STORY 811: MIJN LIEVE LILIANA - DEEL 3

🟩 Ingezonden door: S.B

           ⚜️MIJN LIEVE LILIANA – DEEL 3⚜️

-----------------------

De moeder van Liliana keek ons met betraande ogen aan. Haar stem trilde toen ze begon te vertellen.

“Ik wist dat ik weinig tijd voor Liliana had,” zei ze zacht. “Maar ik probeerde het goed te maken met dure cadeautjes. Ik dacht dat ze daardoor zou zien hoeveel ik van haar hield. Dat ik niet kón kiezen om minder te werken, omdat ik alles voor haar wilde opbouwen. Als ik er op een dag niet meer zou zijn, zou zij een onbezorgd leven hebben. Is dat niet wat elke moeder voor haar kind wil hebben? Ik wilde alleen het beste aan mijn dochter geven. Ze was mijn alles. Mijn oogappel. Mijn enig kind. Er was niets of niemand zo kostbaar voor mij als zij. Maar ondanks mijn goede bedoelingen begon ze een haat tegen mij te koesteren... en ik had dat niet eens door. Ik dacht juist dat ik mijn uiterste best deed om haar een goed leven te geven. Mijn goede bedoelingen zijn blijkbaar nooit bij haar overgekomen. Had ze maar geweten hoeveel ik van haar hield…”

Tranen rolden over haar wangen terwijl ze sprak. Jaime en ik keken elkaar even aan. De pijn van deze moeder was zo voelbaar dat mijn hart zich samenkneep.

We probeerden haar te troosten.

“Nee hoor, ze wist het echt wel,” zei ik zacht. “Liliana heeft me vaak verteld hoeveel ze van u hield. Ze zei altijd dat u een goede moeder was, iemand die haar uiterste best deed voor haar gezin.”

Ik loog.
Ik voelde me meteen schuldig dat ik moest liegen voor deze lieve vrouw. 

Een leugentje uit medelijden

Lieve OST-leden, eerlijk gezegd wist ik eigenlijk niet veel over Liliana’s thuissituatie. Ze vertelde wel altijd over de leuke reizen die ze gemaakt had, over mode, over leuke mannen, ... en vaak hadden wij het over koetjes en kalfjes. You know hoe we women like to gossip, girls talk. Eigenlijk had ze het ook vaak over zichzelf, ze was er best open over haar gevoelens en emoties. Wij deelden al onze gevoelens met elkaar, gewoon dagelijkse bijzonderheden.

Maar toen realiseerde ik mij; ze had nooit echt iets losgelaten over haar band met haar moeder. Ze praatte weinig over hoe het er thuis aan toe ging, en ik had ook nooit opgemerkt dat er problemen waren. Omdat Liliana altijd zo opgewekt en vrolijk was. En met al dat geld die tot haar beschikking lag, zou toch alles perfect zijn? Tja, een domme denkwijze en vooroordelend vanuit mijn zijde, i know, maar het waren gedachten die meestal automatisch in mijn hoofd kropen. Want geld lost veel op, maar ook niet alles en dat bleek nu weer eens, toen ik mevrouw Da Costa zo verdrietig zag staan voor ons. 

Ik had dus met opzet gelogen – niet uit kwaadheid, maar om Liliana's moeder te troosten.

Ik kon het verdriet van mevrouw Da Costa niet aanzien. Ze was haar dochter op een verschrikkelijke manier kwijtgeraakt, en dan ook nog met het besef dat haar dochter haar mogelijk verafschuwde. Een leugentje om bestwil leek het minste wat ik kon doen om haar een beetje rust te geven.

Het brak mijn hart om haar zo te zien. Hoe dan ook, ze was nog steeds Liliana’s moeder – de moeder van iemand die ik liefhad. Uit liefde voor Liliana wilde ik haar troosten, al moest ik daarvoor nogmaals liegen.

“Mevrouw,” zei ik, “Liliana had het vaak over u. Echt waar. Ze wist heus wel dat u van haar hield. Misschien liet ze het niet merken, maar ze wist het. Ze wist dat u hard werkte om haar het beste te geven.”

De vrouw zuchtte diep en keek voor zich uit.

“Ik hoop dat je gelijk hebt,” fluisterde ze. “Maar waarom liet ze het dan nooit zien? Integendeel…”

De ruzie

Toen vertelde ze over de ruzie. Het was gebeurd op een familiefeest.

