🟪 Ingezonden door: P.W
⚜️DE STILTEN ACHTER MIJ⚜️
-------------------------------
Beste OST-leden,
Ik wil graag een paar korte ervaringen met jullie delen die mij altijd bijgebleven zijn. Misschien herkennen sommigen van jullie iets in deze gebeurtenissen, of hebben jullie zelf soortgelijke momenten meegemaakt. Ik nodig jullie van harte uit om jullie eigen ervaringen te delen, want soms begrijpen alleen wij die zoiets meegemaakt hebben hoe vreemd, intens of onverklaarbaar zulke momenten kunnen zijn.
Verhaal 1 –
De Onzichtbare Schouder in de Ministeriegang
Op het ministerie waar ik werk, zijn er bepaalde gangen die mij al sinds mijn eerste werkdag een vreemd gevoel geven. Het is geen gewone spanning, niet zoals wanneer je een belangrijke vergadering hebt of langs een strenge bewaker loopt. Nee… dit voelt anders.
Diep. Onzichtbaar. Deel alsof er iets meeloopt.
Wanneer ik door die gangen loop – vooral wanneer het rustig is en de meeste collega’s al weg zijn – krijg ik soms het gevoel dat er iemand vlak achter me staat. Niet op afstand, maar zó dicht dat het lijkt alsof diegene bijna tegen me aan leunt. Ik draai me dan om, volledig voorbereid om iemand te zien. Maar keer op keer is de gang leeg.
Er waren momenten dat het nog intenser werd. Soms voelde ik werkelijk een fysieke aanraking, iets tegen mijn schouder alsof iemand me per ongeluk raakte in het voorbijgaan. Het gebeurde zo duidelijk dat ik automatisch “sorry” wilde zeggen… tot mijn hersenen me eraan herinnerden dat ik alleen was. Geen beveiligingscamera’s, personeel, schoonmakers – niemand die mijn getuigen konden zijn op dat moment. Helemaal niemand.
Maar die vreemde ervaringen ......
, die aanrakingen, die overkwamen mij wel vaker in het gebouw.
Elke keer wanneer dat gebeurt, krijg ik dat bekende koude gevoel dat zachtjes langs je ruggengraat glijdt. Een mengeling van nieuwsgierigheid en een instinctieve waarschuwing die je lichaam geeft wanneer je iets niet kunt plaatsen maar wel voelt.
En toch: door die gangen loop ik nog steeds. Alsof dat onzichtbare iemand deel is geworden van mijn werkdag. Ik kan natuurlijk niet zomaar besluiten te stoppen met werken, want mensen zullen mij vreemd aankijken als ik ze deze reden op zou geven. Ik heb trouwens ook nog gewoon mijn rekeningen te betalen, dus ik hou me sterk en probeer niet teveel eraan te denken en gewoon mijn werk te doen. Ik val niks en niemand lastig en ga met een rein geweten naar mijn werk, dus niks moet mij hinderen mijn dagelijks brood te gaan verdienen.
Verhaal 2 –
Het Casino, de Hulpkassa en de Nachtelijke Bezoekers
Jaren geleden werkte ik als kassierster in een casino. Overdag was het druk, levendig en lawaaierig, maar ’s avonds – vooral na middernacht – veranderde de hele sfeer. Alsof het gebouw zelf ademde.
Ik werd vaak op de hulpkassa gezet. Daar was het rustiger dan bij de hoofdkassa, en na urenlang staan op hoge hakken was het heerlijk om even te kunnen zitten. Maar zelfs op dat rustige plekje gebeurde er soms iets dat ik niet kon verklaren.
Net als op het ministerie gebeurde het ook daar: ik botste soms tegen schouders die er niet waren. Alsof iemand precies naast me stond of langs me liep, terwijl de ruimte leeg was. Ik wist dat ik alleen was. En toch liep ik tegen iets aan. Alsof er onzichtbare figuren daar rondliepen en ik tegen ze aan botste. Dit is mij echt heel vaak overkomen en natuurlijk hoorde ik hier en daar ook van collega's dat ze behoorlijk veel vreemde dingen mee maakten in het gebouw. Ik was gelukkig dus niet de enige die met dit soort voorvallen te maken kreeg.
De overleden dame bij de slotmachine
Op een avond was er een incident. Een dame was overleden achter een van de slotmachines, vlak naast de hulpkassa waar ik zat. De plek werd afgezet en afgehandeld, maar de sfeer bleef… zwaar. Niet eng, maar drukkend. Alsof de lucht zelf stil was blijven hangen.
Rond twee uur ’s nachts voelde ik ineens een intense koude luchtstroom over mijn armen en nek glijden. Het was niet zomaar een tochtje – het voelde alsof de temperatuur in een klap kelderde. Tegelijkertijd rook ik een geur die zo scherp, zo onaangenaam was dat ik direct dacht dat er iets mis was met de ventilatie.
Ik belde de hoofdkassa en zei dat ik me moe voelde en afgelost wilde worden. Dat was niet de echte reden, maar ik wilde niet meteen als “vreemd” worden bestempeld.
Twintig minuten later belde de collega die mij kwam aflossen hysterisch terug. Haar stem trilde, ze huilde zelfs.
Ze klaagde dat haar hoofd ineens ontzettend pijn deed, dat het ijskoud aanvoelde in de hulpkassa, en dat ze het gevoel had dat ze niet alleen was.
Ik zei niets over wat ik zelf had gevoeld. Maar ik wist genoeg.
De trance-gevallen en de gebroken spiegels
Het casino ging door een fase waarin meerdere medewerkers vreemd gedrag vertoonden. Mensen vielen plotseling in trance, alsof ze even uit hun eigen lichaam stapten. Sommigen begonnen spontaan te huilen, anderen staarden minutenlang naar niets.
De kleedkamers werden op een moment zelfs gevaarlijk. Spiegels gingen kapot – niet één, maar meerdere. Sommige medewerkers sloegen ze zelf kapot tijdens zo’n trance. Later vertelden ze dat ze “iets” hadden gezien in de spiegel.
Eén collega vertelde dat hij een blanke man zag met een vreselijk misvormd, bijna verwrongen gezicht. Het wezen stond achter hem in de spiegel, maar verdween zodra hij zich omdraaide.
Een andere collega vertelde over een klein mannetje dat op de toiletpot stond. Klein, onaards, met ogen die veel te donker waren. Toen hij knipperde met zijn ogen, was het weg. Geen voetstappen, geen geluid, niets.
En het bizarre is: we wisten allemaal dat niemand van ons dit verzon. Want dezelfde angst in hun ogen – die herkende ik. Die herken je alleen wanneer je zelf ook dingen hebt gezien die je niet kunt uitleggen.
Soms heb je geen flauw idee wat andere mensen moeten meemaken… totdat ze het je vertellen.
⭐️⭐️ = Herschreven door OST-beheerder Yvanna Hilton.
Reactie plaatsen
Reacties