☯️ Ingezonden door: Christiano Alidikromo
-------------
Goedemorgen beste OST leden. Alles switi met een ieder? Hier heb ik weer een verhaal voor jullie.
Dit verhaal speelde zich af voordat wij te maken hadden met de Covid situatie en lockdown perikelen. Zoals ik gewend was met mijn vriendengroep gingen wij redelijk vaak naar de waterkant ( Marinetrap, vlakbij plein, DNA gebouw ) bij de rivier om te vissen. Zo ook deze middag hebben wij plannen gemaakt om te gaan vissen. Wij arriveerden daar tegen 4:15PM .
Voordat wij de marine trap op gingen, hebben wij onze “takie” ( zegje gedaan tegen de plek ). Zoals u weet, in suriname is het gebruikelijk als je op een plek gaat die jou niet bekend is, dat je toestemming vraagt van de plek/ geesten en entiteiten die daar dwalen of wonen, als je daar even mag vertoeven en dat je geen kwade bedoelingen hebt. Je vraagt dan op een respectvolle manier geen last te willen hebben van niks/ niemand. Dit hebben wij dus ook gedaan in onze takie. Wij lieten weten gewoon even gekomen te zijn om te vissen en verder niemand tot last te willen zijn.
Na dit gedaan te hebben, gingen we gezellig verder met het ons thuis maken. We hadden onze spullen uitgepakt, zodat we lekker relaxed konden hengelen. Het was een prachtige zonnige dag en de waterkant was best wel druk met mensen. Toen we daar aankwamen zaten er al enkele mensen daar, vooral veel verliefde koppeltjes.
Wij gooiden onze hengels uit & zaten lekker te babbelen, onder genot van een hapje en een drankje. Uren gingen voorbij en de avond viel. Ondertussen begon de omgeving wat rustiger te worden. Wij zagen minder mensen rond lopen. Voor ons was dit helemaal geen probleem, want wij waren met een gezellige groep. Tijdens het hengelen genoten wij van de allerlei bekende golden oldies die werden afgespeeld door andere bezoekers in de directe omgeving. Uiteraard bracht dit een leuke sfeer met zich mee. Ondertussen vingen we behoorlijk veel vissen, dus beter kon het niet gaan voor ons.
Na een poos gefocust te zijn op het hengelen, hoorde ik heel duidelijk hoe er iemand mijn naam riep. Het klonk heel zachtjes, maar wel nog steeds meer dan duidelijk genoeg. Ik keek rondom mij maar zag helemaal niemand en toch hoorde ik nog steeds de stem mijn naam herhalen. De stem kwam mij niet bekend voor en ik kon er niet wijs van worden wie me riep. Mijn vader was ook aanwezig in ons gezelschap, dus ik vroeg voor de zekerheid als hij me misschien geroepen had. Hij keek me verbaasd aan dus wist ik dat hij het niet was.
Ik probeerde te ontdekken vanwaar de stem kwam die mijn naam bleef herhalen. En tot zover ik het kon begrijpen kwam de stem vanuit het gedeelte van de marine trap, waar men vanuit het water naar boven kan. Mijn vader die stond aan de andere kant te hengelen, dus ik wist ookwel dat het mijn vader niet was die mijn riep. De stem die me steeds bleef riepen was een mannelijke stem.
Als medium ben ik gewend soms ineens vreemde dingen te horen, zien en voelen vanuit de geestelijke wereld. Dus toen ik door begon te hebben dat dit ook zo een geval moest zijn, was ik niet verbaasd. Ik zei tegen mijn vader “ ik weet niet waarom dit ding mij roept, maar het zal dit zeker doen met een reden. Dat gevoel krijg ik sterk”. Mijn vader stelde voor elders te gaan hengelen, zodat ik ging last meer hoefde te hebben van die zeurende stem.
Wij gingen een stuk verder zitten richting de dam. Eenmaal op de andere plek aangekomen, gooiden we onze lijnen weer uit. Terwijl wij rustig zaten te wachten tot er vissen zouden bijten in ons aas, zagen we nog enkele verliefde koppeltjes langs wandelen, hand in hand en knuffelend. Ik zat niet ver van die rose hartachtige schommel die geplaatst is te waterkant. U kunt dan een beeld vormen waar ik ongeveer zat op dat moment.
