STORY 834: FLUISTERING IN HET BEKENDSTE HOTEL

🟨 Ingezonden door: Anastacia

    ⚜️FLUISTERING IN HET BEKENDSTE HOTEL⚜️

----------------------------

Beste OST-leden,

Ik wil graag mijn persoonlijke spuku-ervaring met jullie delen. Het is iets wat ik al lange tijd met me meedraag, en tot op de dag van vandaag krijg ik er nog steeds kippenvel van als ik eraan terugdenk.

Ik ben namelijk werkzaam bij het bekendste hotel van Suriname. Iedereen kent dit hotel. Toeristen, zakenmensen, bekende Surinamers, bijna iedereen is er wel eens geweest of heeft er in elk geval van gehoord. Mijn naam is Anastacia, uiteraard een schuilnaam, en dit is mijn verhaal.

Toen ik net begon met werken bij dit hotel, werd ik al vrij snel gewaarschuwd door collega’s die er veel langer werkten dan ik. Ze vertelden me dat er in dit hotel al jarenlang vreemde dingen gebeurden. Niet iets van de laatste tijd, maar echt al heel lang. Volgens hen spookte het er. En dat was niet zomaar een gerucht, want meerdere mensen hadden daar hun eigen ervaringen mee gehad. Niemand wist precies wat de oorzaak was, maar één ding was zeker: op deze plek hing iets wat niet klopte.

Een collega vertelde me bijvoorbeeld dat hij eens een ochtenddienst had. Het was nog vroeg en hij liep alleen over de gang richting het kantoor. Plotseling hoorde hij achter zich hele duidelijke, zware voetstappen. Alsof iemand met zware schoenen recht achter hem aan liep. Hij wist zeker dat hij alleen op die gang was, dus uit schrik begon hij sneller te lopen. Maar hoe sneller hij liep, hoe sneller die voetstappen ook werden. Ze bleven hem volgen.

Van pure angst stopte hij ineens met lopen. Hij stond doodstil. En precies op datzelfde moment stopten de voetstappen ook. Het werd in één keer stil. Hij voelde zijn hart bonzen in zijn keel. Langzaam draaide hij zich om… maar er was niemand. Helemaal niemand. De gang was leeg. Deze ervaring had hem enorm getraumatiseerd, want hij wist zeker dat hij die stappen niet had ingebeeld.

Een andere collega vertelde mij weer iets anders. Hij zei dat wanneer je helemaal alleen was in het achterste gedeelte van het hotel, bij de steiger, je altijd stemmen hoorde. Het klonk alsof er mensen druk met elkaar aan het praten waren. Soms hoorde je zelfs gezang, alsof er een groep mensen aanwezig was. Maar het vreemde was: zodra je daar met meerdere collega’s tegelijk was, hoorde je helemaal niks. Dan was het compleet stil.

Het leek wel alsof die dingen wisten wanneer je alleen was. Alsof ze wachtten op dat moment. Pas wanneer je alleen was, begonnen ze te praten en te zingen. Net alsof er een onzichtbare drukte aanwezig was die alleen jij kon waarnemen.

Diezelfde collega had ook eens bij het zwembad een indiaanse vrouw zien staan. Hij beschreef haar heel gedetailleerd: lange donkere haren, een rustige maar indringende blik. En terwijl hij haar aankeek, verdween ze ineens. Gewoon… weg. Alsof ze oploste in de lucht.

Ik vroeg hem toen of het hotel misschien gebouwd was op een oude begraafplaats. Maar hij zei:

“Nee, hier was vroeger een indiaanse plantage.”

Dat antwoord gaf me al een heel raar gevoel.

Omdat ik nog nieuw was, begon ik langzaam een beetje bang te worden. Toch dacht ik eerst dat mijn collega’s me misschien voor de grap wilden laten schrikken. Maar aan de andere kant: dit waren allemaal serieuze mensen, geen types die dit soort verhalen zouden verzinnen. Ze deden hun werk serieus en spraken er ook niet lachend over. Het voelde eerder alsof ze me wilden voorbereiden. Alsof ze wilden zeggen: let op, dit kan je hier ook meemaken.

En ja hoor… mensen… het duurde niet lang. Precies waarvoor ik was gewaarschuwd, maakte ik zelf mee. Vanaf dat moment wist ik: dit hotel spookt echt.

Het was een normale, rustige avond. Alles verliep zoals altijd. Ik was netjes aan het werk en moest even naar de linnenopslag om bestek te halen. Voor wie het niet weet: die linnenopslag kun je van binnenuit niet openen. Je kunt alleen van buiten naar binnen.

