🟩 Ingezonden door: Carmen Setropawiro
⚜️ZIEKENHUIS: KOM MET ONS MEE⚜️
------------------------
Beste OST-fans, hierbij wil ik graag mijn persoonlijke ervaring met jullie delen. Het zal misschien geen extreem lang verhaal zijn, maar het is wel volledig gebaseerd op wat ik zelf heb meegemaakt. Tot op de dag van vandaag kan ik dit niet verklaren, en nog steeds krijg ik kippenvel als ik eraan terugdenk. Wat ik heb gezien en gevoeld, staat voor altijd in mijn geheugen gegrift.
Precies vier jaar geleden moest ik een galsteenoperatie ondergaan, omdat ik enorme pijnklachten had. Ik kon bijna niet meer functioneren van de pijn en uiteindelijk werd besloten dat een operatie noodzakelijk was. De ingreep werd uitgevoerd in het RKZ. Na drie dagen in het ziekenhuis te hebben gelegen, werd ik door de behandelende arts naar huis gestuurd. Ondanks dat zij vonden dat ik naar huis mocht, voelde ik me allesbehalve goed. Ik voelde me zwak, misselijk en totaal niet hersteld. Toch moest ik naar huis.
Met tegenzin ging ik dus terug, maar ik moest wel op controle naar het AZ. Eenmaal daar aangekomen ging het helemaal mis. Ik voelde me zó ziek dat ik nauwelijks nog kon lopen. Mijn ademhaling was zwaar en onregelmatig. Een verpleegster keek me bezorgd aan en zei letterlijk tegen mij:
“Mevrouw, u ademt helemaal niet zoals het hoort.”
Ze nam me meteen serieus en bracht mij direct naar een andere kamer. Daar stonden al zes tot zeven verpleegkundigen om mij heen. Ze vroegen mij om op mijn buik te gaan liggen voor nader onderzoek, maar ik zei dat dit echt niet mogelijk was vanwege mijn net uitgevoerde operatie. Ik had nog hechtingen en vreselijke pijn. Ik herinner me dat ze mij toen voorzichtig op een ander bed hebben gelegd… en daarna werd alles zwart. Ik was ineens volledig buiten westen.
Pas de volgende dag werd ik weer wakker. Toen kreeg ik te horen dat ik in een coma was beland. Daarom hadden ze mij naar een aparte afdeling gebracht, in een andere kamer. En precies daar begonnen de echte problemen voor mij.
In die kamer zag ik dingen die ik nooit meer zal vergeten. Ik zag demonische wezens. Niet één, niet twee… maar veel. Het waren er zeker acht, negen, misschien zelfs tien. Overal om mij heen stonden ze. Het leek alsof de hele kamer ermee gevuld was. Hun gezichten waren afschuwelijk. Ik kan niet eens goed beschrijven hoe ze eruitzagen, zo lelijk, zo eng, zo onmenselijk. Het was alsof ik naar levende nachtmerries keek.
Ik was doodsbang. Ik durfde me niet te bewegen, ik kon me ook nauwelijks bewegen door alle slangen, de zuurstof en mijn zwakke lichaam. Ze stonden om mijn bed heen en riepen mij steeds met enge, donkere stemmen:
“Kom met ons mee… kom met ons mee…”
Ik lag aan de zuurstof, voelde me lomerig en totaal machteloos. Ik kon niet gillen, niet opstaan, niet wegvluchten. En eerlijk gezegd: zelfs als ik had gekund, had ik het niet gedurfd. Zo bang was ik. Het voelde alsof ik gevangen zat tussen leven en dood.
Maar toen gebeurde er iets wat alles veranderde. Ik zag ineens twee prachtige vrouwen de kamer binnenkomen. Ze straalden licht uit en waren helemaal in het wit gekleed. Ze leken letterlijk op engelen. Hun aanwezigheid voelde meteen anders. Warm, rustig, veilig. Eén van de vrouwen zei tegen de andere:
“Ruim deze demonen op uit de kamer, ik zal op haar letten.”