“Het ging om iets kleins, iets totaal onbenulligs,” zei mevrouw Da Costa met gebroken stem. “Maar Liliana had het verkeerd opgevat. Ze stormde boos weg, stapte in de auto en reed met hoge snelheid weg. Kort daarna gebeurde het ongeluk…”

Haar woorden bleven even in de lucht hangen, als een echo die de stilte vulde.

Ze keek ons met holle ogen aan.

“Sindsdien,” vervolgde ze, “gaat het vreselijk tekeer in huis. Ik zie haar overal. Ze gooit dingen om, de wc spoelt zichzelf door, spiegels breken spontaan, schimmen lopen door de woning. Ik hoor voetstappen op de trap, het getik van hoge hakken in de gang. Deuren slaan open en dicht. Vazen vallen om, spullen verdwijnen of veranderen van plek.”

Jaime sloeg geschrokken haar hand voor haar mond. We keken elkaar aan met grote ogen.

De moeder wordt aangevallen

“Eén keer,” zei mevrouw Da Costa, “stond ik bovenaan de trap in onze woning. Plots voelde ik een harde duw in mijn rug. Het scheelde niet veel of ik was gevallen. Ik kon me nog net aan de leuning vastgrijpen. Als ik gevallen was, had ik mijn nek vrijwel zeker gebroken als ik van zo een hoogte gevallen was. Ik ben zó bang in mijn eigen huis. Ik geloof echt dat het Liliana is. Haar geest. Het is alsof ze op de loer ligt, wachtend om mij iets vreselijks aan te doen. Ze gedraagt zich als een wilde leeuw…of, als een demoon, ik durf het niet eens uit te spreken. Maar vaak troost ik me zelf dat het Liliana niet is maar één of ander demoon. Want mijn mooie dochter kan toch niet zo gemeen zijn in het hiernamaals?! Dit is allemaal zo verwarrend voor mij, ik kan niet eens haar verlies verwerken vanwege al deze enge gebeurtenissen. Zelf in onze bedrijven gebeuren er vreemde dingen. Werknemers horen geluiden, spullen verdwijnen, auto’s starten vanzelf, wc’s spoelen door zonder reden. Deuren gaan spontaan op slot of slaan open. En hoewel ze haar niet zien, voelen ze een sterke aanwezigheid. Sommige werknemers zien op regelmatige basis schimmen voorbij rennen. Het is beangstigend.”

Haar stem trilde bij elk woord. Ze veegde haar tranen weg, en haar handen beefden. Ze moest zichzelf duidelijk even herpakken. 

“Zoals ik al zei,” vervolgde ze, “anderen zien haar niet. Maar ík zie haar. Ze toont zich aan mij. En altijd is ze woest, ze kijkt me echt aan alsof ze me elk moment van deze aarde op wil ruimen. Ze haat me. Het is alsof ze mijn dochter niet meer is, alsof… iets anders bezit van haar genomen heeft, iets duister dat zich nu als haar voordoet.”

We bleven sprakeloos luisteren. Voor ons zat een vrouw die ooit bekendstond als een harde, trotse zakenvrouw – nu gebroken, uitgeput, en angstig. De diepe kringen onder haar ogen verrieden slapeloze nachten.

En ineens begrepen wij waarom de eens zo mooie vrouw nu zo moe en gebroken eruit zag. De reden van haar breekbaarheid, haar vermoeidheid, haar angst. Ze was niet alleen haar dochter verloren, ze werd ook nog eens geteisterd door iets dat zich voordeed als Liliana.

Een poging tot hulp

We stelden voorzichtig voor dat ze een priester of geestelijke moest laten komen.

“Misschien moet u het huis laten reinigen,” zei Jaime zacht. “Of laten zegenen, zodat Liliana eindelijk rust kan vinden.”

De vrouw schudde droevig haar hoofd.

“Schatjes… denk je dat ik dat niet al gedaan heb? Ik heb het zó vaak geprobeerd. Elke keer als iemand het huis komt zegenen, blijft het enkele weken of maanden rustig, maar daarna begint het weer. Heb zelf ook allerlei culturele dokters laten komen, hindu tot moslim gelovigen, van bonuman tot wisieman, ik heb letterlijk overal hulp gezocht. Het werkt dan tijdelijk, het is dan tijdelijk rustig. Maar Liliana komt steeds terug. Altijd met die hatelijke blik, alsof ik haar iets verschrikkelijks heb aangedaan. En ik begrijp het niet. Ik gaf haar alles. Alles wat ze wilde. Ik was een goede moeder voor haar, echt waar. Ze kon altijd over alles met mij praten, dat maakte ik haar ook altijd duidelijk. Mijn enige fout was dat ik door mijn werk weinig tijd met haar kon doorbrengen. Dat spijt me, dat erken ik. Maar ik had nooit gedacht dat ze dat zó zwaar opvatte… ze had met mij kunnen praten erover” zei de vrouw machteloos. 

