🟦 Ingezonden door: Ralitza
⚜️WAT AAN DE DREMPEL WACHT⚜️
----------------------------
Beste OST familie,
Mijn naam is Ralitza, althans, zo noem ik mezelf voor dit verhaal. Het is niet mijn echte naam, maar wel de naam waaronder ik mijn ervaring durf te delen. Ik ben een Surinaamse vrouw, 45 jaar oud, christelijk opgevoed en werkzaam als freelance journalist. Al ruim vijftien jaar woon ik in Amerika, in de appalachen. Ik ben getrouwd met een Amerikaanse man en samen hebben we drie kinderen.
Voor degenen die niet weten waar de Appalachen zijn, hier een korte uitleg: De Appalachen liggen in het oosten van Noord‑Amerika, vooral in de oostelijke Verenigde Staten, en lopen van centraal Alabama in het zuiden helemaal door tot in Newfoundland in Canada in het noorden. Ze vormen daar een lange bergketen langs de oostkust, tussen de Atlantische kustvlakte en het binnenland van de VS en Canada
Okay, nu verder naar mijn ervaring.
Laat me dit meteen duidelijk zeggen:
ik was nooit iemand die geloofde in paranormale dingen. Geesten, entiteiten, onzichtbare wezens, ik deed het altijd af als bijgeloof, overdreven verhalen of angstfantasieën. Als journalist was ik juist kritisch, nuchter, rationeel. Ik geloofde in feiten, verklaringen, logica. Niet in het onverklaarbare.
Totdat het onverklaarbare mij vond.
In de Appalachen, waar ik momenteel woon, bestaat een ongeschreven regel die iedereen daar kent. Een waarschuwing die van generatie op generatie wordt doorgegeven, vaak fluisterend, soms met een nerveuze lach, maar altijd met ernst:
Als je iets hoort, nee, dan heb je niets gehoord.
Als je iets ziet, nee, dan heb je niets gezien.
Houd ’s nachts je gordijnen dicht.
Bid voordat je gaat slapen.
Want op het moment dat je erkent wat daar is, dan bedoel ik al die entiteiten die daar rond dwalen, geef je het macht over jouw domein. Erkennen is uitnodigen. Aandacht is voeding. Hoe meer je het ziet, benoemt of bespreekt, hoe sterker het wordt. Mijn man en ik hebben hele vreemde figuren gezien die s'nachts onze woning in de gaten houden. En dan bedoel ik geen menselijke figuren maar hele demonisch uitziende entiteiten.
Ik sprak er eens met een buurvrouw over, omdat ik aan me zelf begon te twijfelen. Ze keek mij serieus aan en zei "Ik geloof jou. Met alles wat ik in me heb geloof ik jou. Want wat jij beschrijft… heb ik zelf meegemaakt". Ik zag haar handen meteen trillen alsof ze heel erg bang en zenuwachtig werd van dit onderwerp. Ze adviseerde mij om niet meer hierover te praten omdat ze gemerkt had dat deze wezens juist krachtiger werden als je over ze sprak. Het beste was om ze te negeren en doen alsof je niks gezien had. Want die angst die wij als mensen afgeven als we bang zijn, dat is voor hun juist een soort van voeding. Het geeft ze macht over ons.
Dit gesprek met mijn buurvrouw heeft mij echt aan het denken gezet. Des te meer, vanwege het feit dat ze mij liet weten dat iedereen, elke bewoner in de appalachen, dit soort vreemde ervaringen meegemaakt heeft. Er gebeuren hier enorm veel rare dingen, mensen vermissen ook continu, er gaat echt iets mis op deze plek. De regering is ervan op de hoogte maar ze doen alsof hun neus bloedt.
Ik heb uren aan videobeelden van mijn beveiligingscamera's. Letterlijk. Opnames waarop je dingen ziet die daar niet zouden mógen zijn. Demonische entiteiten, ik heb geen ander woord, die zich verzamelden bij de drempel van mijn huis, specifiek bij mijn achter terras. Ze stonden daar niet willekeurig. Ze wachtten geduldig. Alsof er een onzichtbare grens was die ze niet mochten/konden overschrijden. Alsof ze specifiek toestemming nodig hadden om de grens voorbij te kunnen, wat dus bewijst dat dit spirituele wezens zijn.
Zoals vampieren, ook de grens van een woning niet over kunnen als ze geen toestemming gehad hebben. Dit is precies hetzelfde geval bij de entiteiten die onze woning in de gaten houden. Het is helder te merken dat zij de grens niet voorbij kunnen zonder onze toestemming. Wij hebben op de beelden gezien dat ze vaker aanstalten maken over onze schutting te springen, maar dat een onzichtbaar iets ze tegen lijkt te houden.
Op de beelden, opgenomen met nachtzicht, zie je ze duidelijk. Helemaal vooraan stond een figuur die het meest leek op een man. Maar het was geen mens, hij droeg een zwarte broek en een zwart shirt met lange mouwen. Zijn lichaam leek op te gaan in de duisternis, maar vanaf zijn nek was een witgrijze gloed zichtbaar. Zijn ogen waren diep, glanzend zwart. Leeg. Zonder leven. En zijn mond… zijn mond was groot en wijd, ook volledig zwart, alsof het geen bodem had.
Achter hem stonden er meer.
In een rechte lijn.
