STORY 827: EEN GROOT VRAAGTEKEN

🟩 Ingezonden door: Een mattie

                  ⚜️EEN GROOT VRAAGTEKEN⚜️

-----------------------------

Geachte OST-leden,

Hierbij deel ik een ervaring van Kevin Middelhof, een goede vriend van mij. Het gaat om een gebeurtenis die plaatsvond te Paramaribo, in ons prachtig land Suriname op donderdag 8 januari 2026, een zeer recente en nog altijd onverklaarbare ervaring.

Om de ervaring makkelijker te beschrijven is het verhaal volledig geschreven vanuit zijn eigen perspectief.

𝐇𝐢𝐞𝐫𝐨𝐧𝐝𝐞𝐫 𝐊𝐞𝐯𝐢𝐧❜𝐬 𝐞𝐫𝐯𝐚𝐫𝐢𝐧𝐠:

Tot op de dag van vandaag voelt dit alles nog steeds alsof het niet echt is gebeurd. Alsof het een vreemde, verwarrende droom was waar ik elk moment uit wakker zou moeten worden. Maar ik was wakker. En dat maakt het juist zo beangstigend. Ik zit nog steeds met ontelbaar veel vragen, zonder antwoorden.

Die donderdag begon eigenlijk heel normaal.

Rond 16:15 uur vertrok ik van mijn werk, samen met een collega. We reden rechtstreeks naar onze huisarts op Noord. Daar hebben we ongeveer een uur moeten wachten voordat we eindelijk werden geholpen. Niets bijzonders, niets vreemds. Gewoon een doorsnee namiddag.

Na het consult gingen we meteen door naar de apotheek om onze medicijnen op te halen. Toen dat eenmaal achter de rug was, bracht mijn collega mij rechtstreeks naar huis. En dit is belangrijk om te onthouden: we zijn nergens gestopt onderweg. Geen omwegen, geen korte stops, helemaal niets.

Binnen ongeveer tien minuten was ik al thuis, aangezien ik niet ver van de huisarts woon, ook op Noord.

Eenmaal thuis deed ik zoals altijd meteen de televisie aan. Ik kleedde me om en voelde, zoals zo vaak wanneer ik thuiskom, direct aandrang om te plassen. Nadat ik dat had gedaan, ging ik relaxed op mijn bed zitten en besloot verder te kijken naar een serie. De tijd vloog voorbij zonder dat ik het doorhad.

Voor ik het wist, was er zo’n anderhalf uur verstreken.

Toen ging mijn telefoon. Mijn collega belde me en vroeg of ik plannen had voor die avond. Hij vertelde dat hij richting Zuid zou gaan om een mattie op te halen. Ik zei hem dat ik eigenlijk alleen van plan was om iets te eten te halen in de buurt en verder niets speciaals. We spraken af dat hij me later zou ophalen. We zouden samen eten halen en daarna wel kijken wat de avond verder zou brengen.

Direct na het gesprek liep ik naar de koelkast om wat water te drinken. Daarna ben ik me meteen gaan opfrissen, zodat ik alvast klaar zou zijn tegen de tijd dat hij zou komen. Alles verliep rustig, normaal, zonder enige spanning.

Rond 20:45 uur belde hij dat ze voor de deur stonden. Ik sloot het hele huis zorgvuldig af, zoals ik dat altijd doe, en stapte in de auto.

We besloten eten te halen bij Micki’s Palace op Noord. Daar bestelden we ons eten en wachtten ongeveer een half uur. Toen we onze bestelling eindelijk kregen, vertrokken we richting IMS mall.

We hebben daar een tijdje gechilld en reden daarna door naar Atlanis Casino. We kwamen daar rond 22:45 uur aan en speelden tot ongeveer 01:15 uur ’s nachts. Voor mij voelde het als een ontspannen avond, niets ongewoons, gewoon gezellig.

Na ons vertrek uit Atlanis reden we richting Charlesburg, waar mijn collega zijn mattie afzette. Dat verliep zonder problemen. Daarna bracht hij mij meteen naar huis.

Het was iets na 02:00 uur toen ik uitstapte en naar mijn voordeur liep.