Ineens bekroop mij een gevoel van onbehagen, ik voelde kippenvel over mijn geheel lijf. Het was alsof mijn hoofd wilde ontploffen, alsof mijn hoofd aan het opzwellen was net een ballon. Zelf mijn nek voelde aan alsof het aan het opzwellen was, mijn lichaam voelde alsof het niet de mijne was. Ik weet niet hoe ik dit onder woorden moet brengen, maar neemt u van mij aan dat er een vervelende sensatie door mij ging.
Vanuit mijn linkeroog hoek kreeg ik een ingeving dat er iemand naast mij zat. Ongeveer 2-3 meter zat degene van mij af ....
“wat vreemd, ik zat hier alleen en heb niemand aan horen komen. Nog erbij zo dichtbij van mij, dat zou ik zeker opgemerkt hebben. Dit is niet iets normaal, dit is geen mens” schoot er door mijn hoofd heen. Ik hield mijn hengel strak in mijn handen en zat met mijn benen gekruist. Ik probeerde voor me zelf een logische reden te zoeken, waarom er daar iemand zat die ik niet had horen aankomen. Maar ookal hoe ik het in me hoofd probeerde te rationaliseren, lukte het me niet en ondertussen durfde ik mijn hoofd niet te keren om te kijken daar degene.
Eigenlijk wist ik al ..... dat het geen mens was, want mijn lichaam had me al genoeg hintjes gegeven. Maar soms heb ik er gewoon geen zin in omdat ik niet tij en ontij lastig gevallen wil worden door allerlei entiteiten van de “andere wereld”. Als geesten soms een boodschap door willen geven kunnen ze erg opdringerig overkomen en zo voelde dit ook in dit geval. Het maakt ze niks uit als ze je overvallen met hun aanwezigheid en dat stoorde mij ook deze keer.
Ik keerde me op den duur wel naar de richting van deze “aanwezigheid” om te kijken wat het precies was en hoe het eruit zag. Ondanks ik de gave heb en ermee weet om te gaan, is het toch nog altijd schrikken als sommige geesten zichzelf op allerlei wrede manieren tonen aan je. Bijvoorbeeld de manier hoe ze overleden zijn, met een schot in hun hoofd of met een koord om hun nek. In dit geval was ik ook bang zoiets te zien, daarom aarzelde ik ook als ik wel moest kijken naast mij. Maar ik deed het toch & zag daar een soort van menselijk figuur zitten .....
Het “ding” had een mannelijk uiterlijk, hij keek recht voor zich uit naar de rivier en draaide zijn gezicht niet naar mij toe. Ik zag dat hij een hele bleke huidskleur had, zoals die van een lijk eruit ziet. Erg eng om te zien en zijn oogkassen die leken Helemaal pikzwart alsof er lege holtes daar zaten. Hij droeg een korte bruin achtige jeansbroek. Ook bewoog hij helemaal niet, enige wat hij leek te doen was staren naar het water.
In meeste gevallen maak ik mij niet druk met de dwalende entiteiten, mits het een ander bedoeling heeft. In dit geval voelde ik aldoor alsof dit ding mij iets wilde vertellen of mij nodig had. Ik kon niet anders dan proberen te ontdekken wat hij precies van mij wilde, dus zette ik mijn hengel aan de kant. “ aangezien er haast niemand in mijn buurt is, dan kan ik vrij communiceren met deze” dacht ik. Ik probeerde hem enkele vragen te stellen, maar werd aldoor negeert. Hij weigerde antwoorden te geven op de gestelde vragen.
Toen ik hem vroeg wat de reden was dat hij bleef dwalen in de omgeving, strekte hij 1 van zijn dunne bleke handen uit en wees met zijn vinger richting de rivier. Ik probeerde te begrijpen wat hij me daarmee wilde zeggen. Ik kon maar niet wijzer worden wat hij bedoelde en hij sprak ook niet tegen mij.
