🟧 Ingezonden door: Promise Wisdom
⚜️DE POMPOEN VAN WRAAK⚜️
-----------------------------
Dag lieve OST leden, ik wil een ervaring met jullie delen die op waarheid berust. De hoofdpersoon in deze ervaring kende ik persoonlijk.
Cillia was een trotse, sterke vrouw. Een creoolse vrouw met Hindoestaanse wortels, opgegroeid met discipline, respect en een diep besef van goed en kwaad. Ze had haar leven altijd zo eerlijk mogelijk proberen te leiden. Liefde betekende voor haar loyaliteit, rust en oprechtheid. Juist daarom had ze nooit kunnen vermoeden dat haar relatie haar uiteindelijk fataal zou worden.
Ze kreeg een relatie met Robert, een man die beweerde zijn verleden achter zich te hebben gelaten. Zijn huwelijk was voorbij, beweerde hij. Rebecca, zijn ex-vrouw hoorde tot het verleden. Cillia wilde hem geloven, een ieder verdiende trouwens een eerlijke kans. Bovendien was zij geen vrouw van drama of conflicten. Ze hield van vrede, was uiterst positief ingesteld en probeerde altijd het goede in mensen te zien. Maar al snel werd duidelijk dat het verleden van haar partner zich niet zomaar liet afsluiten.
Rebecca kon hem niet loslaten. Ze bleef in zijn leven hangen als een schaduw die steeds donkerder werd. Vanaf het moment dat ze wist van Cillia’s bestaan, veranderde haar jaloezie in eindeloze haat. Waar Cillia probeerde te zwijgen en afstand te houden, zocht Rebecca steeds opnieuw de confrontatie. Kleine pesterijen groeiden uit tot openlijke beledigingen, bedreigingen en venijnige blikken. Toch bleef Cillia haar negeren. Ze wilde geen brandstof zijn voor haat.
Maar op een dag liep het volledig uit de hand.
In een winkel, midden op de dag, kwamen ze elkaar onverwacht tegen. De spanning was onmiddellijk voelbaar. De lucht leek te trillen. Woorden werden uitgewisseld, eerst zacht, daarna harder. Rebecca begon ordinair tekeer te gaan en te schelden, te provoceren, te vernederen. Mensen keken toe, fluisterden, genoten van de commotie, maar niemand greep in. Cillia probeerde weg te lopen, maar werd hardhandig vastgepakt. Wat er toen gebeurde, ging zo snel dat het later moeilijk te reconstrueren was. Er ontstond een gevecht. Schreeuwen, slaan, trappen, schoppen, spugen, krabben, haren trekken, bijten, duwen, gooien met alles wat ze kon vinden.. complete chaos. Zelf de politie moest men inschakelen.
Toen de politie arriveerde, was het te laat. Cillia werd gearresteerd. Rebecca werd met spoed naar het ziekenhuis gebracht.
In de cel zat Cillia verbijsterd. Ze begreep niet hoe haar leven in één moment zo had kunnen kantelen. Ze had niemand kwaad willen doen. Toch zat zij achter tralies, terwijl de vrouw die haar had uitgelokt, werd verzorgd in een ziekenhuisbed alsof zij het slachtoffer was. Maar wat Cillia niet wist, was dat dit nog maar het begin was van een lange weg van ellende.
De ex-vrouw was niet klaar met haar.
Verteerd door haat en wraakgevoelens besloot Rebecca een andere weg te kiezen. Geen politie. Geen rechtbank. Ze wendde zich tot obia. Zwarte krachten. Duisternis, ook al moest ze haar doel bereiken middels demonen, zou ze dit met alle plezier aanwenden. Ze nam een pompoen, holde die uit en gebruikte die als medium. Met doelbewuste wisie rituelen, woorden die niet hardop uitgesproken mochten worden, en intenties vol kwaad, werd de pompoen bewerkt met demonische entiteiten. Alles was gericht op één doel: Cillia breken, laten lijden, laten sterven. Zij moest opgeruimd worden van deze aarde.
Terwijl Cillia nog steeds vastzat, begon haar lichaam langzaam te veranderen.
Eerst was het een lichte buikpijn. Daarna werd de pijn ondraaglijk. Haar buik begon op te zetten alsof er iets van binnenuit groeide. Ze schreeuwde het uit van pijn. Bewakers dachten dat ze overdreef, maar ze gilde het urenlang uit van de pijn en het werd duidelijk dat zij geen grapje maakte. Uiteindelijk werd ze opgenomen op de ziekenafdeling van de gevangenis. Artsen begrepen niet wat er aan de hand was. Medicatie hielp niet. Haar toestand verslechterde met de dag.
