🟦 Ingezonden door: S.B.
⚜️MIJN LIEVE LILIANA – DEEL 4⚜️
---------------------------
Leden van OST, ik geloofde die moeder vanaf het allereerste moment. Ik had geen bevestiging nodig — diep in mijn hart wist ik dat ze de waarheid sprak. Toch blijft ze, tot op de dag van vandaag, met dat verschrikkelijke probleem zitten…
Persoonlijk hebben Jaime en ik nooit last gehad van Liliana’s dood. Maar we vragen ons nog steeds af: waarom juist haar moeder wel?
Is het werkelijk Liliana’s geest die zo tekeergaat?
Of is er iets duisters aan het werk — een demoon die zich voordoet als Liliana, enkel om chaos te zaaien?
De Nacht van de Auto
Jaime had me graag de bewakingsbeelden willen tonen waarop te zien was dat één van Liliana’s auto zichzelf startte, van de oprit reed en de hele nacht verdween. Maar ze kon moeilijk mevrouw Da Costa om een kopie van die beelden vragen. Die vrouw zou haar waarschijnlijk aankijken alsof ze gek was. Alsof ze van deze tragedie een sensationeel verhaal wilde maken.
“Waarom zou jij in hemelsnaam een video van die privé-ellende willen hebben?” zou de moeder vast denken.
Dus, uit schaamte, durfde Jaime dat niet. En eerlijk gezegd — ik zou het zelf ook niet hebben gedurfd.
Maar het feit dat mevrouw Da Costa de bewijzen zelf had getoond, was voor mij al voldoende. Zelfs zonder beelden wist ik: die vrouw loog niet. Al helemaal niet over iets dat met de dood van haar geliefde dochter te maken had. Zoiets verzin je niet.
De Reis naar Nederland
Omdat Jaime regelmatig contact hield met de moeder, kwam ze te weten dat mevrouw Da Costa naar Nederland was afgereisd. Ze wilde daar de zaken van haar overleden dochter afsluiten.
Je moet niet vergeten: Liliana had jarenlang in Nederland gewoond. Ze studeerde daar, had haar eigen woning, abonnementen, rekeningen…
Alles moest worden stopgezet: school, internet, kabel-tv, gas, water, licht, telefoon. Omdat er na Liliana’s overlijden werd nog steeds geld afgeschreven voor die vaste lasten in Nederland. Men was daar niet op de hoogte van haar overlijden. De moeder had de universiteit telefonisch ingelicht over het overlijden, die waren wel geïnformeerd, maar de overige zaken wilde mevrouw Da Costa persoonlijk gaan afsluiten aldaar. Dus vloog de moeder naar Nederland om orde op zaken te stellen.
De woning waar ze verbleef, was destijds door haarzelf gekocht — speciaal voor Liliana, zodat ze in alle rust haar studie kon afronden.
Toen ze de woning binnenging, voelde ze meteen dat er iets niet klopte. De lucht was zwaar, verstikkend, extreem koud ondanks de verwarming aanstond, alsof de muren iets verborgen. Maar de moeder zocht er niks achter, ze ging ervan uit dat er misschien een isolatie probleem was of een tocht probleem waardoor er koude lucht in de woning kwam. In nederland hebben best veel woningen dit soort problemen.
Dreigbrieven en Wisie
Tijdens het opruimen vond mevrouw Da Costa een grote houten kist, vlak voor Liliana’s bed. Toen ze het deksel opendeed, trof ze een stapel dreigbrieven aan — tientallen, in verschillende handschriften. Verschillende vrouwen schreven dat Liliana hun levens had verwoest. Dat ze hun mannen had afgepakt, relaties kapotgemaakt, gezinnen uit elkaar gedreven.
Uit alles bleek dat mannen voor haar vielen als vliegen.
Maar de haat van die vrouwen was intens… en gevaarlijk.
Naast de brieven vond de moeder iets nog gruwelijkers:
voodoo-poppen doorboord met naalden, schedels van kleine dieren, en allerlei wisi-achtige attributen — spreuken, bezweringen, vodden met vreemde symbolen. Allemaal spullen die de jaloerse vrouwen gestuurd hadden of neergelegd hadden bij Liliana's woning. Blijkbaar had Liliana ze allemaal bewaard in een grote plastic zak, misschien met het plan ze later weg te gooien.