Ik besloot hem naar het licht te sturen, omdat ik het maar zielig vond dat hij rond zat te zwerven op aarde, een last vormde voor anderen en hij overduidelijk geen rust had. Ik liet hem ook weten dat ik hem naar “ het licht” zou sturen, zodat hij daar rust kon hebben en het een stuk makkelijker zou hebben aan de “andere kant”. Hij gaf mij daar toestemming voor, ik kon dat voelen door de energie die ik vanuit zijn zijde kreeg. Hij wilde ook verlost worden van alsmaar dwalen zonder doel. Ik sloot mijn ogen en ging in trans, deed de nodige stappen om hem te begeleiden naar de geestelijke zijde. Dit nam natuurlijk echt wat inspanning want ik schrijf het makkelijker dan het werkelijk ging. Uiteindelijk is het gelukt, want toen ik mijn ogen weer open deed & naast mij keek ...... was deze geest nergens meer te zien. He was gone!
Ik nam daarna mijn hengel en liep terug naar mijn vader en de rest van de groep die nog uitgebreid zaten bij de marine trap. Ik vertelde mijn vader wat me overkomen was en hij schrok natuurlijk niet, hij is dit soort zaken gewend van mij. Hij weet dat ik het zelf ook niet in de hand heb wanneer wezens van de “ andere wereld” zich aan mij presenteren.
Verder verliep de tijd smooth, niks bijzonders gebeurde er verder. Wij hebben normaal door kunnen hengelen. Toen wij huiswaarts keerden was het in de nachtelijke uren.
Nog die zelfde ochtend toen ik naar bed ging, kreeg ik een droom. Die dwalende geest ( Robert zal ik hem noemen ) kwam meteen naar voren en maakte zichzelf kenbaar, hij liet mij middels flitsen zien wat hem overkomen was. Als een film bracht Robert mij terug in de tijd. Ik zag dat hij met een andere man in een gevecht raakte, waarbij de andere heer hem met een dolk om het leven bracht. Na de moord heeft de andere man Robert’s lichaam in de surinaamse rivier gesmeten. Het lichaam is nooit terug gevonden en daarom bleef Robert’s geest ronddwalen omdat hij voelde alsof hij het leven niet af heeft kunnen maken. Ook had hij geen vrede ermee dat zijn lijf nooit gevonden is, waardoor zijn familie geen afscheid van hem kon nemen. Er was nog heel veel wat hij ze had willen zeggen en voor ze had willen doen, maar nooit heeft kunnen doen.
Nadat Robert mij zijn verhaal duidelijk gemaakt had verdween hij in een vel wit licht, hij keek nog achterom naar me met een glimlach op zijn gezicht. Dit vatte ik op als een bedankje voor wat ik gedaan had voor hem, hij was nu op een vredige plek en hij was gaan rusten. Na al die tientallen jaren doelloos op aarde ronddwalen in het duister was er eindelijk een nieuw hoofdstuk voor hem aangebroken.
Ik werd wakker met een voldaan gevoel, blij dat ik weer “iemand” heb kunnen helpen. Ondanks dit niet mijn doel geweest was toen wij gingen naar de waterkant, heeft deze situatie zich geworpen in mijn schoot. Uit ervaring weet ik dat entiteiten/ geesten zich vaak niet zomaar kenbaar maken/ tonen aan een ieder, meestal hebben ze wel een doel en vaak is het om hulp te vragen. Tenminste uit mijn eigen persoonlijke ervaringen vorm ik deze mening. Maar niet een ieder staat open voor interactie met deze “ wezens” omdat ze er vaak niet zo mooi uitzien, ze klinken ook vaak bijzonder eng en dat schrikt 99% van de mensen af.
🌺 Lieve OST Familie, dit was weer eens een ervaring van mij en hoop dat jullie er wat uit hebben kunnen leren, tot de volgende ervaring.
⭐️⭐️= Het verhaal is 90% herschreven door de OST Beheerder Paris Simson.
Reactie plaatsen
Reacties