We luisterden met begrip en medelijden. In onze ogen had mevrouw Da Costa niets verkeerd gedaan. Ze had gedaan wat ze dacht dat het beste was voor haar gezin. Elke ouder doet dat op zijn of haar manier.

“Door de drukte reisde ik ook niet vaak naar Nederland,” vervolgde ze. “Liliana moest zich op haar studie concentreren, dacht ik. En op haar leeftijd had ze het vast druk met vriendinnen, vriendjes en leuke dingen, zoals mensen van jullie leeftijd altijd doen. Ik wist niet dat het gemis van mij als moeder zulke diepe wonden achtergelaten had. Maar ik hield van haar… ze was mijn prinsesje. Er ging geen dag voorbij zonder dat ik het haar zei, als wij elkaar belden. Dus hoe ze ooit kon denken dat ze niet geliefd was, blijft voor mij een raadsel.”

Intussen waren wij vanuit de garage weer terug gelopen naar het prieeltje naast het zwembad. 

De auto’s van Liliana

Mevrouw Da Costa nam een slok van haar orgeade en keek peinzend voor zich uit.

“Vanwege al die rare dingen die er hier gaande zijn, twijfel ik zelfs of ik jullie één van Liliana’s auto’s moet lenen,” zei ze. “Ze staan hier maar, ongebruikt. Ik wil ze niet verkopen, want ik weet niet hoe Liliana daarop zou reageren. Ze is al zo vol wrok tegen mij… Ik wil niet dat jullie ook iets overkomt als jullie aan haar spullen komen. Ik help jullie graag, schatjes, maar laten we dit liever niet doen.”

En zo besloot ze uiteindelijk om ons geen van de auto’s van Liliana te lenen. Geld wilde ze er sowieso niet voor. In plaats daarvan belde ze een vriend met een Car centre. Via hem konden we voor de helft van de prijs een Vitz huren. De man had nog een rekening openstaan bij haar, dus deed hij het als gunst.

We bedankten haar hartelijk. Ze deed het graag, omdat ze wist dat Liliana veel van ons hield.

Een warme, maar vreemde middag

Tijdens ons bezoek werden we werkelijk in de watten gelegd. We kregen heerlijk eten, cocktails, verse sappen, ijs en snacks. Het personeel was uiterst vriendelijk. Ondanks alles zag de woning er behoorlijk indrukwekkend uit, ik denk dat bijna een ieder een moord zou begaan om zo een woning te bezitten.

Maar sinds de moeder ons haar ervaring vertelde over de woning die bezeten was, bleef er diep van binnen een ongemakkelijk gevoel hangen.

Na enkele uren besloten we te vertrekken. Mevrouw Da Costa bedankte ons uitvoerig voor ons bezoek.

“Het deed me goed dat jullie zijn langsgekomen,” zei ze ontroerd.

Ze gaf ons haar persoonlijke contactgegevens en een stevige, oprechte omhelzing. Haar verdriet voelde rauw en tastbaar.

Toen we vertrokken, keken Jaime en ik elkaar aan. Wat we net hadden gehoord, liet ons niet meer los. Wij hadden gewoon geen woorden voor dit wat wij allemaal gehoord hadden. Dit soort paranormale ervaringen hoor je altijd, maar het is dan ook meestal een 'ver-van-jouw-bed' iets, je denkt dat het je toch nooit zal overkomen. En nu, ondanks het ons niet persoonlijk overkomen is, heeft het toch met onze goede vriendin en haar moeder te maken. Wij kregen er gewoon kippenvel van, als wij dachten aan wat mevrouw Da Costa allemaal te verduren had de afgelopen maanden. Geen enkele moeder verdiende zo’n kwelling — een duivelse, kwade aanwezigheid in haar eigen huis.

In de auto bespraken we alles opnieuw, was het werkelijk de geest van Liliana of waren het demonen die zo tekeer gingen? Maar vanwaar kwamen die demonen dan ineens? Zelf mevrouw Da Costa begreep er niks van. Wij kwamen tot geen enkele conclusie, het was ons ook een groot raadsel. 