Mevrouw Da Costa vertelde later aan Jaime dat ze geloofde dat haar dochter dagelijks werd bedreigd — niet alleen met woorden, maar ook met zwarte magie.
De Haïtiaanse Voodoopriester
Op aanraden van een familielid in Nederland zocht de moeder in Nederland hulp bij een Haïtiaanse voodoopriester. De man stemde toe om persoonlijk de woning te bezoeken — hij wilde “voelen” wat er zich had afgespeeld.
Zodra hij de drempel overstapte, gebeurde er iets vreemds. Zijn ogen draaiden weg — alleen het wit was nog zichtbaar. Zijn lichaam verstijfde, en hij begon te spreken in een onbekende taal. Zijn assistent, die bij hem was, vertaalde haastig voor de verbijsterde moeder.
“Dit is niet goed… dit is helemaal niet goed,” zei hij.
“Ze was ten dode opgeschreven.
Nee… ik zie demonen.
Ze kon dit niet alleen bevechten.
Ze zag vreselijke dingen — al heel lang. Iets volgde haar, iets kwaadaardigs. Die krachten probeerden haar telkens te vernietigen.”
De assistent keek de moeder indringend aan.
“Wist u hiervan?” vroeg hij zacht.
“…Nee,” stamelde de moeder, met tranen in haar ogen. “Helemaal niets.”
De Haitiaan liep verder door het huis, nog steeds met die vreemde witte ogen. Zijn stem veranderde, werd dieper, donkerder.
“Ze is seksueel misbruikt… toen ze klein was, meerdere keren” vertaalde de assistent.
“Door een neef van haar vader.
Ze vertelde het aan u, maar u geloofde haar niet.
Ze droeg die haat haar hele leven met zich mee.
En haat is een opening…
Demonen vinden makkelijk hun weg in zo’n leegte, heel makkelijk om bezit te nemen van zo een gebroken kind, haar onschuld was weggenomen. Uw kind voelde zich hierdoor niets waard, want u nam haar niet serieus toen ze het probeerde te vertellen. Zij had u heel hard nodig, zij had het nodig dat u als moeder haar beschermde. Dit gebeurde niet en het heeft haar blijvende schade toegebracht. Ze groeide op als een gebroken mens.
Ze zocht bevestiging bij mannen, vulde een gat dat niet te vullen was.
Ze was een gebroken ziel.”
De moeder begon zacht te snikken.
“Ja… ik weet het,” fluisterde ze. “Ze heeft het me inderdaad verteld, maar ik geloofde haar niet. Ik dacht dat het haar verbeelding was. Ze had zo’n levendige fantasie als kind… Ik had beter moeten weten.”
De Wisie van Haïti
De priester vertelde dat er de laatste maanden meerdere vloeken op Liliana waren geplaatst.
Vooral door jaloerse vrouwen — Surinaamse, Javaanse, Creoolse, Hindoestaanse en zelfs Antilliaanse vrouwen.
Ze hadden zwarte magie gebruikt om haar te verwoesten.
Die vloeken maakten dat Liliana ’s nachts schaduwen zag, stemmen hoorde, gewurgd werd in haar slaap. Uiteindelijk vluchtte ze naar Suriname, in de hoop aan haar kwelgeesten te ontsnappen.
Maar de vloeken reisden met haar mee.
“Er was één vloek,” zei de priester met trillende stem,
“gemaakt door een Haïtiaanse collega van mij.
Zo’n vloek is niet te verbreken.
Wie door een Haïtiaan wordt vervloekt, kan niet meer gered worden. Haar lot was al bezegeld — ze zou sterven.”
De vrouw die deze fatale wisi liet uitvoeren, heette Sandra.
Sandra's man had haar verlaten om een affaire met Liliana te beginnen, dit mondde uit tot een soort van relatie. Dit kon Sandra niet verkroppen. De haat vrat haar op. Ze zocht wraak — en kreeg die.
“Liliana moest dood,” zei de priester. “En dood is ze.”
Gebroken Ziel
De moeder begreep nu pas hoe diep de pijn van haar dochter zat. Liliana was nooit gelukkig geweest met zichzelf.
In haar dagboeken schreef ze dat ze zichzelf lelijk vond, ondanks haar schoonheid. Ze onderging talloze cosmetische ingrepen — elke keer hopend dat de spiegel haar eindelijk zou accepteren.
