🟫 Ingezonden door: Sasha Roepnarain
⚜️SINDS DIE AANRAKING⚜️
-----------------------
Beste OST-leden, met een zwaar hart schrijf ik dit bericht. Ik doe dit niet lichtzinnig en ook niet uit sensatie, maar uit pure wanhoop. Ik vraag om hulp, om advies, om richting — niet voor mezelf, maar voor mijn neef, een jonge man wiens leven al jaren langzaam wegglijdt, zonder dat wij begrijpen waarom.
Wat ik nu ga vertellen, is zijn verhaal. Een verhaal dat begon toen hij nog een kind was, en dat tot op de dag van vandaag voortduurt.
Mijn neef was nog maar vier tot zes jaar oud toen wij voor het eerst merkten dat er iets niet klopte. Hij sprak toen al over een vrouwelijke aanwezigheid, een geest die hij voelde, soms zag, soms alleen maar ervoer. In het begin dachten we dat het kinderfantasie was, iets wat wel zou verdwijnen met de tijd. Maar de tijd ging voorbij… en het verdween niet.
Vandaag is hij 25 jaar oud. Hij heeft nooit een vriendin gehad, is vaak ziek en klaagt over hevige pijnen in zijn lichaam. Soms zijn er zelfs bloedingen, zonder duidelijke oorzaak. We zijn ontelbare keren met hem naar de dokter gegaan. Onderzoeken, testen, gesprekken — steeds opnieuw. Maar telkens weer hetzelfde antwoord:
“We kunnen niets vinden. Er is geen medische verklaring.”
Toch is hij ziek. Zichtbaar ziek. Onmiskenbaar.
Op school was hij vroeger een uitzonderlijk goede leerling. Een echte topper. Cijfers als 8, 9 en 10 waren normaal voor hem. Leraren prezen zijn inzet, zijn concentratie, zijn intelligentie. Iedereen had hoge verwachtingen van zijn toekomst.
Totdat alles veranderde.
Toen hij 16 jaar was, begon hij steeds opnieuw hetzelfde te vertellen. Hij bleef het herhalen, alsof hij wilde dat wij het écht zouden begrijpen. Hij zei dat een creoolse dame, die hij niet kende, hem ineens had aangeraakt aan zijn haar. Uit het niets. Zonder uitleg. Zonder reden.
Hij wist nog precies waar hij was. Wat hij voelde. Hoe vreemd het moment was.
Sinds die aanraking, zei hij, kon hij niet meer studeren.
En het was alsof een schakelaar werd omgezet.
Zijn cijfers kelderden abrupt. Van hoge scores ging hij naar onvoldoendes, keer op keer. Hij begreep de lesstof niet meer, kon zich niet concentreren, raakte alles kwijt wat hij eerder zo moeiteloos beheerste. Binnen korte tijd was hij letterlijk de slechtste leerling van zijn klas geworden.
Hij was zelf volledig overtuigd:
die vrouw had iets op hem gezet.
Niet omdat hij haar kende. Juist omdat hij haar níét kende. Hij begreep niet waarom zij hem had aangeraakt, en hij voelde dat het moment alles had veranderd. Vanaf dat ene contact ging het alleen maar achteruit — geestelijk, lichamelijk en emotioneel.
Alsof dat nog niet genoeg was, begon er iets anders. Iets wat ons diep schokte.
Hij kreeg plotseling een onbedwingbare drang om uit vuilnisbakken te eten.
In het begin dachten we dat het een grap was. Of dat hij overdreef. Maar hij deed het echt. Hij kon zichzelf niet tegenhouden. Hij begon te rommelen in vuilnisbakken, vuilniszakken, alles wat vies was. Hij at dingen waarvan wij niet eens durfden te denken dat iemand ze zou aanraken.
Langzaam begon hij zich te gedragen als een zwerver.
Wij herkenden hem niet meer. De nette, rustige jongen die wij kenden, verdween voor onze ogen. Zijn houding veranderde, zijn blik werd dof, zijn gedrag werd onvoorspelbaar. Het was alsof iemand anders zijn lichaam bestuurde.
Wij hebben niet stilgezeten. Absoluut niet.
In onze wanhoop zijn wij overal hulp gaan zoeken. We zijn gegaan naar een pandiet, een lukuman, een pijai-man, een pastoor, de christelijke kerk en zelfs naar een Braziliaanse kerk. Overal werd ons hoop gegeven. Overal werd gezegd dat er iets gedaan kon worden.
Maar overal kostte het geld.
Veel geld.
In totaal hebben wij ongeveer 85.000 SRD uitgegeven. Onze spaargelden zijn volledig op. We hebben niets meer. En wat is het resultaat?
Niets.
Geen verbetering. Geen verlichting. Geen antwoord.
Sterker nog: mijn neef is hetzelfde gebleven, of zelfs erger.
Hij zegt zelf dat hij in Jezus Christus gelooft, maar zodra hij wil bidden, kan hij het niet. Het lukt hem niet. Er lijkt iets te blokkeren. Alsof hij wordt tegengehouden. Alsof iets niet wíl dat hij bidt.
Voor ons is het duidelijk:
er is iets ernstig mis.
Wij weten niet precies wat, maar wij voelen en zien dat hij overgenomen is door boze krachten. Dat dit geen gewone ziekte is. Dat dit verder gaat dan wat artsen kunnen meten of verklaren.
Daarom wil ik dit ook heel duidelijk zeggen:
aan mensen die ons abnormale bedragen willen vragen, zeg ik nu al — wij hebben geen geld meer. Wij voelen ons opgelicht, leeggezogen, machteloos.
Wat wij nu zoeken, is oprechte hulp. Iemand die het in zijn hart kan vinden om deze jongen te helpen, zodat hij misschien — eindelijk — weer een kans krijgt in deze maatschappij.
Mijn neef is er zelf van overtuigd dat die creoolse dame die hem aanraakte, “wisie” (voodoo) voor hem heeft gezet. Want direct na dat moment begon alles:
de zwakte, de ziekten, de verwarring, de dalende schoolprestaties, het vreemde gedrag.
Wij weten niet waarom zij dit zou hebben gedaan. Wij weten niet wat haar bedoelingen waren. Maar eerlijk gezegd doet dat er nu niet meer toe. Wij willen alleen dat dit stopt. Dat hij weer zichzelf kan worden. Dat hij weer kan leven, in plaats van overleven.
Indien iemand ons serieus en oprecht hulp kan aanbieden voor mijn neef, laat het ons alsjeblieft weten in de commentjes.
🌺 Alvast bedankt.
⭐️⭐️ = Het verhaal is herschreven door OST-beheerder Yvanna Hilton.
Reactie plaatsen
Reacties