🟪 Ingezonden door: She’liki Naomi Brownstarr
⚜️DE LAST DIE BLIJFT WACHTEN⚜️
----------------------------
Beste OST-familie,
Herinneren jullie je mijn vorige ervaring nog, die ik een tijd geleden zo open en kwetsbaar met jullie heb gedeeld?
Ik heb het over STORY 321, met de titel “Had ik het maar niet gedaan.”
We zijn inmiddels ruim twee jaar verder, bijna drie jaar zelfs, en nog altijd is er geen oplossing voor wat mij overkomen is. Alles wat ik hier schrijf, doe ik met een oprecht hart. Ik wil niemand kwaad doen, niemand beschuldigen, alleen vertellen wat er is gebeurd en wat tot op de dag van vandaag nog steeds voortduurt.
De oorsprong van alles
Mijn zus had jarenlang een relatie met mijn ex-zwager Gio (niet zijn echte naam). Samen kregen zij een kind. Op een gegeven moment liep die relatie volledig stuk en besloten ze uit elkaar te gaan. Voor mijn zus was het duidelijk: ze wilde niet verder met hem. Maar Gio kon dat absoluut niet accepteren.
Vanaf dat moment begon hij haar lastig te vallen. Niet een beetje, maar structureel, dwingend en op allerlei manieren. Mijn zus raakte hierdoor steeds meer uit balans. Ze voelde zich ziek, futloos en zwak. Ze ging naar de dokter, maar keer op keer kwam er niets uit de onderzoeken. Lichamelijk was er niets te vinden.
Uiteindelijk vertrouwde ze haar klachten toe aan een vriendin. Die vriendin adviseerde haar om naar een luku man te gaan, iemand die spiritueel kan kijken naar wat er speelt. Mijn zus aarzelde, maar haar wanhoop was groter dan haar twijfel. Ze ging.
Daar aangekomen kreeg ze een boodschap die alles veranderde: Gio zou bakru’s hebben gestuurd om haar leven zuur te maken. De luku man besloot haar te helpen, maar gaf meteen aan dat het beter was als wij als gezin samen zouden deelnemen aan de wasie's (culturele baden). Zijn woorden waren duidelijk: “Samen staan jullie sterker.”
Wij twijfelden niet, dit moest gewoon gedaan worden. Als gezin besloten we mee te doen, vooral om mijn zus te ondersteunen. We werden samen gebaad, deden wat ons werd opgedragen, en langzaam maar zeker knapte mijn zus op. Ze voelde zich weer beter, sterker, rustiger. Voor het eerst in lange tijd leek er licht aan het einde van de tunnel.
De dromen die volgden
Maar die rust hield geen stand.
Enkele maanden later kreeg mijn zus een droom die haar diep verontrustte. In die droom probeerde iemand haar in een enorm diep gat te duwen. Het was geen gewoon gat, maar een kuil, alsof iemand werd voorbereid om begraven te worden. Ze werd badend in het zweet wakker, met een paniek die haar niet meer losliet.
Radeloos zocht ze opnieuw hulp, maar de eerdere luku man was inmiddels naar het buitenland vertrokken. Ze ging daarom naar een andere luku man. Wat hij haar vertelde, was huiveringwekkend:
Gio wilde dat ze zou sterven. Niet alleen omdat zij hem niet terug wilde, maar ook omdat hij niet wilde dat zij ooit een andere relatie zou krijgen.
Dit keer doorliep mijn zus het traject alleen. Ze vond hulp. Ze leeft nog. Maar wat daar spiritueel in gang was gezet, bleek zich niet alleen tot haar te beperken.
Mijn droom
En toen… kwam mijn droom.
Ik droomde dat ik op mijn bed lag, plat op mijn buik. Ik voelde een gewicht op mijn rug, alsof er iets of iemand op mij lag. Ik probeerde achterom te kijken, maar mijn lichaam voelde verstijfd, alsof ik verlamd was. Bewegen lukte niet.
Instinctief bracht ik mijn rechterhand naar achteren om te voelen wat er op mijn rug lag. Mijn vingers raakten iets kleins aan. Iets zachts.
Een babyvoet.
Verward dacht ik: Dit kan niet. Als mijn kind had geleefd, zou het nooit zo’n babyvoet hebben gehad.
In de droom trok ik die voet naar mijn mond en begon erop te knagen, erop te bijten. Op het moment dat ik stukjes in mijn mond voelde, schrok ik hevig. Ik sprong op, rende naar buiten en spuugde alles uit in een emmer met water.
Toen ik in die emmer keek, zag ik stukjes menselijke resten. Ik werd gillend wakker.
De zoektocht naar hulp
Huilend vertelde ik mijn zus over die droom. Niet mijn moeder, want tot op de dag van vandaag is zij niet bereid mij te helpen. Mijn zus luisterde, zag mijn angst en stelde voor om dezelfde luku man te benaderen die haar had geholpen. Zo gezegd, zo gedaan.
Zij stond mij bij. Ik werd gebaad, deed alles wat mij werd opgedragen, volgde de rituelen nauwkeurig. Ik dacht oprecht: Nu komt het goed. Nu gaat het beter worden. Misschien kan ik eindelijk zwanger raken.