Ze was een gebroken kind, misbruikt en verwaarloosd, op zoek naar liefde die ze nooit had gekregen. De moeder las over de schaduwen die Liliana zag, over de stemmen die haar wakker hielden. De onzichtbare handen die naar haar keel grepen als ze probeerde te slapen. Liliana had het enorm moeilijk gehad voor haar dood.
Ze was werkelijk op de vlucht — niet alleen voor haar verleden, maar voor iets onzichtbaars dat haar volgde.
De Waarheid Komt Naar Boven
Toen de moeder terugkeerde naar Suriname, vertelde ze Jaime alles wat ze in Nederland had ontdekt.
Het was een openbaring. Nu vielen alle puzzelstukjes op hun plaats.
Ook voor Jaime en mij werd duidelijk waarom de geest van Liliana zo agressief was tegenover haar moeder.
Het was niet alleen pijn — het was ook schuld, woede, en een duistere kracht die haar dreef. De Haitiaan had uitgelegd dat niet enkel Liliana’s geest rondwaarde,
maar dat demonen haar gebruikten als kanaal om de moeder te kwellen. Ze dwongen Liliana’s geest om haar moeder enkel als vijand te zien.
Hij gaf mevrouw Da Costa heilige voorwerpen mee — spirituele beschermers die ze in alle hoeken van haar woonruimten in haar huis moest plaatsen om de vloeken te verzwakken en eventueel te breken. Mocht dit niet helpen, zou hij misschien naar Suriname af moeten reizen om de woning persoonlijk onder handen te nemen en kijken als hij iets voor de moeder zou kunnen betekenen.
De Onrust Blijft
De moeder deed alles zoals haar was opgedragen, en aanvankelijk leek het te helpen. Het leven voor de moeder werd weer een beetje leefbaar.
De paranormale verschijnselen namen grotendeels af…
Maar helemaal verdwenen is zij nooit.
Tot op de dag van vandaag gebeuren er vreemde dingen in haar huis.
De geest van 'Liliana' laat zich nog steeds voelen.
Ook haar woning in Nederland blijft onbewoonbaar — iedereen die er intrekt, vlucht na enkele nachten.
En wat gebeurt er met haar auto's in Suriname?
Liliana rijdt nog steeds, uit zichzelf, het erf af in de nachtelijke uren met de auto die haar tweede favoriete was.
“Ik tank die auto altijd voor haar,” vertelde mevrouw Da Costa eens.
“Hij is altijd vol benzine. Want als ze wegrijdt, is het hier tenminste even stil.
Zodra ze vertrekt, is het rustig.
Ik durf er niet aan te denken wat er zal gebeuren als ik hem niet meer tank. Dus hou ik de tank vol — voor haar… en voor mijn eigen rust.”
Waar die auto ’s nachts heengaat, weet niemand.
“Misschien mannen zoeken,” zei de moeder eens vermoeid.
“Maar ik wil het niet weten.”
Daarom zegt men altijd in Suriname "niet een ieder die je tegenkomt is ook werkelijk een mens", het kunnen soms ook entiteiten zijn die zich voordoen als mensen. Of zielen van mensen die al lang overleden zijn maar nog aan het ronddwalen zijn. Vooral in de nachtelijke uurtjes, lopen er meer dan alleen mensen rond op deze aarde. Vooral in uitgaansgelegenheden, want er zijn veel onrustige zielen die niet doorhebben dat ze overleden zijn en anderen die gewoon geen rust hebben en voelen alsof ze iets af moeten maken op aarde.
Dit was het verhaal van mijn lieve vriendin Liliana.
Een jonge vrouw die streed tegen onzichtbare machten,
tegen haar verleden,
en tegen zichzelf.
Moge haar ziel eindelijk rust vinden.
🕊️ May her soul rest in peace.
-------
OST 036: MIJN LIEVE LILIANA - DEEL 1
OST 037: MIJN LIEVE LILIANA - DEEL 2
STORY 811: MIJN LIEVE LILIANA - DEEL 3
STORY 812: MIJN LIEVE LILIANA - DEEL 4
--------
⭐️⭐️= Herschreven door de OST-Beheerder Yvanna Hilton.
Reactie plaatsen
Reacties