Daarmee bedoelde ze mij. Dat zij zich over mij zou ontfermen.
De vrouwelijke engel kwam naar mij toe en pakte mijn hand vast. Haar aanraking voelde warm en geruststellend. Ze keek me aan en zei zacht maar krachtig:
“Wees niet bang, ik ben nu hier met jou.”
Terwijl zij mijn hand vasthield en mij kalmeerde, begon de andere engel de demonen weg te sturen op een hele ruwe commanderende manier. Ik zag letterlijk hoe de demonen één voor één de kamer in alle haast verlieten. Ze leken kleiner te worden, zwakker, alsof ze geen macht meer hadden. Ze gilden, huilden en maakten vreemde geluiden wat duidelijk maakte hoe bang ze waren.
Maar één demon bleef nog even achter. Die kwam dichter naar mij toe… en veranderde voor mijn ogen in mijn zoon. Hij nam precies het uiterlijk van mijn zoon aan en zei met zijn stem:
“Kom dan mee, mama?”
Mijn hart brak. Maar diep van binnen wist ik dat dit niet mijn echte zoon was. Dit was iets wat zich alleen voordeed als hem. Ik kon niet praten, want ik had het zuurstofmasker op en was nog steeds doodziek. Maar ik schudde langzaam mijn hoofd, als teken dat ik niet mee wilde.
De engel die bij mij stond, keek streng naar dat wezen en zei met een krachtige stem dat hij moest verdwijnen. Dat hij mij met rust moest laten. Op dat moment verdween ook die laatste demon. De kamer was ineens leeg. Rustig. Stil. Veilig.
Ik weet dat veel mensen zullen denken dat ik dit heb gedroomd, of dat ik hallucineerde door de medicatie. Maar ik kan jullie met volle overtuiging zeggen: dit was geen droom. Ook de arts bevestigde later dat ik geen enkele medicatie gehad heb die mij zou moeten laten hallucineren. Ik weet exact wat ik heb gezien. Het voelde echt. Het was echt. Ik heb werkelijk demonen gezien… en ik heb ook engelen gezien.
Voor mij is het nu duidelijk: niet alleen de hel bestaat, maar ook de hemel. Die twee engelen waren daar het levende bewijs van. Ze hadden macht. Ze hadden licht. Ze hadden de kracht om het kwade te verjagen. En ik was daar getuige van. Waarom ik werd uitgekozen om hun hulp te krijgen, weet ik tot de dag van vandaag niet. Maar ik weet wel dat ze mij hebben beschermd.
Na die ervaring heb ik nog een lange tijd in het ziekenhuis gelegen, zonder dat ik opnieuw iets van die demonen heb gezien. Uiteindelijk mocht ik na twee maanden in het ziekenhuis te hebben gelegen weer naar huis. Die twee maanden waren extreem zwaar voor mij. Ik was enorm vermagerd, zo mager dat ik letterlijk op een stok leek. Ik herkende mezelf nauwelijks in de spiegel. Ik zag er slecht uit, voelde me zwak, maar ik leefde.
En uiteindelijk is alles gelukkig goed afgelopen. Ik ben hersteld, langzaam maar zeker.
Dit jaar word ik vijftig jaar en ik ben Allah intens dankbaar dat ik dit mag meemaken. Dat ik dit nog mag vertellen. Dat ik er nog ben.
Bedankt dat jullie mijn verhaal wilden lezen en delen.
En soms, als ik ’s nachts wakker lig, hoor ik die stemmen weer in mijn hoofd:
“Kom met ons mee…”
Maar dan herinner ik me ook die andere stem, die warme stem:
“Wees niet bang… ik ben hier met jou.”
⭐️⭐️= Het verhaal is herschreven door OST beheerder Yvanna Hilton.
Reactie plaatsen
Reacties