Ik meldde mij ook aan bij een gynaecoloog. Ik kreeg goede begeleiding, medische ondersteuning, begripvolle gesprekken. Maar hoe harder ik mijn best deed, hoe meer moeite ik deed… zwanger raakte ik niet.
De trances
Vanaf dat moment begon er iets anders te gebeuren.
Steeds wanneer ik aan alles terugdacht, raakte ik in trance. Meestal gebeurde dat in mijn eigen, vertrouwde omgeving. In die trances begon ik boodschappen door te geven. Soms voor mezelf — aanwijzingen over wat ik moest doen om uit deze situatie te komen. Soms ook voor anderen.
Maar hier zit mijn pijn.
Wanneer de boodschap voor mijzelf was, deed mijn moeder er helemaal niets mee. Soms filmde ze mij terwijl ik in trance was en liet ze het me later zien. Maar handelen? Helpen? Nee.
Wanneer de boodschap voor iemand anders was, ondernam ze wél actie. Dan bood ze hulp aan, zette ze stappen, stond ze klaar.
Dit gebeurde zo vaak. En het gebeurt nog steeds.
Ik huilde erom. Keer op keer. Want ik begrijp niet wat ik mijn moeder heb aangedaan dat zij mij zo openlijk weigert te helpen.
De tante en de waarheid
Een tante van vaderskant merkte al een tijd dat ik met iets zwaars rondliep. Zij heeft zelf een spirituele gave en kan communiceren met entiteiten. Via een entiteit kreeg zij boodschappen over wat mij was overkomen.
Ze vroeg mij of ik wilde bevestigen of die boodschappen klopten. Lange tijd hield ik mijn mond. Maar ik kon het niet langer dragen. Al deed het pijn, ik besloot te spreken. Want ik leefde alleen nog met verdriet en pijn.
Ik bevestigde alles.
Mijn tante vroeg of ze mij mocht helpen. Ik zei haar eerlijk: “Alle positieve hulp is welkom.”
Maar ze wilde eerst met mijn moeder praten, zodat haar hulp ook door mijn moeder ondersteund zou worden.
Dat gesprek vond plaats.
Mijn moeder zei niets. Geen ja. Geen nee. Geen belofte. Geen afwijzing. Ze luisterde… en dat was het.
De stilte die pijn doet
Lieve mensen, ik zeg het nogmaals: er bestaat een God.
Ik doe niemand kwaad. Ik help waar ik kan. Ik leef met een open hart.
Maar ik kan jullie niet uitleggen wat ik mijn moeder heb aangedaan dat zij mij dit laat dragen. We praten. We lachen. We eten samen. We doen leuke dingen. Als ze mij iets vraagt, doe ik het. We hebben nooit ruzie gehad. Nooit geschreeuwd. Nooit gescholden.
En toch laat zij mij alleen in deze pijn.
De stemmen in de nacht
Er zijn avonden dat ik niet kan slapen. Ik lig wakker. Ik hoor stemmen. Het klinkt alsof er in mijn kamer dingen met elkaar communiceren. Ik hoor geluiden, maar kan niet alles verstaan.
Op zo’n avond lag ik weer op bed. Ik weet tot op de dag van vandaag niet of ik sliep of wakker was, maar een stem zei duidelijk tegen mij:
“Je mag doen wat je wilt. Je mag baden zoveel je wilt. Zolang je moeder je niet bijstaat, zal niets lukken. Niets.”
Ik opende mijn ogen… en wist niet meer wat droom was en wat werkelijkheid.
De last in mijn buik
Vorig jaar, rond augustus/september, kwam ik via een vriendin bij een heer terecht. Hij vertelde mij dat er iets in mijn buik zit dat verbonden is aan het kind dat daar ooit was. Deze meneer waar ik voor hulp ging, werkt met veel medicijnen, drankjes die je dagelijks moet innemen.
Eerlijk gezegd ben ik moe. Moe van dit alles, alle pijn en verdriet. Moe van hopen.
Soms voelt het echt alsof ik zwanger ben. Mijn buik zwelt op, echt heel rond alsof ik echt zwanger ben, het voelt zwaar. Mensen vragen het zelfs "wanneer ben je uitgerekend om te bevallen?". Laatst nog vroeg een buurvrouw of ik zwanger was. Ik zei nee. Als dat zo was, zou ik het zeggen. Die vrouw zal gedacht hebben dat ik keihard sta te liegen, maar ik was echt niet zwanger.
Maar wanneer mijn menstruatie komt… de pijn is onbeschrijfelijk. Het voelt alsof iets in mijn buik, in mijn baarmoeder, mij dagenlang van binnen opeet. Ik wens die pijn niemand toe.
Mijn vraag
Daarom vraag ik om hulp. Om advies.
Heeft iemand iets soortgelijks meegemaakt? Heeft iemand een uitweg gevonden?
Ik hoor soms dat je een ongeboren kind een naam moet geven. Misschien moet ik dat doen. Misschien is dat de sleutel. Want alles wat ik tot nu toe heb gedaan, heeft mij nog geen rust gebracht.
Dank jullie wel voor het lezen.
Ik kijk uit naar jullie advies en reacties.
⭐️⭐️= Herschreven door OST-beheerder Yvanna Hilton
Reactie plaatsen
Reacties