STORY 806: DE DAG DIE TERUG KWAM

⬛️ Ingezonden door: Shereen

                ⚜️DE DAG DIE TERUG KWAM⚜️

----------------------------

Beste OST-leden,

Ik ben Shereen, een Surinaamse vrouw, woonachtig in Paramaribo, en ik wil vandaag een ervaring met jullie delen die ik nog nooit eerder met iemand heb gedeeld. Ik heb er lang over gezwegen, omdat ik bang was dat niemand me zou geloven of men mij voor gek zou verklaren. Wat ik meegemaakt heb, blijft me tot op de dag van vandaag achtervolgen. Misschien heeft iemand van jullie ooit iets soortgelijks ervaren.

Het begon toen ik nog een kind was — ik was acht of negen jaar oud. Er is iets wat me sindsdien nooit meer met rust heeft gelaten. Ik weet niet of het een droom was, of iets dat echt gebeurde. Maar één ding weet ik zeker: ik heb op een dag geleefd… en diezelfde dag daarna opnieuw beleefd.

Ja, letterlijk.
Ik zal het even beter proberen uit te leggen. 

Ik herinner me dat ik op een ochtend wakker werd, mijn uniform aantrok en naar school ging. Alles wat die dag gebeurde — elk klein detail — voelde vreemd vertrouwd, alsof ik het allemaal al eens had meegemaakt. Tijdens de les stelde de juf precies dezelfde vragen als in mijn herinnering. In de pauze speelden we hetzelfde spel op het schoolplein, met precies dezelfde woorden, dezelfde lachjes, dezelfde ruzie tussen twee klasgenoten. Zelfs het eten dat de Javaanse bamie vrouw bij de schoolkantine serveerde, was identiek aan wat ik ‘de vorige dag’ had gezien: rijst met gestoofde kip,  en een klein bakje kouseband.

Toen ik thuiskwam, rook het in huis precies hetzelfde als die “andere dag”. Mijn moeder stond in de keuken en maakte pom. Ik wist zelfs al wat er daarna op televisie zou komen. Het voelde alsof ik een film bekeek waarvan ik het script al kende. Alles, tot het moment dat ik die avond naar bed ging, verliep exact zoals ik me herinnerde uit die… “vorige dag”.

Maar die “vorige dag” had in werkelijkheid nooit bestaan.

Ik heb er nog vaak over nagedacht. Was het een droom die ik me te levendig herinnerde? Of had ik echt dezelfde dag twee keer geleefd? Ik heb nooit een antwoord gevonden, maar die gebeurtenis heeft mijn leven veranderd. Vanaf dat moment begon ik vaker vreemde dingen te ervaren. Dingen die ik niet kon verklaren.

Toen ik rond de leeftijd van twaalf was, kreeg ik een hechte band met mijn neef. We waren nieuwsgierig naar alles wat mysterieus was — geesten, wintie, wisie, yorka's, bakroes, asema's, en alles over het onbekende op paranormaal gebied. Op een dag besloten we iets doms te doen. Achter een oud, verlaten kindertehuis in onze buurt maakten we een geïmproviseerde ouijabord van karton en een stuk glas. We hadden geen idee waar we mee bezig waren.

We tekenden de letters, cijfers en woorden “JA” en “NEE”, legden het glas erop en begonnen vragen te stellen. In het begin gebeurde er niets, maar na een paar minuten begon het glas zachtjes te bewegen. We schoven het van elkaar af, denkend dat de ander het deed, maar beiden zwoeren we dat we onze handen stilhielden.

Toen het glas plotseling sneller begon te bewegen, terwijl wij beiden onze handen niet op het boord hadden, klonk er een geluid — een scherpe krak! Het glas brak in stukken, en mijn neef sneed zijn knokkel open. Een straaltje bloed druppelde op het bord. Op dat moment trok een ijzige kou door de lucht. We schrokken en renden weg zonder het spel te “sluiten”, zoals we later hoorden dat je eigenlijk hoort te doen. Bij het beeindigen van het spel hadden wij netjes moeten groeten, om zodoende de seance af te sluiten. Wij wisten niet beter en hebben dit dus niet gedaan. 

We waren nog kinderen. We wisten niet dat we misschien iets, een onzichtbare poort naar een andere wereld, geopend hadden dat beter gesloten was gebleven.

