🟦 Ingezonden door: V.B
⚜️NICKERIE: HET HUIS VLAKBIJ NTC⚜️
------------------------
Beste leden van OST, mijn naam is Vincent en wat ik hier met jullie deel, is geen verzinsel, geen verhaal uit tweede hand, maar een ervaring die ik zélf heb meegemaakt tijdens een trip naar het rijstdistrict Nieuw Nickerie.
Ik wil eerst iets over mezelf vertellen. Ik was altijd iemand die niet geloofde in het paranormale. Verhalen over bezetenheid, onverklaarbare gebeurtenissen en geesten schoof ik steevast aan de kant. Totdat ik het zelf meemaakte. Wat ik precies tien jaren geleden, in december 2015 heb ervaren, heeft mijn kijk op dit soort dingen voorgoed veranderd.
De reis naar Nickerie
Het was begin december 2015. Ondanks dat we wisten dat het “mofo yari” was – de periode aan het einde en begin van het jaar, die volgens ouderen gevoelig is voor negatieve energie – besloten mijn vrienden en ik toch om een weekend naar Nieuw Nickerie te gaan. We waren met acht heren, in de leeftijd van 17 tot 26 jaar. Ons doel was simpel: even weg uit de drukte van de stad, ontspannen, voetballen, chillen en gewoon genieten van elkaars gezelschap.
Zoals gebruikelijk huurden we een huis in de buurt van NTC, het Nickerie Tennis Court, en het zwembad. Eerder dat jaar had ik met mijn familie precies hetzelfde huis gehuurd, en omdat dat toen goed was bevallen, besloot ik om opnieuw voor die plek te kiezen. Het leek ideaal: een ruime flatwoning met drie slaapkamers en een garage die direct aan de zijkant van de kamers was gebouwd.
Vrijdagochtend kwamen we aan in Nickerie. Terwijl we onze spullen uitlaadden, vertelde de eigenaar ons plotseling dat er deze keer maar twee slaapkamers beschikbaar waren. De derde kamer had volgens hem mankementen en was daarom op slot gedaan. Dat verbaasde me, want enkele maanden eerder waren alle drie de kamers gewoon toegankelijk geweest. Toch gingen we ermee akkoord.
Toen volgde een opmerking die me achteraf nog steeds kippenvel bezorgt. De eigenaar vertelde ons dat er een dame in de garage woonde. Zij huurde die ruimte van hem. Hij zei dat ze vaak weg was vanwege haar werk, dat ze nachtdiensten draaide en overdag sliep. Wat voor werk ze deed, vertelde hij niet, en ik vroeg er ook niet naar. De garage had een grote roldeur en geen ramen. Ik vond het vreemd dat iemand in een garage zou wonen, maar ik zocht er niets achter. We hadden geen andere optie en kenden niemand anders in Nickerie, dus besloten we het huis toch te huren.
Vreemde signalen in het huis
Vanaf het begin deden zich kleine, vreemde dingen voor. Dingen die we toen niet serieus namen, maar die achteraf gezien duidelijke signalen waren. Zo ontdekten we op een gegeven moment meerdere lange vrouwelijke haren op de vloer, haren die er bij aankomst niet lagen. Een van mijn vrienden vond later een pas gerookte sigaar onder een van de bedden.
We haalden onze schouders op. We dachten dat de schoonmaakster haar werk niet goed had gedaan na het vertrek van de vorige gasten. Niemand van ons rookte sigaren, maar toch maakten we er geen groot punt van.
Op de laatste avond gebeurde er iets dat me onrustig maakte. Samen met een vriend rook ik ineens een vreemde geur in een van de kamers. Het was een zware, doordringende lucht, alsof er iets aan het rotten was. Zodra ik het rook, wist ik dat er iets niet klopte. Ik wenkte mijn vriend en zei zachtjes dat hij moest ruiken.
Om de anderen niet bang te maken, spoot ik snel deodorant in de kamer. Pas later realiseerden we ons dat de geur uit de airco kwam. De airco-unit bevond zich in de garage, de ruimte waar die mysterieuze vrouw woonde. Via de ramen konden we niets zien, omdat de garage aan de buitenkant volledig was dichtgespijkerd met hardboard.
Die nacht sliep niemand echt rustig.
De terugreis begint
Zondagmiddag, rond 15:00 uur, vertrokken we richting Paramaribo. We wilden vroeg thuis zijn, zoals we altijd deden. We reden met drie auto’s.
Nog geen uur onderweg ging het al mis. Op de Parmessarweg klapte de achterband van een van de auto’s. De bestuurder verloor de controle en de wagen belandde deels in een kanaal. Alleen dankzij een paar bananenbomen langs de waterkant werd voorkomen dat de auto volledig het kanaal in gleed. Het achterste deel hing gevaarlijk over het water.
De politie werd gebeld, gevolgd door een sleepwagen. Door het oponthoud bij de politiepost en het verwisselen van de band met een reserveband verloren we veel tijd. Pas daarna konden we onze reis vervolgen. We reden voorzichtig, want met een reserveband konden we ons geen hoge snelheid veroorloven. Het was inmiddels na 18:00 uur.
