STORY 818: DE BRUIDSSTOETEN IN DE NACHT

🟨 Ingezonden door: L.G.

             ⚜️DE BRUIDSSTOETEN IN DE NACHT⚜️

-----------------------------

Dag lieve OST-leden, ik wil graag een bijzonder en aangrijpend verhaal met jullie delen. Het is een ervaring die mijn moeder zo’n twintig jaar geleden heeft meegemaakt tijdens een ziekenhuisopname in Paramaribo. Zoals velen van jullie vast weten, heeft bijna elk ziekenhuis zijn eigen geschiedenis—verhalen die rondgaan over onverklaarbare gebeurtenissen, vreemde waarnemingen en momenten die zich niet eenvoudig laten verklaren.

Dit is zo’n verhaal.

De opname

Mijn moeder had plotseling een ernstige inwendige ontsteking opgelopen. Haar toestand verslechterde snel en ze moest met spoed worden opgenomen in het ziekenhuis. Bij aankomst had ze hoge koorts en voelde ze zich extreem zwak. Ze werd meteen aan de medicatie gelegd en kreeg bedrust voorgeschreven.

De eerste dagen verliepen moeizaam. Ze was vaak suf door de medicijnen en sliep veel. Pas later, toen haar toestand langzaam begon te verbeteren, vertelde ze ons wat ze had meegemaakt in die allereerste nacht in het ziekenhuis. Een nacht die zij nooit meer zou vergeten.

De eerste nacht

Het was laat in de avond. De verpleegkundigen hadden hun ronde al gedaan en de lichten in de kamer waren gedimd. Mijn moeder lag alleen op haar kamer. Ze was in een lichte slaap weggezakt, uitgeput door de koorts en de medicatie.

Plotseling begon ze het benauwd te krijgen. Ze voelde haar lichaam zweten en haar ademhaling werd zwaar. Door de medicatie kon ze nauwelijks bewegen; haar lichaam voelde slap en zwaar, alsof ze vastzat in haar eigen bed. Met moeite opende ze haar ogen.

Wat ze toen zag, tartte elke logica.

Het Hindostaanse bruidstafereel

In haar kamer, waar ze zeker wist dat ze alleen lag, stond ineens een volledig Hindostaans bruidstafereel. De ruimte was gevuld met mensen, allemaal Hindostanen, gekleed in prachtige, feestelijke kleding zoals bij een traditionele hindoebruiloft. Felle kleuren, sieraden, stoffen die bewogen alsof er een bries door de kamer trok.

Zoals gebruikelijk bij zo’n bruiloft liep er een danser voorop, degene die de bruidegom voorgaat. Deze danser stapte langzaam naar het bed van mijn moeder toe. Hij bleef staan, boog iets voorover en keek haar recht in haar gezicht aan.

Mijn moeder keek slapjes terug. Ze wilde iets zeggen, iets doen, maar haar lichaam gehoorzaamde haar niet. Ze kon niet praten, niet bewegen—alleen kijken.

De mensen in het tafereel spraken onderling in het Hindi. Hun stemmen klonken zacht maar duidelijk, alsof ze echt aanwezig waren. De danser hield haar blik nog even vast en maakte toen een vreemd, betekenisvol gebaar met zijn handen.

Daarna draaide hij zich om.

De hele stoet verliet de kamer, nog steeds in een feestelijke stemming, alsof ze onderweg waren naar iets groots en belangrijks. De kamer werd weer stil. Mijn moeder voelde hoe ze langzaam opnieuw wegzakte in een sluimer.

De tweede stoet

Maar de rust duurde niet lang.

Niet veel later werd ze opnieuw wakker. Dit keer door geluid—gezang, beweging, aanwezigheid. Toen ze haar ogen weer opende, zag ze opnieuw een groep mensen in haar kamer.

Dit keer waren het creolen.

De vrouwen waren prachtig gekleed in koto’s, de mannen droegen jackies en pantalons. Ze zongen, bewogen ritmisch en zwaaiden terwijl ze zich door de kamer bewogen. Ook dit was duidelijk een soort bruidstoet, vol energie en leven.

Op een bepaald moment stapte één man uit de groep naar voren. Hij kwam heel dicht bij het bed staan, zo dicht dat mijn moeder zijn gezicht goed kon zien. Later beschreef ze hem als “oerlelijk”—zijn gelaat was angstaanjagend, rauw en intens.

Hij keek haar aan, lang en doordringend. Mijn moeder keek opnieuw slapjes terug, machteloos. Het voelde voor haar alsof hij haar geur in zich opzoog, alsof hij haar rook om iets vast te stellen.

Toen maakte hij een lange, scherpe tjoerie—een geluid dat haar door merg en been ging. Met dat teken wenkte hij de rest van de groep. Zonder aarzeling draaiden ze zich om en verlieten zingend en zwaaiend de kamer, de gang in.

En weer werd het stil.

De verklaring achteraf

Later, toen mijn moeder hersteld genoeg was om erover te praten, vertelde ze ons alles wat ze had meegemaakt. Het had haar diep geraakt en angst aangejaagd, vooral omdat ze op dat moment hoge koorts had en zwaar onder medicatie was. Ze benadrukte dat ze zich volledig bewust voelde, maar totaal niet in staat was om te bewegen—alleen haar ogen kon ze openen en sluiten.

Achteraf hoorde ze van een collega iets wat de ervaring nog huiveringwekkender maakte. Die collega vertelde dat zulke verschijningen soms “ruiken” aan iemand om te bepalen of die persoon klaar is om meegenomen te worden naar het hiernamaals. Omdat mijn moeder nog niet “ready” was, hadden ze haar achtergelaten en waren ze weer vertrokken.

Ook kregen we later te horen dat in exact diezelfde kamer eerder twee bekende personen waren overleden: eerst een Hindostaanse hoge officier, en daarna een bekende persoon van Creoolse afkomst.

Dat zou verklaren waarom mijn moeder die nacht twee verschillende bruidsstoeten heeft gezien—elk verbonden aan een ziel die daar zijn laatste adem had uitgeblazen.

Een ervaring die blijft

En nee ..... het was niet de medicatie, want bij navraag over de medicatie was er geen mogelijkheid dat ze hallucinaties kon krijgen van de toegediende medicatie. Het waren zware pijnstillers, die niet voor hallucinaties zorgden. Daar was de arts heel zeker van en ook na grondig onderzoek bleek dit geen bijwerking te zijn van de medicijnen. Mijn moeder heeft deze vreemde ervaring dus echt meegemaakt. 

Voor mijn moeder was het een van de engste ervaringen van haar leven. De combinatie van hoge koorts, zware medicatie en de intense, levensechte waarnemingen maakten het des te beangstigender. Tot op de dag van vandaag kan ze het zich nog helder voor de geest halen.

🌺 Wellicht komt dit verhaal, bij sommigen die dit ook meegemaakt hebben, bekend voor…

⭐️⭐️ = Het verhaal is herschreven door de OST-beheerder Yvanna Hilton