🟧 Ingezonden door: Isaac Dew
⚜️MIJN APARTE SCHOOLDAG⚜️
------------------------------
Geachte OST familie, hier is een waargebeurd verhaal. Het is een ervaring die mij overkwam zonder dat ik ernaar op zoek was.
Ik stond de bewuste ochtend fris en vrolijk op, ging douchen, maakte mij rustig klaar, stapte in mijn uniform en vertrok zoals altijd naar mijn school – een bekende school in Paramaribo, in de buurt van het casino waar AfAi zit. De naam van de school noem ik niet, maar iedereen die daar op school zit, weet waarschijnlijk over welke plek ik praat.
Het was ergens in het jaar 2024, ... misschien begin 2025. Ik weet het niet meer precies, omdat het een ervaring is die ik liever wil vergeten dan onthouden. Maar het is een ervaring van ongeveer een jaar geleden. Zoals ik al aangaf, begon de ochtend begon zoals elk ander. Toen had ik nog geen idee dat die dag één van de vreemdste en engste momenten van mijn leven zou worden.
Het begon onschuldig
Ik zat in de klas. Het was een vrij uur, dus iedereen was een beetje aan het relaxen. Sommigen zaten buiten, anderen met elkaar te praten. Ik zat alleen, rustig op mijn stoel, oortjes in, muziek aan. Mijn hoofd volgde het ritme; ik was volledig in mijn eigen wereld.
En toen gebeurde het. Plots voelde ik dat iemand aan mijn haar trok. Niet zacht, niet alsof iemand een grapje uithaalde, maar echt duidelijk met behoorlijke kracht. Hard genoeg dat mijn hoofd naar achter schoot. Ik schrok en draaide me om.
Maar… er stond niemand achter me.
Ik keek rond. Een paar klasgenoten waren in de buurt, maar niemand keek naar mij. Ik dacht:
“Misschien verveelt iemand me. Laat maar.”
Ik zette mijn muziek harder en ging weer ontspannen zitten.
Het gebeurde opnieuw… maar harder
Nog geen minuut later gebeurde het wéér.
Dit keer was het nog krachtiger, alsof een vuist mijn haar greep en mijn hele hoofd naar achter trok. Mijn nek kraakte erbij. Ik draaide me opnieuw om – en toen zag ik hem.
Een oude Javaanse man.
Hij stond vlak achter mijn stoel, alsof hij daar altijd al had gestaan. Hij zag niet eruit alsof hij buiten adem was, van het rennen om ineens achter mij te staan. Want momenten ervoor was hij daar niet. Hoe kon hij binnen één minuut in de klas staan, zonder dat ik voetstappen gehoord had. Zoveel ging door mijn hoofd. Ik keek hem geschrokken en tegelijkertijd verwonderd aan. Hij droeg ouderwetse Javaanse kleding, een soort pangi en hoofddoek. Zijn gezicht was rimpelig, zijn ogen donker. Hij keek mij aan zonder ook maar één keer te knipperen.
Op dat moment begon een meisje uit mijn klas ineens hysterisch te huilen. Zonder reden. Ze werd helemaal bleek en viel bijna flauw. Iedereen schrok. Ik weet niet als het meisje hem ook gezien had of aangevoeld had.
Maar die man keek alleen maar naar mij. Met een blik alsof hij dwars door mij heen keek.
Mijn vraag
Ik voelde dat dit niet normaal was. Mijn hart klopte snel, maar toch vroeg ik hem:
“Sa yu wani??”
(Wat wil je?)
Er kwam geen antwoord vanuit zijn zijde. Dus vroeg ik het nog een keer, harder:
“SAIDEH JEH HAAR MIE WIRI?!”
(Waarom trek je aan mijn haar?!)
Toen zei hij iets terug. Het klonk als een oude Javaanse zin, een taal die ik niet begrijp. Zijn stem was zacht, maar vol verdriet. Aan zijn manier van kijken kon ik merken dat hij ergens verdrietig over was. Het kippenvel stond meteen op mijn armen. Ik weet zelf niet eens waarom, maar mijn lijf voelde blijkbaar meteen aan dat iets niet in de haak was op dat moment.
