🈴 Ingezonden door: L.N
———————————-
Beste mensen, nu snel verder met het verhaal.
Ik wens jullie heel veel leesplezier.
Ik kwam met een harde kwak in een hoek terecht, de pijn was niet te houden...... even wilde ik hem bedelen te stoppen met de mishandeling...maar toen besefte ik ineens dat het in mijn voordeel kon werken, want als ik een miskraam kreeg was ik de kleine demoon in mijn buik kwijt. Ik nam diep adem en begon het wezen uit te dagen.... ik haat je en ik zal nooit je vrouw zijn, je hebt wellicht mijn lichaam maar mijn ziel zal je nooit krijgen!
Het wezen liep op me af, en ik begon me voor te bereiden op mijn dood en verlossing.
Ik verlangde naar het hiernamaals en vroeg aan de heer mijn ziel op te eisen zodat ik rust kon vinden na mijn dood. Ik kneep mijn ogen dicht en verwachtte de fatale klap..... maar die kwam niet!
Ik deed mijn ogen open en zag hoe het wezen uittrede uit het lichaam van mijn vader.
Zonder iets te zeggen draaide mijn vader zich om en verliet de kamer. Teleurgesteld bleef ik achter....maar ik besefte nu dat het wezen mijn gedachten had gelezen, ik besefte nu dat mij zelfs het recht was ontnomen om te denken!!!
Dat was het moment dat ik alles op gaf, ik kon geen zelfmoord plegen want dat liet het wezen niet toe.... ik kon geen hulp vinden want ik werd constant In de gaten gehouden!
Het enige wat nog restte is mezelf overgeven, blijkbaar bestond er geen God... en als hij bestond...waarom hielp hij me dan niet.
Ik stortte in en werd depressief, wat me nog een beetje op de been hield was het feit dat ik nog een aantal maanden had voor de bevalling en dat ik dan geen pijn van verkrachting hoefde te ervaren.
Die avond was het weer zover...... de nieuwe sekte leden moesten de vrouwen en dochters brengen om hun ziel aan te bieden aan het wezen.
Ik begon te zweten en te trillen toen ik de mensen binnen zag komen, er waren een aantal minderjarigen tussen, het wezen was dol op maagden. Ik kon aan ze zien dat ze absoluut niet wisten wat ze te wachten stond.
En om lid te kunnen worden moesten de mensen offeren waar ze het meest van hielden. De vrouwen en meiden werden ondergebracht in een kamer....ik loerde een kans om stiekem de kamer te betreden om ze te waarschuwen voor wat ze te wachten stond. Middernacht zou het allemaal beginnen....
Dan zou ik mijn plek weer moeten in nemen naast het wezen op de troon!
Ik zou dan weer machteloos toe moeten kijken hoe het wezen zou genieten van het bloed, de verkrachtingen en mishandelingen.
Iedere keer als ik het zag leek het weer alsof ik het voor het eerst meemaakte, aan zoiets wen je nooit....
het blijft afschuwelijk!
Hij genoot dan van de rituelen maar ook van de angst en verdriet om wat de mensheid werd aan gedaan, ik voelde hem altijd naast me en het leek alsof hij mij aan kon voelen en iedere vorm van angst naar binnen zoog.
Ik was een wees kind...mijn vader was bezeten door de duivel, zijn eigen ziel leek niet meer te bestaan.... en mijn moeder was vermoord en geofferd.
Ik was kansloos en iets in mij dwong mij me over te geven en mee te doen.
Maar dat wilde ik niet.....mee doen is medeplichtig zijn!
Mee doen is ermee eens zijn...eens zijn met de duivel en zijn werkers was ook geen optie.
Het leek gewoon als of iets zei, je bent zijn vrouw en draagt zijn vrucht...regeer aan zijn zijde!
Geniet van de rijkdommen en de macht die erbij komt kijken!
Was het de duivel die tegen mij sprak, of was ik het zelf omdat ik het allemaal niet meer aan kon.
Ik was warrig...zoveel verschillende gedachten schoten door mijn hoofd, maar ik besloot te luisteren naar de stem die voor de juiste weg koos.
