🈴 Ingezonden door: L.N
—————————
Beste mensen van OST, nu snel verder met het verhaal ik wens jullie heel veel lees plezier.
Ik stond op en liep naar het raam....en nam even een moment om naar buiten te kijken. Het was allemaal veel voor mij om te verwerken en ik wist gewoon niet waar ik beginnen moest, ik was verdrietig bang en radeloos. Ik wist ook even niet of ik mijn moeder nog dankbaar moest zijn voor het feit dat ze mij op de wereld heeft gezet.
Ik pakte de telefoon en belde Manuela ik had gewoon iemand nodig buiten het gezin om mee te praten.... ik was zo boos op mijn vader en opa dat ik even geen behoefte had aan hun advies. Gelukkig was Manuela vrij en kon ik naar haar toe...ik pakte mijn auto en ging op pad.
Bij aankomst zag ik mijn stralende vriendin al staan....alleen dat al deed me zo goed dat de stress gevoelsmatig al minder werd. Ik ging naar binnen en ze had al onze troost voeding klaar liggen... Ik moest van binnen even lachen... het deed me goed dat Manuela altijd zo goed voor mij zorgde. Ik gaf haar een kus op haar mond en bedankte haar dat ze er wederom weer voor mij was. We zaten te praten en ik vertelde haar wat mijn moeder had gedaan en alles wat er was gebeurd. We vielen in elkaars armen en we konden niet stoppen met huilen.
Manuela was bang ik zag de angst in haar ogen.... ze keek me aan en zei " Nisia ik wil je niet kwijt ik hou zoveel van jou ", ik legde mijn hand op haar dijen en zei: laten we samen kijken of dit opgelost kan worden..... Manuela droogde haar tranen en legde haar hoofd stilletjes op mijn schouder er viel een stilte en dat duurde even... we waren beiden diep in gedachten opzoek naar een oplossing voor dit afschuwelijke probleem... je moet naar lorenzo nisia zei Manuela vastberaden.
Je moeder wees hem aan in de droom en misschien weet hij wat we met deze situatie aan moeten. Maar hoe moet ik zoiets aan hem vertellen.... ik ken hem verder niet hij kijkt me nieteens aan, wie weet mag hij me helemaal niet zei ik angstig. Manuela moest lachen..... Nisia ik kan me niet voorstellen dat er iemand op deze wereld is die zo een lieve meid als jou niet mag! Denk gewoon rustig en logisch na er moet een antwoord bij hem liggen anders zou hij niet op deze manier voor komen in je droom.
Zie het zo... toen ik je adviseerde Armando te benaderen is het toch ook allemaal goed gekomen?
Ik kon niet anders dan toegeven dat Manuela gelijk had en stemde toe om lorenzo te benaderen. Ik gaf Manuela een knuffel en vertrok. Onderweg voelde ik me toch enigzins onzeker, deze lorenzo was een mystery In mijn ogen. Hij woont naast mij maar ik weet helemaal niets van hem....hij bemoeit met niemand en ik weet nieteens of hij wel alleen woont of niet. In die korte tijd dat hij naast ons woont viel het mij alleen op hoe mooi en perfect hij eruit ziet... mijn gedachten dwaalden af en even zag ik lorenzo voor me staan.
Zijn sportieve lichaam en dan die ogen een getinte man met grijze ogen is heel bijzonder. Zijn armen zo gespierd sterk genoeg om mij op te tillen.... ik betrapte mezelf op de meest ondeugende gedachten... en het begon weer aardig te broeien van onderen. Ik wilde hem in mij.... ik klapte mezelf zachtjes in mijn gezicht en corrigeerde mijn houding, op dit moment is er geen plaats voor dit soort gedachten en gevoelens.... belangrijker is dat ik Lorenzo zo ver krijg dat hij met mij wilt praten.
Ik reedt al enig tijd rond toen ik tot het besef kwam dat ik al veel te lang onderweg was.... het leek alsof ik rondjes reedt. Ik bracht de auto even tot stilstand en keek om me heen.... ik was in een heel andere buurt en ik vroeg me af hoe ik hier terecht was gekomen. Ik voerde mijn eigen adres in op mijn navigatie want ik kende deze buurt niet. Terwijl ik aan het typen was begonnen de rivier godinnen te zingen... ik hoorde ze zo duidelijk en ik raakte helemaal in de war. Even leek het alsof ik mijn eigen adres nieteens meer wist....ze zongen zo hard en overheersend dat ik niet meer wist waar ik het zoeken moest.
Het gezang stopte abrupt toen ik de donkere man zag...hij keek me aan en wenkte mij dat ik nu door kon rijden. De rust in mijn hoofd was heerlijk en al snel kon ik mijn weg naar huis eindelijk vervolgen.