Met mijn pangi voor mijn ogen
Ik raakte automatisch in paniek. Ik zat rechtop, deed mijn tas open en haalde mijn pangi eruit, die ik gebruikelijk altijd in mijn schooltas heb. Ik vouwde het stuk stof open en legde het over mijn ogen, alsof ik mezelf wilde beschermen. Ik weet zelf niet waarom ik dit dacht en deed op dat betreffende moment. Want hoe kan een stuk stof mij beschermen? Maar op dat moment was dat een reactie die uit paniek voortvloeide.
Iedereen in de klas riep mijn naam:
“Isaac! Isaac! Wat is er?!”
Maar ik antwoordde niet. Alles rondom mij kon ik niet horen op dat moment. Ik weet niet als de paniek dit met mij deed of als de oude Javaanse man een soort van invloed op mij had, maar ik zat stil, ademde langzaam, deed mijn uiterste best me zelf te herpakken en probeerde te bidden.
En opeens… werd alles doodstil.
Het lied
Uit het niets hoorde ik iets. De oude man begon te zingen. Een Javaans lied, langzaam, meeslepend, bijna droevig. Zijn stem vulde het lokaal, alsof de muren mee trilden. Ik werd er koud van. Het gezang ging zo een poos door. Ik weet niet hoe lang het duurde, maar ik bevond mij in een soort van trans toestand. Het was alsof ik me zelf niet was en het voelde alsof ik enorme moeite had eruit te geraken.
Toen het zingen zachter werd, kreeg ik de kracht om weer te kunnen bewegen. Ik haalde de pangi van mijn ogen weg.
De man was al naar buiten gelopen. Ik weet niet vanwaar ik de moed haalde maar ik rende achter hem aan. Ik stond op een veilige afstand en riep luid:
“PAE!!”
Maar hij reageerde niet.
Hij liep gewoon verder, alsof hij mij niet hoorde. Ik rende hem achterna door de gang. Een juffrouw die veel van cultuur weet, zag mij en zag ook de man. Ze werd meteen bleek.
Ze kwam mij achterna en greep me stevig vast bij mijn arm. “Wat is er aan de hand?” vroeg ze.
Ik zei: “Juffrouw… die man stond daarnet ineens achter mij. Hij zei iets in zijn eigen taal, maar ik versta hem niet. En hij heeft op een hele groffe manier aan mijn haar getrokken. Ik wil weten waarom hij dit gedaan heeft en wat hij me probeerde te vertellen?!”
De juffrouw keek niet verbaasd, maar ernstig.
“Kom met me mee,” zei ze.
Ze ging naar haar tas en haalde een klein flesje.
Ze gaf het me en zei:
“Doe dit op je nek en op je oren. Dit is zal je helpen beschermen tegen vreemde dingen die er wel zijn, maar die je over het algemeen niet zomaar ziet.”
Ik deed meteen wat de juf mij opdroeg.
De volgende dag
Toen ik weer naar school ging, keek ik overal. Ik verwachtte hem elk moment te zien. Maar de oude man was nergens meer te zien. Ik heb die betreffende dag ook geen bezoek meer van hem gehad.
Toch… die dag hoorde ik weer datzelfde lied.
Heel zacht, alsof het alleen voor mij was. En vanaf die dag is dat lied nooit meer uit mijn hoofd gegaan.
Soms, midden in de nacht, hoor ik het nog steeds.
Net alsof die oude Javaanse man heel ver weg staat… maar toch dichtbij genoeg om te zingen.
Dit was mijn waargebeurde ervaring. Ik weet tot de dag van vandaag nog steeds niet wat hij van mij wilde of welke boodschap hij over wilde brengen. Ik zit nog met zoveel vragen, want ik heb niet zoveel verstand van het culturele en dit zal altijd door mijn hoofd blijven spoken. De vragen zullen altijd onbeantwoord blijven.
Wie gelooft, gelooft. Wie niet gelooft, mag het zelf weten.
⭐️⭐️= het verhaal is herschreven door OST beheerder Yvanna Hilton.
Reactie plaatsen
Reacties