Ik sloop uit mijn kamer en probeerde de ruimte te betreden waar de slachtoffers zaten.
Angstig keek ik om me heen, ik was er bijna maar net voor ik de deur wilde openen werd ik betrapt.... Aron een van de sekte leden vroeg me wat ik daar deed.
Ik werd bleek en begon te stotteren... ik keek hem aan en mijn lippen trilden terwijl ik zei...Aron ik.... ik wilde kijken watvoor geweldige offers voor mijn man gebracht waren.
Aron keek me aan met een blik wat ik niet thuis kon brengen, ik kon geen hoogte van hem krijgen, en daar werd ik erg nerveus van.
Joan.... hou op met toneel spelen want je bent er niet goed in zei hij rustig.
Ik keek hem verbaasd aan en schrok van de rustige en veral vriendelijke tonatie in zijn stem .
Ik weet dat ik je kan vertrouwen zei hij terwijl hij mijn hand vast pakte en me aan de kant duwde.
Hij keek nog even om zich heen en zei, joan ik heb spijt van al mijn daden, ik moet vandaag mijn enigste kind aan de duivel overdragen.....en ik kan en wil het niet.
Ik keek hem aan met grote ogen en kon geen woord uitbrengen!
Hij vervolgde het gesprek en zei, je hebt misschien niet gemerkt dat ik je met geen vinger heb aangeraakt, ik doe alsof ik mee doe met alles maar ik ben al enige tijd bezig te zoeken naar een manier om te vluchten.
En ik weet dat jij en je moeder hier nooit voor hebben gekozen en daarom wil ik iets doen om in gods ogen toch een goed mens te zijn.
Ik wil je betrekken in mijn plan om te vluchten.
Ik heb genoeg geld om jou en mijn dochter ergens onder te brengen.... ik kon mijn oren niet geloven!
Maar Aron..zei ik.... je hebt een pact gesloten met deze demoon daar kom je niet levend vanaf!
Dat klopt joan dat is helemaal waar...maar ik zal je vertellen wat ik niemand anders verteld heb.
Ik ben ongeneeslijk ziek en heb niet lang meer, ik wil in het reine met mezelf komen en daarna kan ik in vrede sterven.
Ik zag het verdriet in zijn ogen en ik voelde me erg naar.....maar ook blij...dit was het moment dat ik kon vluchten en Aron kende de weg naar vrijheid.
Hij was al enig tijd lid van de sekte en wist veel meer dan mij.
Mijn gedachten werden onderbroken toen Aron vroeg.....ga je mee joan want als je ja zegt vertrekken we vanavond voor middernacht.
Ik ga mee zei ik met tranen in mijn ogen.
Ik ga mijn dochter vertellen wat ze moet doen, wachten jullie beiden een uur voor middernacht achter het schuurtje!
Joan wist wat Aron bedoelde en deed wat hij vroeg.
Het was 23:00 en ik stond zenuwachtig rond te kijken... waar blijft Aron nou dacht ik....ik hield de hand van zijn dochter stevig vast...het jong meisje was erg bang en ik stelde haar gerust.
Maar de klok tikte en het zou niet lang meer duren voordat ze me zouden gaan zoeken.
Ik rook een bedorven geur het was zo erg dat ik bijna niet op de plek kon blijven staan.
Ik zei tegen tirsa de dochter van Aron dat ze even moest blijven staan, ik wilde kijken waar de geur vandaan kwam.
Snel liep ik een ommetje om de schuur maar zag niets verdachts.
Naast de schuur was een klein gebouwtje en ik besloot daar te gaan kijken.
Rustig liep ik naar binnen en de geur werd steeds sterker.... ik struikelde ergens over en ik stond meteen weer op.
Het bleek het stoffelijk overschot van de zwangere vrouw te zijn!
Haar lichaam was helemaal opgezwollen en aan de geur te ruiken was ze al een tijdje dood.
Haar buik was open gesneden, in mijn hele leven had ik nooit zoiets afschuwelijks gezien.
Het lichaam was instaat van verre ontbinding.
Ik wilde zo hard gillen.... maar dan was alles voor niets geweest.