Toen ze bijna niet meer kon praten van de pijn, werd besloten haar naar het ziekenhuis te brengen. Daar werd ze geopereerd. Niemand kon verklaren wat ze aantroffen. Haar ingewanden waren aangetast, alsof ze van binnenuit aan het rotten waren. Toch werd er geen duidelijke medische oorzaak gevonden.
Twee dagen na de operatie werd Cillia teruggebracht naar de gevangenis.
Maar de pijn hield niet op. Integendeel. Ze huilde dag en nacht. Haar wond genas niet, bleef nat en begon een vreemde vieze geur af te geven. Haar huid veranderde van kleur, werd zwart-grijs, levenloos. Medegedetineerden keken geschokt toe. Sommigen fluisterden al wat ze dachten, maar niemand durfde het hardop te zeggen.
Tot het onvermijdelijke gebeurde. Haar buik schoot open, als een ballon die te vol zat, omdat er zich teveel gassen zich daar opgehoopt hadden. Cillia stierf een gruwelijke dood, alleen, verward en vol pijn.
Later werd duidelijk wat er was gebeurd. De pompoen die met obia was bewerkt, had haar ingewanden letterlijk laten rotten. De zwarte magie had haar lichaam van binnenuit vernietigd, ondanks medische ingrepen en hulp. Het kwaad had zijn werk gedaan. Zoals de zwarte magie voorbereid was, is Cillia precies volgens Rebecca's plan overleden.
Maar het verhaal eindigde daar niet.....
Precies één jaar later werd Damian, de zoon van Rebecca, een tiener die nog in de bloei van zijn leven was, zestien keer beschoten, terwijl hij nietsvermoedend in zijn auto zat. Hij overleefde dit incident niet. Een gangster uit de Surinaamse samenleving, was de schuldige die een einde gemaakt had aan de jongen zijn leven. Geen waarschuwing. Geen aanwijzingen, geen ontsnapping. Zestien kogels. Zestien keer raak. Niemand begreep hoe dit kon gebeuren omdat Damian niet in een bende zat en er dus ook geen deel van uitmaakte. En toch was hij doorzeeft met 16 kogels. Was het een fout? Hadden ze per ongeluk een verkeerd slachtoffer beschoten? Niemand wist het, maar het was een zeer verdrietige gebeurtenis.
Boze tongen kwamen los, allerlei verhalen gingen de ronde. Voor sommigen was het toeval. Voor anderen was het vergelding. Want wat je de wereld instuurt, keert ooit terug.
Dit verhaal laat zien hoe diep mensen kunnen zinken wanneer jaloezie en haat de overhand krijgen. Het laat zien hoe obia gebruikt kan worden om anderen te schaden, en hoe destructief die krachten zijn — niet alleen voor het slachtoffer, maar uiteindelijk ook voor degene die het kwaad inzet. Rebecca had duistere krachten ingezet om haar aards rivaal te vernietigen en uit te schakelen, maar ze is vergeten dat dit soort machten altijd meer eisen dan je bereid bent te geven.
In dit geval hebben de demonen de wens in vervulling laten gaan van Rebecca, en in ruil daarvoor hebben ze het leven genomen van haar zoon die voor haar de wereld betekende. Natuurlijk wist zij niet dat zij een hele dure prijs zou gaan betalen voor het kwaad dat ze een ander aangedaan had. Het verlies van haar zoon zal zij dus op haar geweten moeten dragen voor de rest van haar leven.
Het is een waarschuwing. Een harde les. Respecteer elkaar, gun een ander, wees niet jaloers op wat een ander heeft. Wees voorzichtig met wat je wenst en wat je doet.
Ik weet uit eigen ervaring dat de mens over het algemeen goed slecht, meedogenloos en wreed kunnen zijn. Ik heb vaak meegemaakt, dat men mij soms kwamen vragen wat een bakroe kost in Suriname. "Kan je ook bakroes gaan vangen in het bos van Paramaribo?" vroegen anderen mij, omdat ze zo graag een bakroe wilden kweken om anderen kwaad aan te doen. Ondanks ik dit echt belachelijk vond dat mensen hiertoe in staat waren en actief op zoek waren naar bakroe's, moest ik altijd lachen om die vreemde vragen. Mensen waren vaak bang voor mij, alleen omdat ik uit Suriname kwam en zij ervan uit gingen dat elke Surinamer kennis van zwarte magie heeft. Vooral wanneer ik aan de telefoon Surinaams sprak. Dan zeiden ze: “This sounds like obia.”
Ja mensen… dit was het verhaal.
Zo zie je maar: hele slechte mensen bestaan werkelijk, zij hebben een zwart innerlijk. En sommige verhalen zijn enger dan welke mythe dan ook.
⭐️⭐️= het verhaal is herschreven door de OST beheerder Yvanna Hilton.
Reactie plaatsen
Reacties