STORY 824: DAT ZWARTE DING VAN MIJ

🟥 Ingezonden door: Cassandra Alvarez

                  ⚜️DAT ZWARTE DING VAN MIJ⚜️

---------------------------

Dag lieve OST-leden, ik deel dit verhaal met jullie omdat ik al jaren met vragen zit die mij niet loslaten. Het is geen verzinsel, geen sensatieverhaal, maar een opeenstapeling van ervaringen die zich door mijn hele leven heen hebben herhaald. Aan het einde van dit verhaal hoop ik oprecht op jullie mening en advies, want ik weet zelf niet meer wat ik ervan moet denken.

Het begon heel lang geleden. Ik ben inmiddels 39 jaar, maar sommige herinneringen staan nog zo scherp in mijn geheugen alsof het gisteren was.

In mijn jeugd was er een Surinaamse dame, Mathilda genaamd. Zij was goed bevriend met mijn opa. Onze families kenden haar van de buurtwinkel, en haar volwassen zoons gingen om met mijn ooms. Ze was een bekend gezicht, iemand die altijd aanwezig leek te zijn in onze omgeving. Dat terzijde.

Mathilda had een goede vriendin: Jantiena. Deze vrouw maakte als kind al diepe indruk op mij. Jantiena zat vaak op de bovenverdieping van de winkel, waar je van beneden tegenop kon kijken. Ik zag haar daar geregeld rommelen met allerlei vreemde spullen: schaaltjes, veertjes, botjes, vloeistoffen die op bloed leken, en er hing altijd rook. Veel rook. Niet normaal, niet huiselijk — maar zwaar, prikkelend, alsof het in de lucht bleef hangen.

Ik herinner me dat Mathilda mij op een dag serieus aankeek, bijna angstig, en tegen mij zei dat ik cultureel beschermd was. Wat ze daar precies mee bedoelde, wist ik destijds niet. Ik stelde haar de vraag wat ze er precies mee bedoelde, maar ze wilde er niet teveel over kwijt. Ze zag er zenuwachtig en bijna bang uit om er dieper op in te gaan. "Ik zie gewoon iets duister dat met jou meeloopt... het geeft mij kippenvel! Of ... uhm, ik kan me vergissen" zei ze. Ze keek steeds achter mij, alsof ze iets zag wat ik niet kon zien. Ik draaide me enkele keren om, probeerde te ontdekken wat haar zo zenuwachtig maakte maar kon niks zien waar ze naar keek. 

Als tiener denk je daar niet over na, aangezien ik toch niks vreemd gezien had en niet veel verstand had van paranormale zaken. Pas jaren later zou die opmerking die zij maakte weer terugkeren in mijn gedachten.

Het leven ging verder ....

Ik stond er lange tijd niet meer bij stil…

Totdat ik weer naar school ging.

Ik was inmiddels 20 jaar en volgde een kappersopleiding. Daarnaast besloot ik een korte cursus black hair te doen, puur uit interesse: ik wilde weten hoe dit type haar reageert op verschillende technieken. Tijdens deze cursus ontmoette ik een oudere Surinaamse dame, Linda genaamd. We konden het direct goed met elkaar vinden. Ik durf niet met zekerheid te zeggen of zij Hindoestaans of Javaans was; ze was lichtgetint, met een duidelijk Indisch uiterlijk.

Op een dag keek Linda mij ineens heel ernstig aan. Ze zei dat ze iets bij mij zag. Volgens haar zag ze vaker dingen die anderen niet zagen, omdat ze een paranormale gave had.

Wat ze daarna zei, zal ik nooit vergeten. Ze vertelde me dat er iets zwarts bij mij was.

Niet in mij — maar achter mij.

Altijd aanwezig.

Ze zei erbij dat het mij geen kwaad deed. Integendeel zelfs. Volgens haar was dit iets dat anderen juist aan zou vallen ter bescherming van mij, zodra iemand mij iets slechts aandeed.

Ik wist niet hoe ik moest reageren. Ik lachte ongemakkelijk, maar voelde tegelijk een koude rilling over mijn rug lopen. Linda vroeg me toen iets wat me stil maakte: Of het mij ooit was opgevallen dat mensen die mij bewust pijn deden, kort daarna zelf ellende meemaakten. Pech, ongeluk, ziekte.

Toen ik daarover nadacht, besefte ik dat dit… inderdaad vaker was gebeurd.

Op dat moment kreeg Linda het zichtbaar koud. Ze kreeg kippenvel, haar armhaartjes gingen recht overeind staan. Ze zei dat het 'zwarte ding' haar een zeer onprettig gevoel gaf. Bang zelfs. Maar ze benadrukte opnieuw "het zal jou niks aandoen hoor, wees maar niet bezorgd". 

Linda was nu de tweede persoon, die mij vertelde dat er iets met mij meeliep. 