Vanaf die dag begonnen de vreemde dingen pas echt.

S'nachts hoorde ik duidelijk zware voetstappen in mijn kamer, terwijl iedereen sliep. Soms zag ik schaduwen bewegen in mijn ooghoek. Mijn neef vertelde dat hij ook vreemde dingen zag — een vrouw met rode ogen, die s'nachts aan het eind van zijn bed stond. Soms zagen we mensen op straat die er één moment waren… en dan ineens verdwenen, alsof ze opgelost werden in de lucht. Voorwerpen werden steeds verplaatst in zijn slaapkamer en in de woning. Hij zag steeds andere vreemde figuren in zijn huis, allerlei enge gedrochten. Hij hoorde stemmetjes die hem riepen, soms werden voorwerpen op hem gesmeten zonder dat er iemand anders in de woning aanwezig was behalve hij. 

De jaren gingen voorbij, maar de vreemde gebeurtenissen bleven aanhouden. En het ergste kwam nog. Vier jaar geleden besloot mijn neef — mijn beste vriend, mijn bloed, mijn partner in alles wat onverklaarbaar was — om uit het leven te stappen. Hij pleegde zelfmoord, hij sprong van de Bosje brug. Ik kan het nog steeds nauwelijks over hebben, hoe pijnlijk dit voor mij is. Sindsdien voelt het alsof ik een deel van mezelf kwijt ben, maar ook… alsof hij nog steeds bij me is.

Het is moeilijk uit te leggen, maar soms voel ik zijn aanwezigheid. Alsof hij naast me staat, of via dromen met me praat. En telkens als er iets vreemds in huis gebeurt — een lamp die zomaar knippert, een stem die ik niet herken, een koude wind die nergens vandaan lijkt te komen — voel ik weer die band tussen ons.

Sinds die dag in dat verlaten kindertehuis lijkt er iets met onze familie te zijn veranderd. Pech na pech, ongeluk na ongeluk. Dingen breken zonder reden, lichten gaan zomaar aan en uit, de tv gaat zelf aan en uit, de wc spoelt zelf door, familie leden worden ziek zonder verklaring, en af en toe duikt die vrouw met de rode ogen weer op — ja ik kreeg haar ook te zien - soms in dromen, soms in reflecties van ramen of spiegels.

Ik weet niet wat we destijds hebben losgemaakt. Misschien iets wat aan ons gehecht is gebleven. Iets wat leeft van negatieve energie, verdriet of angst. Of misschien… is het gewoon mijn verbeelding. Ik weet het allemaal niet meer, of misschien wil ik het gewoon niet accepteren dat dit nu gaande is in mijn leven. En dat dit gewoon onze eigen schuld geweest is om demonen op te roepen die nu ons heel leven verziekt hebben. Dat ook mijn neef vanwege dit alles zelfmoord gepleegd heeft. Hij kon het allemaal niet aan, hij begon steeds vaker dingen te zien en leefde in angst. Ik heb precies hetzelfde, maar maak me zelf wijs dat dit misschien allemaal in mijn hoofd is. Ik probeer het een plek te geven en zoveel mogelijk te negeren als die 'dingen' zich laten zien. 

Maar zelfs nu, jaren later, kan ik die ene dag uit mijn jeugd niet vergeten — de dag die twee keer gebeurde. Misschien begon het allemaal toen. Het was als een inleiding van wat er nog komen zou. 

Soms vraag ik me af of die dag een waarschuwing was. Een teken dat de tijd zich herhaalde omdat er iets was dat ik moest zien, iets wat ik toen nog niet begreep.

En nu, elke keer dat ik wakker word, voel ik even datzelfde onverklaarbare gevoel — de twijfel of ik de dag niet al eens heb meegemaakt.

Dit soort déjà vu momenten heb ik sindsdien vaker mogen meemaken. Ik weet niet als de lezers dit ook eens meegemaakt hebben. Waarbij je iets meemaakt waarvan je zeker weet dat het nieuw is, maar het tegelijk vreemd vertrouwd aanvoelt — alsof je het moment al eerder hebt beleefd

Vaak leef ik nog steeds diezelfde dag… opnieuw en opnieuw.

⭐️⭐️= het verhaal is herschreven door de OST beheerder Yvanna Hilton.