Ik stopte mijn auto voor Lorenzo zijn huis. Het zweet liep over mijn voorhoofd... ik was zo nerveus en wilde niet dichtklappen als ik voor hem stond, ik bedaarde even en raapte mezelf bij elkaar. Rustig stapte ik uit en liep zijn tuin in. Ik drukte op de bel maar die deed het niet.... nadat ik meerderen keren op het raam geklopt had besloot ik om te lopen om te kijken of hij misschien achter was. Ook achter was er niemand.... opeens hoorde ik een stem... " hallo wie is daar " luidde het ik keek omhoog en zag lorenzo bij het raam.
Ik.... ik ben nisia je buur meisje kunnen we even praten? Moment zei lorenzo.... ik stond te douchen, loop maar om ik kom eraan. Ik liep om en wachtte in zenuwen tot hij de deur open maakte.... ik probeerde mezelf in gedachten voor te bereiden op het gesprek en zette alles op een rijtje totdat ik de deur open hoorde gaan.
Ik keek hem aan hij had een korte broek aan.... zijn handdoek had hij over zijn schouders, zijn bovenlichaam was bloot en nog een beetje nat....ik bewonderde zijn schoonheid. Zijn buikspieren waren duidelijk te zien. Alles aan deze man was mooi en nu ik ook wist hoe zijn stem luidde was ik verkocht, ik wilde alles oplossen en daarna was hij voor een nachtje van mij dacht ik.
Waarmee kan ik je helpen zei lorenzo Met een ongeduldige tonatie in zijn stem. Oh sorry zei ik verlegen... waar Ik met je over wilt praten kan een beetje vreemd overkomen maar als je even tijd voor me hebt zal je begrijpen waarom ik hier ben.
Kom maar binnen wenkte lorenzo... ik liep naar binnen en het viel me op dat lorenzo nogsteeds langs me heen keek, ook de manier hoe hij naar binnen liep... langzaam en voorzichtig. We namen plaats in de woonkamer. Ik besloot alles te vertellen over mijn gave en mijn begeleiders....de droom over mijn moeder die naar hem verwees en tenslotte over de machtige rivier godinnen die mij in hun greep hadden. Ik voelde mij diep bedroefd terwijl ik erover sprak. Ik vertelde huilend aan lorenzo dat als ik geen hulp vind is over 5 jaar mijn leven voorbij.
Hij stond op en kwam wat dichterbij zitten. Troostend legde hij een arm om mijn schouders en gaf aan dat hij het allemaal begreep. Opgelucht keek ik hem aan.... ik vroeg hem of hij mij kon helpen. Lorenzo zuchtte diep en zei....nu weet ik waarom ik hier moest komen wonen. Ik keek hem verbaasd aan en besloot niets te vragen en alleen te luisteren.
Lorenzo stond op en ging voor mij staan. Ik kon aan hem zien dat hij zijn woorden nauwkeurig uitzocht...... langzaam deed hij zijn broek open, mijn hart ging enorm tekeer. Ik zakte mijn hoofd naar beneden maar hij legde zijn vinger onder mijn kin en zei.... Nisia ik doe niets geks ik wil je even wat laten zien voor ik mijn verhaal begin. Hij deed zijn broek een stukje naar beneden en ik zag een litteken, mijn verhaal begint hier op deze dag zei lorenzo met een schore stem. De dag dat ik dit litteken opliep en meer!
Mijn opa werkte gelange tijd in Africa en ik was als jongetje altijd gek op mijn opa. Hij heeft mijn vader als tiener gekregen dus opa was nog tamelijk jong.
Soms mocht ik mee van mijn ouders naar Africa en dan had ik iemand die op mij pastte als opa aan het werk was....en na zijn werk zaten we vaak langs de rivier. Hij nam dan eten en drinken mee en vertelde mij leuke verhalen. Maar altijd net voor we weg moesten zei hij mij dat ik op mijn plek moest blijven hij moest dan even wat doen.
Hij liep dan weg en ik bleef nieuwsgierig achter.
Ik at dan nog wat en zover ik mij kan herinneren bleef hij ongeveer een uur weg. Op een zekere dag gingen mijn opa en ik weer naar de rivier. Ik dacht bij mezelf als opa dit keer weg loopt achtervolg ik hem gewoon..... nadat opa mij verwent had met zijn leuke verhalen zei hij weer "lorenzo zit hier opa komt zo terug ", die dag gaf hij mijn een snoepje ik at het en wachtte totdat mijn opa ietsje verderop was.
Ik stond op en begon hem te volgen hij liep enige tijd en mijn voeten werden een beetje moe... maar hoe langer ik achter hem aan liep hoe nieuwsgieriger ik werd. Ineens hoorde ik een gezang .. opa bleef staan. Het water van de rivier begon te borrelen en er kwam een dame uit.... de mooiste vrouw die ik ooit had gezien. Ik zag haar richting mijn opa zwemmen. Mijn opa noemde haar akoende... ze stapte uit het water en ik zag dat ze benen kreeg.