En toen gebeurde het.

Nog vóórdat ik mijn sleutel in het slot stak, kreeg ik een vreemd gevoel. Zo’n gevoel dat je niet kunt plaatsen, maar dat je lichaam je probeert te waarschuwen. Ik besloot het te negeren. Ik zei tegen mezelf dat ik moe was, misschien wat te veel had gedronken, niets meer dan dat.

Ik opende de deur en stapte naar binnen.

Plots voelde ik weer een enorme aandrang om te plassen. Snel deed ik mijn broek omlaag en ging daarna richting mijn kamer. En op dat moment…

veranderde alles.

Ik weet één ding zeker: ik ben niet gek. En ik weet honderd procent zeker dat er, voordat ik het huis had verlaten, niets op mijn bed lag behalve mijn dekens en kussens. Absoluut niets anders.

Toen ik mijn kamer binnenliep – ik had een beetje gedronken en voelde me eigenlijk nog best relaxed – zag ik wat er op mijn bed lag. Op dat moment kreeg ik kippenvel over mijn hele lichaam. Mijn hart sloeg een slag over. Ala klo hey koti, meteen. Mensen, ik was meteen helder in mijn hoofd!

Op mijn bed stonden een 1,25 liter fles rode Fernandes Soft en een kleine fles Diamond Blue water.

Netjes neergezet. Precies zoals op de foto.

Ik stond daar zeker twee tot drie minuten lang roerloos. Ik keek naar die flessen en probeerde te begrijpen hoe in godsnaam ze daar terecht konden zijn gekomen. Mijn gedachten draaiden overuren.

Het hele huis was op slot. Alle ramen, ook die van mijn kamer, waren dicht en vergrendeld.

Ik voelde angst opkomen, maar probeerde kalm te blijven. Toch nam ik geen risico. Ik pakte direct mijn wapen uit mijn handtas en liep, alleen gekleed in mijn baddoek, rondom het hele huis om te kijken of ik iets of iemand zag. Maar er was niets. Geen sporen. Geen tekenen van inbraak.

Er was ook niets gestolen. Alles stond exact zoals ik het had achtergelaten…

Behalve die flessen. Die waren letterlijk out of nowhere op mijn bed verschenen.

Ik belde meteen mijn mattie en vertelde hem alles. Hij vroeg of het misschien mijn vriendin kon zijn. Ik belde haar ook direct. Ze schrok enorm en vond het net zo vreemd en beangstigend als ik. Ze wilde zelfs dat ik die nacht niet thuis zou slapen, uit angst dat er iets zou gebeuren.

Maar ik probeerde mezelf rustig te houden. Ik pakte de twee flessen en zette ze buiten op de grond. Ze waren allebei nog dicht. Ongeopend. Toch lagen ze eerder op mijn bed.

En toen dacht ik: dit kan niet erger worden.

Maar dat werd het wel.

Want even later zag ik ook nog Calpol siroop op mijn bed liggen. Dit was gewoon super vreemd. Sindsdien heb ik geen oog dichtgedaan. Ik ben me alleen nog gaan opfrissen en ben daarna in bed gaan liggen, wakker, luisterend naar elk geluid.

Ik weet niet wat dit is.

Ik weet niet waarmee dit te maken heeft.

Maar één ding weet ik zeker:

Dit is niet normaal.

En nee, niemand heeft een sleutel van mijn woning. Zelfs al zou iemand een reservesleutel hebben, dan nóg kom je niet zomaar binnen. Mijn dievenijzer heeft aan de binnenkant een apart slot, en die sleutels heb alleen ik.

Zelfs als iemand mijn voordeur zou openen, moest die persoon dan nog steeds langs meerdere beveiligde deuren.

Voor mij blijft dit dus zeer vreemd, onverklaarbaar en beangstigend.

Ik vraag mij nu af:

wat als dit nog niet voorbij is…?

Zullen er vaker vreemde voorwerpen verschijnen in mijn woning die ik volledig afgesloten achter laat? 

⭐️⭐️= Het verhaal is herschreven door OST-beheerder Yvanna Hilton