richard om je te wijzen waar hij staat.’ ‘Hij wijst me dat hij naast je staat!’
‘Echt?’
‘Ja, hij keerde mijn hoofd om te wijzen.’

Mijn vriendin deed er niet raar over hoor. Ze was niet eens bang. Ik denk dat we beiden het idee hadden dat hij net als Casper the friendly ghost was. Jaren gingen voorbij en hij was nog steeds in mijn leven. We waren closer dan normale beste vrienden. Wat ook logisch is, omdat hij elk moment gewoon bij mij was. Ik vond dat leuk, omdat ik altijd alleen was. Ik ben namelijk enig kind van mijn ouders.

Door de jaren heen raakten we alleen maar hechter aan elkaar. Nu weet ik ook niet precies waarom hoor, maar ik begon elke avond te bidden en in mijn gebed sprak ik tot God net zoals ik normaliter tot mijn vader of moeder zou praten. Op een avond vroeg ik aan God: ‘Almachtige vader, ik zou alles voor u kunnen doen als u me maar helpt om goed te presteren op school. Wat kan ik voor u doen?’

Ik hoorde heel duidelijk een stem tegen mij zeggen: ‘Je moet Richard loslaten.’ Ik was in shock. Eerst dacht ik dat ik het mij verbeeldde, want hoe kan ik mijn beste vriend loslaten? De gedachte maakte me verdrietig en ik schoof het idee van me af.

Mijn ouders hadden problemen. Iemand had ons gezin behekst, dus kwam een man bij ons langs om te helpen. Hij was niet lang bezig en kwam daarna bij ons in de woonkamer zitten. We spraken en ik zei opeens dat ik met een overleden vriend van mij kan praten. Hij zei toen:’Ja, ik weet. Ik zie hem vlak naast je staan.’
‘Kom hier,’ zei hij toen. ‘Mo poer a sang fing, want a no boeng.’ ( Ik ga het weghalen van der, want het is niet goed).

Dit zei hij aan mijn vader, terwijl hij iets in zijn pangi wikkelde tot een soort bal, waarmee hij zonder me te melden sloeg op mijn buik. De geest ‘Richard’ ging op de doe-man en hij raakte in trance. Mijn vader vroeg:
‘Sa ie wang nanga mi tjing?’ (wat wil je met mijn kind?)
‘Mi lob ing. Mi wan tang nanga ing. Mi no wang gwe.’ ( ik hou van der. Ik wil met der blijven. Ik wil niet weg).

Mijn vader donderde hem op en zei om mij nooit meer te vervelen. De doe-man vroeg mij daarna hoe lang de geest al bij me was. Ik vertelde toen dat de geest al drie jaren bij mij was, waarop de doeman zei dat ik wel sterk ben dat de geest mij niet gek heeft gemaakt en ik normaal functioneerde.

Na de verdwijning van Richard’s geest voelde ik mij verschrikkelijk eenzaam en leeg. Ik kon maar niet erover heen. Ik vertelde dit aan de Doe-man en hij zei dat het normaal is. ‘Je was dag en nacht met die geest. Het is net als een moeder die haar kind kwijt is. Ze gaat hem blijven zoeken.’ Kort daarna raakte ik weer bezeten door een ander geest. Deze was een dwalende. Achteraf bleek toen dat ik de gave bezit ( een medium ) waardoor ik met doden kon communiceren.

Ik was dus net een open deur voor geesten. Hier wil ik kort ingaan over de bewering die men maakt dat je last krijgt van geesten, omdat je geest zwak is. Dat is niet zo. Ik weet uit ervaring dat alleen mensen met bepaalde gaven deze dingen kunnen waarnemen. Je bent, zoals ik zei, net een open deur, maar helaas komen niet alleen goede geesten door, maar ook kwade en die vallen je aan. Sommige mensen zijn niet bewust van hun gaven, net zoals ik niet bewust was van mijn gave.

Pas na bepaalde ervaringen worden zaken duidelijk.
Terugkomend op het verhaal. Ik ging met een buurmeisje naar de kerk. Ik denk dat ze het een en ander verteld had aan de voorganger, want die riep me naar voren. Er werd toen voor mij gebeden. De leegte en eenzaamheid verdwenen als sneeuw voor de zon. Ook leerde mijn tante hoe ik me kan afsluiten voor ongewenste energieen.

OST familie, Met de hulp van de Almachtige en de les van mijn tante hoef ik dit nooit meer te ervaren. Godzijdank.

⭐️= Het verhaal is geplaatst zoals die ontvangen is.