STORY 816: ONZE ERVARING: IZAAK BURNETSTRAAT

🟥 Ingezonden door: R.D

      ⚜️ONZE ERVARING: IZAAK BURNETSTRAAT⚜️

------------------------------ 

Goedemorgen lieve mensen van OST, ik wil vandaag mijn persoonlijke ervaring met jullie delen.

Vijf jaar geleden huurde ik samen met mijn broertjes een huis aan de Izaak Burnetstraat. We waren voor drie weken op vakantie in Suriname en hadden een redelijk mooi huis gevonden. Ik verbleef daar samen met mijn dochters. Het huis zag er netjes uit en alles stond op zijn plek. Wat ons echter meteen opviel, was dat we op het erf overal snoepjes zagen liggen. We dachten er niet al teveel over na en zochten er ook niks achter. Het zou zo maar kunnen dat de vorige huurders veel kleine kinderen hadden, dus er was geen reden tot paniek. 

Maar al meteen bij de eerste dag, na zes uur begon de sfeer enorm vreemd aan te voelen. Een gevoel die ik niet in woorden uit kan drukken. Het voelde gewoon verkeerd aan en wij konden dit rare gevoel allemaal waarnemen. Ik wilde koken en maakte de keukenkastjes open om een pan te pakken. Tot onze schrik lagen er ook in de kast heel veel verschillende snoepjes. Mijn dochter wilde er één eten, maar we zeiden dat ze dat niet moest doen. Wij wisten trouwens niet hoe lang die snoepjes er al gelegen hadden. Later kwam de eigenaresse even langs. Ze vroeg plotseling of alles goed ging, wat ik opvallend vond. De manier hoe ze dit gevraagd had en mij op dat moment aankeek, kwam op één of ander manier een beetje verdacht over. 

Precies om acht uur ’s avonds begonnen mijn broertjes ineens te gillen. Ze konden niet meer normaal praten of zien en spraken in een taal die we niet herkenden. Ik stond in shock en wist niet wat ik moest doen. De eigenaresse, die achter op het erf was, kwam niet eens kijken, alsof ze precies wist wat er gebeurde. Ondanks alle commotie liet zij zich niet zien. 

Ik was natuurlijk in paniek en bracht mijn broertjes naar het Academisch Ziekenhuis omdat het niet normaal was dat ze een andere taal begonnen te praten en ook momenten hadden dat ze compleet hun zicht kwijt waren. Daar zijn verschillende scans gemaakt, maar er werd niets medisch gevonden. De arts zei dat het geen lichamelijke oorzaak had. Ze bleven daar twee dagen ter observatie, en op dat moment leek alles even normaal. Maar ik wist dat er iets goed mis was. 

Gezien het niks medisch was, was het duidelijk dat dit iets cultureels was. Dus gingen we naar een loekoe man voor hulp. Toen wij bij deze heer arriveerden, hadden wij nog niets tegen hem gezegd en het probleem nog niet uitgelegd. We waren nog onze beurt aan het afwachten, toen een Hindoestaanse man die daar ook aanwezig was, ook op zoek naar hulp, ineens in trans raakte. Hij keerde zich naar ons en zei:

"A VROUW SEER BAKROE GI DING BRADA FOE JOE."

Ik schrok mij kapot omdat dit zeer onverwacht kwam, en vroeg hem wat hij net gezegd had, maar hij bleef stil. Hij wist zelf niet eens wat hij kort ervoor uitgesproken had. Hij werkte niet voor de loekoe man; hij was gewoon een andere klant net zoals wij. En hij wist uiteraard ook helemaal niks over ons. 

Na ongeveer twee uur kwam de loekoe man naar buiten, na zijn werk afgerond te hebben met zijn vorige 'patiënt'. Hij deed zijn luku en vertelde vervolgens dat de eigenaresse van het huis bakroes stuurde naar de mensen die haar woning huurden. De reden herinner ik mij niet meer precies, maar volgens mij zocht ze naar offers. Ze had in ieder geval geen goede bedoelingen met de huurders die in haar woning verbleven. De lukuman heeft vervolgens enkele culturele rituelen en handelingen verricht en daarna begonnen mijn broertjes weer langzaam zichzelf te worden.

Wij hebben na dit voorval de woning zo gauw mogelijk verlaten en zijn niet meer teruggegaan. We hebben meteen een andere plek moeten zoeken om te huren. De eigenaresse heeft ons nooit gebeld of gevraagd waarom we vertrokken waren, terwijl we haar huis voor drie weken hadden geboekt en niet eens één dag waren gebleven. Elk normaal mens zou toch even bellen om te informeren wat er gaande was. Het was ons duidelijk dat deze vrouw precies wist waarmee ze bezig was. Want elk contact vanuit haar zijde bleef uit. 

Twee weken later reden we langs de straat en zagen we haar toevallig. Ze kwam ons tegemoet en vroeg meteen met haar meest vriendelijke stemmetje hoe het met mijn broertjes ging. Ik wist dat dit geen zuivere koffie was, ik begon op dat moment hardop te bidden en bestrafte de geest in haar. Ze begon te gillen, rende weg alsof iemand haar op de hielen zat en schreeuwde luidop:
"a pepre mi, a pepre mi, a pepre mi."

Beste mensen van OST, deze ervaring bewijst wederom hoe gemeen sommige huiseigenaren kunnen zijn. Als wij niet tijdig ingegrepen hadden kon onze vakantie heel anders geëindigd zijn en waren mijn broertjes misschien niet meer in leven. Maar door mijn oplettendheid is dit gelukkig goed afgelopen. Ik hoop dat mijn ervaring een les kan zijn voor anderen die een woning gaan huren en overal snoepjes zullen zien liggen, want dan kan je al weten dat er iets niet in de haak is. 

Bedankt voor het willen plaatsen van mijn ervaring.
Ik wens anoniem te blijven

⭐️= het verhaal is geplaatst zoals die ontvangen is.