Ik hield mijn hand tegen mijn mond en rende terug naar het schuurtje.
Waarom huilt u vroeg tirsa angstig, ik huil niet zei ik snel terwijl ik mijn tranen veegde.
Joan hoorde ik.....ik draaide me om..Aron kwam aanlopen.
Hij pakte ons vast.... kom we hebben niet veel tijd!
Met snelle stappen liepen we richting een ander voertuig die verderop geparkeerd stond.
Aron pakte de sleutel en we reden zo hard als dat we konden de weg op.
Onderweg was het stil.... niemand zei iets.
Na een aantal uur rijden kwamen we aan bij een hotel.
Aron was dit allang van plan, dat merkte ik omdat hij alles goed had voorbereid...tot in de puntjes wist hij wat hem te doen stond.
De kamer was niet zo groot, er stonden twee een persoons bedden en een klein bankje in de hoek.
Aron hield zijn dochter stevig vast en kustte haar op haar voorhoofd....alles komt goed mijn kleine tirsa zei hij zachtjes.
Ik keek hem aan en genoot van de liefde die hij zijn dochter gaf.
Tirsa sliep al vroeg en Aron begon me alles te vertellen wat hij in de sekte had meegemaakt.
Ik wilde het niet horen maar ik luisterde aandachtig.... hij moest het kwijt en luisteren was het minste wat ik voor hem kon doen.
Als laaste zei hij tegen mij joan ik wil je vragen voor mijn dochter te zorgen als ik er niet meer ben.
Haar moeder is door mijn toedoen dood en ik vertrouw niemand anders, jij weet hoe alles was....de buiten wereld gaat dat nooit begrijpen.
Ik weet dat je zelf nog jong bent maar ik heb ergens heel veel geld liggen jullie zullen nooit hoeven te werken....hij zei me waar het geld lag en gaf me het nummer van een man waarvan hij niet wilde vertellen wat hun relatie was.
Via deze man zouden tirsa en ik het land kunnen verlaten.
Ik luisterde aandachtig en nam het allemaal in me op.
Het was laat en we besloten te gaan slapen want we hadden nog een lange weg te gaan.
Tegen 6 uur in de ochtend schrok ik wakker van een vreemde stem.
Ik keek rond en zag dat tirsa nog sliep, ik zag het wezen duidelijk boven Aron hangen, ik verstijfde van angst, het wezen drukte Aron op zijn borst en ik zag hoe er een gevecht plaats vond.
Snel liep ik naar tirsa en maakte haar wakker, ze keek richting haar vader en begon te huilen, ze zag haar vader letterlijk worstelen met iets wat voor haar niet zichtbaar was...maar voor mij wel!
Het aangezicht van het wezen bleef voor haar reine ziel bespaard.
Aron greep naar zijn tas en zwaaide met een voorwerp naar het wezen.....het wezen verdween maar het was telaat!
Ik zag het leven uit Aron zijn ogen verdwijnen.... ik zette mijn hand voor tirsas ogen het geluid van haar gehuil vergeet ik nooit meer.
Aron was overleden aan de gevolgen van de aanval van het wezen.
Het voorwerp waarmee hij het wezen verjaagd had lag op zijn borst, langzaam liep ik er naartoe en het bleek de ketting te zijn wat mijn moeder me eerder had laten zien.
Ik pakte het vast en deed hem om mijn hals, kom tirsa we gaan ervandoor.
Tirsa rende naar het lijk van haar vader en wilde hem niet meer loslaten.
Ik pakte haar vast en zei.... hier is nu geen tijd voor tirsa ons leven is in gevaar.
Er zijn al zoveel doden gevallen laten we zorgen voor je vader dat jij in leven blijft.
Ik pakte de auto en vertrok opzoek naar de eerste beste gelegenheid om de man uit het winkelcentrum te bellen.
Hij was nu ons enige hoop.....
Hoe het verder ging lezen jullie in DEEL 4
tevens het laatste deel van de vrouw van de duivel.
🌺Ik hoop dat jullie genoten hebben.
⭐️= Het verhaal is geplaatst zoals die ontvangen is.
Reactie plaatsen
Reacties