Ik was binnen bezig met zoeken en alles klaarleggen wat ik nodig had. De deur stond wijd open. Opeens werd die deur met een keiharde klap dichtgeslagen achter mij. Niet zachtjes, maar met enorme kracht. Alsof iemand woedend was en die deur met opzet had dichtgesmeten.

Ik schrok me kapot. Mijn hart sloeg bijna over. Ik wist zeker dat er niemand bij me was. Er was ook totaal geen wind. Het was onmogelijk dat die deur vanzelf zo hard dicht kon slaan.

Ik begon te gillen en te bonken op de deur. Ik raakte echt in paniek, want ik zat opgesloten. Na een tijdje hoorden twee mannen van de technische dienst mij schreeuwen. Ze liepen toevallig langs en kwamen me helpen om de deur open te maken.

Toen ik eindelijk weer buiten stond, probeerde ik mezelf gerust te stellen. Ik wilde niet te veel nadenken. Ik zei tegen mezelf: het zal wel de wind zijn geweest. Maar diep vanbinnen wist ik dat ik loog tegen mezelf. Daar kon helemaal geen wind zijn. En die klap… die was veel te hard en te gericht. Dat was geen toeval.

Enkele weken gingen voorbij…

Het was februari en ik besloot mijn partner te verrassen met een weekendpackage in hetzelfde hotel waar ik werkte, maar dan bij een ander filiaal aan de Anton Dragtenweg. We hadden vrijdag echt genoten. Alles was gezellig, ontspannen, en we hadden het heel leuk samen.

Maar op zaterdagmiddag begon het. We waren een beetje gaan zwemmen en ineens voelde ik me heel raar. Alsof mijn energie ineens weg was. Ik kon niet eten, niet drinken, en ik voelde me plotseling ziek zonder reden. De hele dag bleef dat gevoel aanhouden. Uiteindelijk viel ik van ellende in slaap rond zeven uur ’s avonds.

Rond elf uur ’s nachts werd ik wakker van een aanhoudend getik op de deur van onze hotelkamer. Tik… tik… tik… We stonden op en gingen kijken, maar er was helemaal niemand. De gang was leeg.

Toen stopte het bij de deur… en begon het ineens vanuit het plafond. Het was geen zacht geluid, maar echt hinderlijk. Treiterend. Alsof iets met opzet aandacht wilde trekken. Daarna stopte het weer, en begon het in het toilet. Vervolgens leek het alsof het uit de muren kwam. Het geluid verplaatste zich steeds.

Wij voelden het allebei meteen: er was iets mis met die kamer. De sfeer veranderde volledig. Het voelde zwaar, benauwd, onrustig. Ik keek naar mijn partner en hij keek mij aan. Hij zei niks, maar stond op en deed de lichten aan.

Op dat moment stopten alle geluiden in één keer. Gewoon complete stilte. Alsof er nooit iets was gebeurd.

Hij liet de lichten even aan en er gebeurde niets meer. Maar zodra hij ze weer uitdeed… begonnen de geluiden opnieuw. Precies hetzelfde getik, hetzelfde verplaatsen van plek. Het was alsof dat “iets” alleen durfde te bewegen in het donker.

Dit was het moment waarop ik zeker wist: mijn collega’s hadden niet gelogen. Dit hotel is niet normaal. Het getik was te bewust, te gericht, te speels bijna. Alsof het met ons speelde. Alsof het wilde laten merken: ik ben hier.

Sindsdien heb ik persoonlijk niets meer meegemaakt. Maar diep van binnen weet ik dat dit niet het einde is. Dit hotel is oud. Er zijn hier ongetwijfeld veel dingen gebeurd, veel energieën achtergebleven. En ik geloof echt dat sommige plekken herinneringen vasthouden.

Ik ga altijd met goede bedoelingen naar mijn werk. Ik doe niemand kwaad, ik respecteer mijn omgeving. Daarom probeer ik me er niet te veel op te focussen. Maar ergens weet ik: vroeg of laat zal er weer iets gebeuren. Want sommige plekken… laten je nooit echt met rust.

En soms, als ik weer door die gangen loop en het net even te stil is… vraag ik me af: wie loopt hier eigenlijk écht met mij mee? Op sommige plekken in het hotel voel je constant alsof er bepaalde 'dingen' meekijken. 

🌺 Dit was mijn ervaring.

Ik wens jullie allemaal een fijne ochtend verder.

⭐️⭐️= het verhaal is herschreven door OST beheerder Yvanna Hilton.