Jaren zijn verstreken sinds dat gesprek. En hoe ouder ik werd, hoe meer het mij begon op te vallen: elke keer wanneer iemand mij echt kwaad deed, leek die persoon kort daarna overspoeld te worden door een golf van ellende. Ontslagen, ziekten, operaties, verslavingen… zelfs overlijden. En dat terwijl ik hen nooit iets slechts toewens.

Ik zal enkele voorbeelden noemen.

In mijn jongere jaren ging ik regelmatig uit met vriendinnen. Op een avond was er een meisje, Rita, dat op de bar stond te dansen. Zonder enige reden begon zij vervelende dingen te doen: ze gooide drinken mijn kant op. Ik kende haar niet eens, maar ze maakte vervelende opmerkingen naar mij. Ik keek haar alleen even aan en besloot mij rustig te verplaatsen, zonder ruzie te maken. Ik ben van nature geen type dat voor drama zal gaan zorgen. 

Niet veel later verloor zij haar evenwicht. Ze viel keihard achterover van de bar, recht tussen de glazen. Ze zat onder de snijwonden, had zelf een diepe snee in haar gezicht eraan overgehouden. Ik hoorde haar zeggen tegen de mensen die haar richting op toesnelden dat 'iemand' haar keihard geduwd had. Vreemd natuurlijk, want zij stond als enige op de bar. 

Een andere gebeurtenis vond plaats toen ik ongeveer 23 jaar was. In een bar waar ik vaker kwam, werkte een barman genaamd Patrick. Hij zei voortdurend vervelende, denigrerende dingen tegen mij, omdat ik niet inging op zijn onzin praatjes om mij te versieren. Hij had daarvoor maandenlang zijn best gedaan om mij tot zijn vriendin te maken, hij zette alles op alles om mij te krijgen. Ik weigerde altijd, omdat ik hem kende als een 'motjo pa' (mannelijke hoer) die niet trouw was. Hij had thuis een verloofde zitten, maar dat hield hem niet tegen mij constant lastig te vallen en te vragen voor verkering. Hij was een echte rokkenjager, en zo een man verdiende mij uiteraard niet. Toen Patrick doorhad dat ik nooit reageerde op zijn avances, en niet van plan was een relatie met hem aan te gaan, begon hij me ineens lelijke namen te roepen. Zogenaamd was ik ineens de lelijkste dame die hij ooit gezien had. Ik reageerde nooit op die rommel van hem.

Een week later hoorden wij dat zijn vriendin een miskraam had gekregen bij 38 weken zwangerschap. Kort daarna kwam hij uit zichzelf excuses aan mij aanbieden voor zijn gedrag. Ik vroeg me af, wat hij meegemaakt had om mij daarmee in verband te brengen. 

Had het 'zwarte ding' zich aan hen getoond en iets gezegd? Dat het als wraak actie voor mij hun baby gedood had? Ik heb echt geen idee.

Rond diezelfde tijd had ik een beste vriendin, Sandra. Ik vertrouwde haar met mijn geheel leven en vertelde haar mijn diepste geheimen. Ik weet niet waar het mis ging in onze vriendschap want ik hield verschrikkelijk veel van haar, ik zag haar als mijn zus. Maar blijkbaar was dit gevoel niet wederzijds, want zij begon mijn persoonlijk leven aan iedereen te vertellen, alsof het haar eigen verhaal was. Alsof ze het recht had dit soort intieme zaken te delen met derden. Natuurlijk was dit erg pijnlijk voor mij en ik was teleurgesteld in haar. Des te meer, dat iemand om wie ik zoveel gaf mij zo een lage streek flikte.

Ik besloot er niks van te zeggen maar nam steeds meer afstand van haar. En achteraf viel me op dat vanaf dat moment het ongeluk haar bleef achtervolgen. Ze werd beroofd van haar tas. De jongen op wie zij verliefd was — en van wie zij later zwanger raakte — wilde plotseling niets meer met haar of het kind te maken hebben.

In die periode had ik ook een vriend, Kenneth. Hij was vaak bij mij, maar hij verstikte me, hij was gewoon ziekelijk jaloers. Hij probeerde mij te isoleren van iedereen om mij heen. Uiteindelijk ontdekte ik dat hij spullen van mij had gestolen en verkocht, en dat hij mijn vrienden daarvan de schuld gaf. Ik maakte het uit, omdat ik letterlijk het gevoel had dat ik geen lucht meer kreeg. Ik mocht nergens heen, met niemand bemoeien, hij wilde alleen het middelpunt in mijn leven zijn. Een echte narcist van de eerste plank. Ik heb heel veel tranen gelaten om deze vent, hij maakte me echt ongelukkig. 

Sinds ik die relatie uitgemaakt heb, vrijwel meteen daarna werd hij ontslagen. Hij raakte steeds dieper aan de alcohol. Geen enkele therapie of medicatie hielp. Ik hoorde later dat hij zelfs had geprobeerd een einde aan zijn leven te maken.