Pech in het donker
Rond 19:00 uur, in de buurt van Winkel Jiawan – bijna het einde van de rijstvelden – ging het opnieuw mis. De reserveband van dezelfde auto begaf het. Dit keer was er sprake van een abnormale scheur, onmogelijk te repareren. Geen van de andere auto’s had een reserveband van dezelfde maat.
We hadden geen keuze. We duwden de auto naar een buurtbewoner en spraken af dat we hem later in de week zouden ophalen. Daarna stapten we met z’n allen in de twee overgebleven auto’s en reden verder richting Paramaribo.
Het was inmiddels bijna 19:30 uur en pikdonker. De Nelson Mandelaweg was verlaten. Geen huizen, geen verlichting, geen teken van leven. Pas bij Coronie zou er weer iets van beschaving zijn. In mijn auto zaten we met z’n vieren.
Iedereen was gespannen. De gebeurtenissen van dat weekend, de pech onderweg en de duisternis zorgden voor een beklemmende sfeer. We reden sneller dan normaal, iedereen wilde zo snel mogelijk terug naar de stad.
De bezetenheid
Net voordat we de politiepost van Coronie naderden, gebeurde het ondenkbare.
Plotseling begon Jason, die op de achterbank zat, te schreeuwen. In paniek trok hij aan het portier en riep dat hij uit de auto wilde springen. Hij was volledig overstuur en schreeuwde dat Viresh, de jongen naast hem, bezeten was.
Ik keek via de achteruitkijkspiegel en wat ik zag, zal ik nooit vergeten. Viresh was niet zichzelf. Zijn ogen waren volledig naar achteren gerold; je zag alleen het wit. Zijn gezicht stond in een vreemde, enge grijns en zijn lichaam maakte schokkende, onnatuurlijke bewegingen.
Mijn hart bonsde in mijn keel. Ik was doodsbang dat hij mij van achter zou aanvallen, dat ik de controle over het stuur zou verliezen en we met hoge snelheid zouden verongelukken.
Voorin naast mij zat Wiren, de broer van Viresh. Eerst begon hij hardop te bidden. Daarna veranderde zijn toon. Hij begon Viresh uit te schelden, te bedreigen, alsof hij iets of iemand probeerde weg te jagen. Viresh bleef lachen, grommen en vreemde bewegingen maken.
Op verzoek van Wiren gooide ik alle ramen open, ondanks dat de airco aan stond. De koude nachtwind sloeg naar binnen. Na een reeks scheldwoorden en bevelen gebeurde er ineens iets. Viresh zakte in elkaar en kwam bij.
Hij keek ons verward aan en vroeg wat er aan de hand was. Waarom iedereen zo naar hem keek. Hij wist nergens iets van. Hij herinnerde zich niets van wat er zojuist was gebeurd.
Nasleep en vragen
Rond middernacht arriveerden we eindelijk in Paramaribo. Iedereen ging zwijgend naar huis. De volgende dag kwamen we weer bij elkaar. We hadden allemaal dezelfde vragen, dezelfde onrust.
Wie was die vrouw die in de garage woonde?
Waarom hebben we haar nooit gezien?
Waar kwamen die vrouwelijke haren vandaan?
Waarom lag er een gerookte sigaar onder het bed?
Wat was die rottende geur?
Hoe konden twee banden op dezelfde dag kapotgaan?
En hoe kon onze vriend plotseling bezeten raken?
Na gesprekken met ouderen kregen we antwoorden die ons koude rillingen bezorgden. Men zei dat het belangrijk is om vroeg uit Nickerie te vertrekken richting Paramaribo. Het afgelegen stuk voor Coronie staat bekend om zware ongelukken en onverklaarbare gebeurtenissen. Ook werd ons verteld dat men altijd een “mofo taki” moet doen bij het betrekken van een vreemde woning, en dat reizen in december buiten de stad risico’s met zich meebrengt.
Het onheilspellende einde
Dit alles was een harde les voor ons. Toch blijft Nickerie een van mijn favoriete districten. Ik ga er nog steeds één of twee keer per jaar naartoe. Maar dat ene huis… dat hebben we nooit meer gehuurd.
We vonden later een nieuwbouwwoning, fris, schoon, zonder geschiedenis. Sindsdien hebben we nooit meer pech gehad in het rijstdistrict.
Maar soms, laat in de nacht, als ik over een lege weg rijd en de wind langs mijn ramen hoor gieren, zie ik in gedachten weer die witte ogen in mijn achteruitkijkspiegel. En dan vraag ik me af…
Wat als het niet in de auto is achtergebleven?
Wat als het ons die nacht gewoon heeft laten gaan… om ons later weer te vinden?
Dit was mijn ervaring.
Groetjes,
V.B
⭐️⭐️ = Het verhaal is herschreven door de OST Beheerder Yvanna Hilton
Reactie plaatsen
Reacties