Eén achter de ander.
Het deed me huiveren, omdat het eruitzag alsof ze in de rij stonden. Net als kinderen die wachten op hun beurt. Geduldig. Geordend. En wat het nog angstaanjagender maakte: ik kon hun verschillende lengtes waarnemen. De ene was duidelijk kleiner, misschien rond de 1.60 meter. Daarachter iemand die zeker 1.70 of langer was. Nog een ander daarachter, weer anders van lengte. Ik kon het zien aan hun ogen, aan hoe ze hun hoofden schuin hielden om langs de voorste figuur te kijken. Nieuwsgierig. Verwachtend.
Alles staat vastgelegd. Alles.
Wat daarna in mijn huis gebeurde, was een lange, zware periode. De sfeer veranderde. De rust verdween. Het voelde alsof de muren luisterden, alsof de lucht zelf zwaar was, het is moeilijk onder woorden te brengen. Maar mijn kinderen begonnen slecht te slapen, waren aldoor bang en beweerden stemmen te horen in de nacht. Stemmen die hun naam kende en ze bij naam riep om naar buiten te gaan. Dit gebeurde steeds vaker en steeds op willekeurige momenten.
Ook mijn man en ik hoorden getik op de muren, rommelen in het plafond, vreemde stemmen die mijn man en ik in de nacht riepen, soms gelach van vreemde stemmetjes die door merg en been ging. Mijn huis, mijn veilige plek, voelde niet langer als van mij. Het was gewoon een regelrechte hel voor ons, mijn gezin leefde in voortdurende angst. Niemand durfde meer alleen te zijn in de woning.
Het was geen gezonde situatie. Vooral als mijn man naar zijn werk was, hoorden we extra geklop op de muren en hoorden wij dingen rennen op het erf. Als we naar buiten keken zagen wij op dat moment niks, maar even later hoorden we weer hele zware voetstappen op het achter terras of vlak bij de ramen. Het was gewoon regelrecht terroriseren wat deze 'dingen' met ons aan het doen waren. Als wij soms in de nachtelijke uren uit het raam keken, stonden bij ons hek weer allerlei figuren ons in de gaten te houden. Gewoon om kippenvel van te krijgen.
Uiteindelijk zijn wij verlost van dit probleem. We hebben ontzettend veel meegemaakt voordat er weer vrede kwam. Dingen die ik niet allemaal hardop durf te benoemen, omdat deze entiteiten dan weer de macht en kracht krijgen over ons leven. En dit gun ik ze niet, daarom negeer ik alles, ik negeer hun bestaan, ik ontken alles wat ik gezien en meegemaakt heb. Mijn buurvrouw had gelijk. Geen aandacht en tijd aan ze geven, gewoon alles ontkennen zodat hun macht verbroken zal worden.
Wat ons heeft gered?
Gebed! Enorm veel gebed!
Geen vluchtig gebed. Geen haastig “Onze Vader”. Maar diep, intens, dagelijks gebed. Met overtuiging. Met tranen. Met overgave. We baden tot we weer lucht konden ademen. Tot de stilte terugkeerde.
Laatst was er een vriendin, die zelf ook woonachtig is in de Appalachen, tijdens oud op nieuw bij ons komen logeren met haar gezin. Ik vertelde haar over de rot tijd die wij als gezin meegemaakt hebben door de jaren heen. Ook zij reageerde zoals mijn buurvrouw dat deed. Ze zei "ik geloof je. Maar nu moet je doen alsof je het nooit hebt gezien. Laat de angst los. Volledig. Want angst is waar het van leeft. Dat is ook de reden waarom het wachtte tot de beschermers niet thuis waren. Het heeft niets te maken met mannelijk of vrouwelijk, met fysieke kracht of zwakte. Het gaat om wat er in iemands hart zit. Angst opent deuren die gesloten hadden moeten blijven".
Ik zeg het je zoals ik het zelf heb moeten leren:
bid. Voel de kracht. Voel de goddelijke bescherming van de Almachtige Heer om je heen. Dan zal het verdwijnen. Maar alleen als jij stopt met het voeden ervan. Stop met erkennen. Stop met benoemen. Stop met praten. Wis de video's, ontken hun bestaan! Ontken dat ze enige macht over je hebben.
Na de laatste video's die onze camera's van ze opgenomen hebben, heb ik er niet meer over gesproken. Niet alleen uit ontkenning, maar uit wijsheid. Want hoe meer aandacht je eraan geeft, hoe sterker het wordt. En hoe minder je het erkent, hoe zwakker het wordt. Het trekt zich terug. Het verliest grip.
En toch…
Soms, wanneer de nacht stil is en de wind langs het huis strijkt, denk ik terug aan die rij van demonische figuren die geduldig stonden te wachten bij mijn achter terras. Aan de duivelse ogen die keken. Aan de figuren die wachtten om toe te slaan.
Dan sluit ik mijn gordijnen.
Dan bid ik,
voor de veiligheid van mijn kinderen en ons allemaal.
En dan herinner ik mezelf eraan:
sommige dingen wachten niet tot jij in hen gelooft…
ze wachten tot jij hen ziet.
zodat ze kracht kunnen putten uit jouw angst!
⭐️⭐️= het verhaal is herschreven door de OST beheerder Yvanna Hilton.
Reactie plaatsen
Reacties