De terugkeer van Liliana’s geest

Enkele weken later vertelde Jaime dat ze mevrouw Da Costa per toeval weer ontmoet had in Choi-supermarkt tijdens het boodschappen doen. Ze hadden even met elkaar gepraat, en helaas bleek dat de situatie nog steeds niet verbeterd was.

Ze zei “Het ding gaat nog steeds tekeer in huis, ik betwijfel het vaak als dit echt mijn dochter haar geest is die zo tekeer gaat in ons huis, het lijkt een demoon” had mevrouw Da Costa tegen Jaime gezegd. “Geen enkele priester, dominee of culturele deskundige heeft me kunnen helpen. Hun zeggen dat het Liliana niet is, het is gewoon een demoon of meerdere entiteiten die zo tekeer gaan. Daar zijn ze echt overtuigd van, maar ik weet echt niet wat ik ervan moet denken, ik ben ten einde raad.”

Ze vertelde dat er nu een nieuw, nog angstaanjagender verschijnsel was begonnen.

“Sommige nachten,” zei ze, “gaan de elektrische poorten vanzelf open. Dan start één van Liliana’s auto’s – niet de auto waarin ze omgekomen is, maar haar tweede favoriete. Ik hoor de motor aanslaan, ik zie de poorten openrollen… en dan rijdt de auto vanzelf weg, de nacht in. Helemaal alleen.”

Jaime vertelde dat ze kippenvel gekregen had terwijl de moeder haar vertelde over deze nieuwe ontwikkelingen, en Jaime ook toen ze het hoorde.

“De poorten sluiten zich daarna weer vanzelf,” vervolgde ze. “En pas tegen de ochtend, vlak voor zonsopkomst, hoor ik de motor van het voertuig weer. De poorten openen zich opnieuw, en de auto rijdt rustig terug naar zijn gebruikelijke plaats. Alsof er niets is gebeurd. Alsof ze ’s nachts even gaat rijden… Dit gebeurt nu meerdere keren per week.”

Beelden van het onverklaarbare

Jaime vertelde me dit nieuws meteen, zichtbaar aangedaan. Ik had echt met mevrouw Da Costa te doen. Hoe leef je nog rustig met zoiets?

Een paar dagen later ging Jaime bij haar langs op haar verjaardag. Ze bracht een verjaardagscadeautje, een mocca taart voor haar mee – de helft ervan had ik betaald, al kon ik zelf niet mee vanwege een project die ik diende af te ronden voor mijn werk. Ik wilde er graag bij zijn, in naam van Liliana, maar het lukte gewoon niet.

Toen Jaime terugkwam, zag ik meteen dat ze van streek was.

“Lana,” zei ze, “je gelooft niet wat ik heb gezien. Mevrouw Da Costa heeft me de beveiligingsbeelden laten zien.”

Ze vertelde hoe ze op de beelden zag hoe stoelen en tafels vanzelf schoven, deuren openzwaaiden, lampen flikkerden. Servies viel spontaan van de kasten, en niemand durfde er meer te werken. Het personeel weigerde nog langer het huis schoon te houden, omdat de paranormale activiteit te intens werd. Mevrouw Da Costa moest steeds op zoek naar nieuw personeel om in de woning te komen werken. 

En toen kwam het ergste.

“Ik zag het met mijn eigen ogen,” zei Jaime met kippenvel op haar armen. “Die auto startte echt vanzelf. De lichten gingen aan, de poorten openden zich, en de auto reed weg – midden in de nacht. En vlak voor de zon opkwam, kwam hij terug. Alles zoals ze had gezegd. Het was huiveringwekkend. Die vrouw liegt niet, Lana. Geen seconde.”

Het verhaal liet ons beiden niet meer los.

Wat er ook in dat huis leefde — of het nu Liliana was, of iets dat zich als haar voordeed — één ding was zeker:

het had geen rust gevonden en ging verschrikkelijk tekeer in die woning.

🌺 WORDT VERVOLGD IN DEEL 4

-------
OST 036: MIJN LIEVE LILIANA - DEEL 1 (OST PAGE 1)

OST 037: MIJN LIEVE LILIANA - DEEL 2 (OST PAGE 1) 

STORY 811: MIJN LIEVE LILIANA - DEEL 3 (OST PAGE 9)

STORY 812: MIJN LIEVE LILIANA - DEEL 4 (OST PAGE 9) 

--------

⭐️⭐️ = Herschreven door OST-beheerder Yvanna Hilton