Daarna werd het lange tijd rustig.
Of misschien was ik me niet meer bewust van nieuwe gebeurtenissen...

Op mijn 27ste leerde ik mijn ex-man Rodney kennen. In het begin was alles goed. Hij was zorgzaam, hardwerkend. Niet veel later kregen we samen een kind. Zijn moeder was nauwelijks betrokken. Hij koos er uiteindelijk voor haar niet toe te laten in het leven van onze zoon. Zij mocht mij niet, al heb ik nooit begrepen waarom.

Enkele jaren later begon Rodney een verkeerd pad te bewandelen naast het goede. Hij begon samen met vrienden weed te kweken, iets waar ik fel op tegen was. Dit leidde tot ruzies. Tijdens één daarvan sloeg hij mij.

Ik ben diezelfde dag vertrokken, met mijn kind. Ik heb direct de scheiding aangevraagd. Rodney werd veroordeeld en maakte de scheiding zo moeilijk mogelijk. Toch ben ik altijd netjes gebleven tegenover hem.

Maar elke keer dat ik hem zag tijdens rechtszaken, zag hij er slechter uit. Hij werd mager, kreeg een grauwe huidskleur, vreemde uitslag naast zijn neusvleugels. Hij verloor zijn baan, zijn nieuwe relatie liep stuk. Hij kreeg ernstige ontstekingen in zijn lichaam, waardoor de helft van zijn darmen verwijderd moest worden. Hij moest mensen in huis laten wonen om de huur te kunnen betalen. Hij verloor zijn auto. Zijn moeder overleed aan kanker. Inmiddels leeft hij met torenhoge schulden, praktisch aan de rand van de afgrond.

En nu, recent…

Een ander persoon, Mona, heeft mij diep gekwetst. Vorige week heb ik het contact met haar verbroken. Vannacht kreeg ik ineens een bericht van haar:

“I don’t know if it was karma, maar er is iets vreselijks met mij gebeurt, ik durf het niet uit te leggen, want straks zal het van kwaad tot erger worden...."

Ze gaf mij niet veel uitleg, en ik vroeg er ook niet naar. Ze had waarschijnlijk verwacht dat ik zou bellen en uitleg zou vragen, maar dat heb ik dus niet gedaan. Maar ik dacht meteen verder. En toen was het er weer dat beklemmende gevoel. Omdat ik vrijwel meteen wist dat het 'zwarte ding' haar hoogstwaarschijnlijk is gaan straffen en heeft laten boeten voor wat ze mij aangedaan heeft. 

Dus nu zit ik met deze vragen:

Wat is dat ‘zwarte’ iets dat Mathilda en Linda zeiden te zien? 
Is het iets dat mij ooit is gegeven?

Op mijn lijf geplaatst? Hoe? Wanneer en door wie? 

Is het een vorm van bescherming?

Of is het allemaal toeval — al voelt het daarvoor te structureel, te consequent?

Ondanks Linda en Mathilda elkaar niet kennen, hebben ze beiden gezegd dat het iets kwaads was dat mij beschermde. Beiden leken er behoorlijk bang van te worden, en zeiden dat het hun een zeer onaangenaam gevoel gaf. Boodschap van beiden was "het schaadt jou niet, alleen de mensen die jou kwaad doen!".

Ik vraag me af of mijn opa ooit aan Jantiena heeft gevraagd om een cultureel 'iets' op mij te zetten ter bescherming. Of is het iets anders? Want dit “zwarte ding” heeft mij persoonlijk nooit iets aangedaan. Ik ervaar er geen directe last van in mijn dagelijks leven. Ik heb het zelf ook nooit gezien, maar de aanwezigheid ervan voel ik vaak wel. Ik denk dat het zich niet aan mij toont om mij niet bang te maken. 

Achteraf hoorde ik dat Jantiena een wisie-vrouw was.

Maar in mijn tiener periode, toen ik ongeveer 15 jaar oud was en haar vaak per toeval zag, ben ik zelf nooit bij haar geweest om iets cultureels te laten doen. Als er iets gedaan is voor mij, moet ik dan heel jong geweest zijn want ik kan me er niks van herinneren dat ik ooit bij Jantiena geweest ben. Anderzijds denk ik niet dat mijn grootvader mij zoiets aangedaan kan hebben, ook al hoe goed zijn bedoelingen waren. En als hij dit niet was, wie heeft dan dit ding op mij geplaatst?! Of ben ik gewoon erfelijk belast? 

Ik kan mijn grootvader ook niet vragen als hij iets gezet heeft op mij want hij leeft niet meer.

Tot de dag van vandaag weet ik niet hoe dit dan in mijn leven gekomen is? Deze vragen houden me echt bezig zoals u al in mijn verhaal heeft kunnen merken. 

🌺 Alvast dank voor jullie reacties en inzichten.

⭐️⭐️= Het verhaal is herschreven door OST beheerder Yvanna Hilton.