Ze hielden elkaar vast en begonnen de liefde te bedrijven. Ik verstopte mezelf achter een grote Steen en ik was zo bang... ookal was ik nog maar zo Jong besefte ik dat dit geen mens was. Na dat ze alles gedaan hadden vertrok opa en beloofde de dame dat hij er morgen weer zou zijn... zelfde tijd en zelfde plaats. Ik wilde nog niet weg en besloot te blijven om te kijken wat ze zou doen als opa uit zicht was.
Ze bewoog zich sierlijk en ging op een rots zitten.
Ze kamde haar haren en bekeek zichzelf in een spiegel. Langzaam veranderden haar benen weer in een staart. Ik was zo onder de indruk van haar schoonheid dat ik niet kon stoppen met kijken..... ineens draaide ze zich om en keek me recht in mijn ogen aan. Ik schrok en viel achterover en raakte buiten bewustzijn... die val zorgde voor het litteken.
Ik werd wakker in het ziekenhuis en kon vanaf dat moment bijna niet meer zien. Ook de kleur van mijn ogen waren veranderd... ik ben geboren met donker bruine ogen en vanaf dat moment waren ze grijs.
Ik ben bijna blind.... ik zie vormen maar geen gezichten of details.
Mijn opa heeft op allerlei manieren geprobeerd mijn zicht terug te laten komen maar helaas heeft het niet mogen baten... ik zal voor altijd zo blijven. Ik vergeet die dag nooit meer. De dag dat ik erachter kwam dat mijn opa een relatie had met een zeemeermin. In de jaren daarna merkte ik dat de rivier godin niet alleen mijn zicht had ontnomen..... ze zocht mij nu ook op in mijn dromen en vertelde mij dat ze een stukje gave naar mij had over gedragen!
Ze zei dat ik haar nooit in haar ogen had aan moeten kijken, omdat ze al in haar geestelijke vorm was en zodra dat zo was.... kan een mensen oog dat niet aan. Ik vroeg haar waarom ze mij gave had gegeven en ze zei dat ze niet meer veel tijd had.... ze zouden haar Vangen en straffen omdat ze een relatie met een mens had... en haar zussen zouden dan een mensen offer nodig hebben om haar vrij te krijgen!
Ze gaf aan dat ze mij sterk genoeg zou maken om de strijd met haar zussen te kunnen aangaan. Omdat ze van mensen hield en ze wilde niet dat een onschuldig persoon onder haar fouten zou moeten lijden. Ze leerde mij hoe ik dat moest doen.... deze godin was zeer machtig en ze heeft me jaren lang voorbereid op je komst. Mijn opa was een zeer mooie man in die tijd.. en de godin gaf hem een jeugdige uitstraling en een lang leven.
Hij is al heel erg oud maar leeft nog!
Al die tijd wist ik niet dat jij het was Nisia! Nu je voor mij zit voel ik de krachten die jij bezit. We zullen je moeder moeten benaderen en samen af reizen naar de rivier van Africa.
Met open mond luisterde ik naar zijn verhaal en hoe meer hij sprak hoe meer ik mij aangetrokken voelde tot hem....op een manier zoals ik het nooit ervaren had. Ik begreep nu waarom hij me nooit aan keek.... alles in mijn lichaam hoorde bij hem. Het was geen verliefdheid het ging verder dan dat! Het was een geestelijk binding alsof we samen moesten zijn om de vloek te verbreken.
Ik stond op en gaf hem een knuffel ik legde mijn hoofd op zijn schouder. Even deed ik een stapje naar achteren en pakte zijn handen vast. Lorenzo je kan me niet zien maar wel voelen.... zei ik zacht! Ik liet hem mijn gezicht voelen en langzaam leidde ik zijn handen richting mijn nek. Ik streelde hem over zijn buikspieren en mijn lichaam reageerde erop.
Nu waren zijn handen bij mijn b- *orsten en langzaam liet ik hem ze voelen.
Ik keek naar onderen en zag hoe enorm hij was.
Het was zo groot dat ik twijfelde of ik hem aan zou kunnen. Ik pakte het vast... en ineens begon het te waaien in de kamer. Het was vreemd we voelden een koude wind alsof we buiten waren. Een gezang zo hard dat onze oren pijn deden. Er verschenen drie hoofden en voor het eerst in mijn leven zag ik ze in het echt.
We vielen beiden op ons knieën het gezang deed pijn in ons hoofd. Lorenzo help me schreeuwde ik en ik probeerde naar hem toe te kruipen! De godinnen gingen in de aanval een aanval die we geen van beiden hadden verwacht. De pijn in ons hoofd werd ondragelijk! Nog nooit had ik zoveel angst gevoeld ik begon te bidden....maar niets leek te helpen.
Hoe het verder afloopt lezen jullie in DEEL 7 van faya Nisia.
🌺 Ik hoop dat jullie genoten hebben.
⭐️= Het verhaal is geplaatst zoals die ontvangen is.
————————
Reactie plaatsen
Reacties