🟪 Ingezonden door: Anoniem
⚜️DE OGEN VAN MIAMI⚜️
---------------------------
Lieve OST leden, een paar jaar geleden ging ik op vakantie naar Miami. Ik kom oorspronkelijk uit Suriname, maar ik reis van tijd tot tijd naar de Verenigde Staten om familie te bezoeken en wat te winkelen. Mijn vader was destijds een ambassadeur dus voor ons was veelvuldig reizen geen issue.
Maar goed, die reis leek in eerste instantie heel normaal — totdat ik iets meemaakte dat ik nooit meer uit mijn hoofd heb kunnen zetten.
Het gebeurde op een zonnige middag toen ik onderweg was naar de supermarkt en even stopte bij een benzinestation. Terwijl ik naar binnen wilde lopen, kwam er een jonge man naar buiten. Op het moment dat ik hem zag, voelde ik het meteen: er klopte iets niet aan hem. Mijn intuïtie liegt zelden. Nog voordat ik goed naar zijn gezicht kon kijken, draaide hij plots zijn hoofd weg, alsof hij niet wilde dat ik hem herkende. Hij had heel wit blond haar, echt het soort opvallend wit haar die je niet gauw vergeet.
Een rilling trok over mijn rug toen hij mij passeerde, kippenvel over mijn geheel lijf, maar ik liep toch verder naar binnen. Binnen kreeg ik exact hetzelfde gevoel bij een jonge vrouw die met de kassière stond te praten. Er hing iets vreemds in de lucht. Ik wist meteen dat die jongeman die naar buiten liep en deze vrouw bij de kassa een koppeltje moesten zijn. Of misschien broer of zus. Want ik kreeg bij beiden een onderbuik gevoel dat iets goed mis met ze was. Beiden gaven me kippenvel die ik niet verklaren kon.
Ik dacht bij mezelf: Wat is er met dit stel aan de hand? Wat is het dat ik aanvoel?
Ze was lang — misschien een paar centimeter langer dan ik. Ik ben 1 meter 73, zij zal rond de 1 meter 78 geweest zijn. Zoals ik al zei, wat me direct opviel, was hun haar. Het was zó witblond, bijna onnatuurlijk helder, alsof het licht gaf. Ik kon mijn ogen er niet vanaf houden en begon me af te vragen of ze het geverfd had. Maar toen ik beter keek, zag ik dat het hun natuurlijke haarkleur was.
Ik moest denken aan hoe we in mijn jeugd zulke kinderen “witte chocolades” noemde — kinderen met bijna wit haar dat meestal donkerder wordt naarmate ze ouder worden. Maar bij dit stel leek het alsof de kleur nooit was veranderd. Hun huid was bleek, haast doorschijnend.
Toen mijn blik naar beneden gleed, zag ik dat de vrouw slippers droeg. Ze had opvallend kleine voeten — misschien maat 36 — maar wat me echt liet verstijven, waren haar tenen. Alle vijf waren ze exact even lang, met kleine, smalle nageltjes, alsof ze niet menselijk waren. Een vreemd gevoel van onrust kroop door me heen.
Ik keek naar de kassière om te zien of zij ook voelde hoe ongemakkelijk de sfeer was. Maar toen draaide de jonge vrouw haar hoofd iets, net genoeg dat ik haar gezicht beter kon zien — en toen zag ik het.
Haar pupillen......
Ze waren geen ronde, normale pupillen, maar langwerpig — als de geslepen vorm van een marquise-diamant. Dikke, zwarte spleten die in het licht glansden als die van een reptiel.
Zonder na te denken en van de schrik floepte het eruit in het engels:
“Verdorie, wat is er mis met je ogen?”
Ik zei het luid genoeg zodat de kassière het kon horen. De vreemd uitziende vrouw bevroor, legde haar spullen zenuwachtig neer zonder iets te zeggen, draaide zich om en liep haastig de winkel uit. De jongen die ik eerder had gezien, stond haar buiten al op te wachten. Samen liepen ze haastig weg zonder om te kijken.
Ik keek naar de kassière — haar gezicht was lijkbleek. “Heb je haar ogen gezien?” vroeg ik.
Ze knikte met grote ogen. “Ja,” zei ze zacht. “Die van de man waren precies hetzelfde. Ze stonden hier net te ruziën voordat jij binnenkwam.”
De kassière vertelde me dat ze op het moment dat ik de winkel binnenliep, zij in zichzelf had gebeden dat ik zou blijven totdat de enge vrouw vertrok. “Ik voelde me niet veilig met hen hier,” zei ze.
Ik vroeg haar of ze ook de kleine voeten had opgemerkt, maar ze schudde haar hoofd. “Nee,” zei ze, “toen ik hun ogen zag, durfde ik ze niet meer aan te kijken. Ik kreeg er alleen de kriebels van”
Ik verontschuldigde me voor mijn directe opmerking, en legde uit dat ik ADHD heb — soms zeg ik dingen gewoon zonder na te denken. De kassière glimlachte zwak en zei dat ze blij was dat ik iets had gezegd, want ze voelde zich oprecht bang.
We bleven samen in de winkel wachten, tot we zeker wisten dat het stel compleet uit beeld verdwenen was.
Maar terwijl ik naar buiten keek, bleef één gedachte in mijn hoofd rondzingen — een gedachte die ik niet meer kon loslaten:
Waren het reptielen?
Of misschien… shapeshifters?
In feite stel ik de vraag zomaar want ik weet 100% wat ik die dag daar gezien heb. Niemand kan mij anders wijs maken want de kassière heeft het ook gezien en ze beefde helemaal na deze ervaring.
Tijdens mijn vele vakanties in Miami had ik wel vaker van de amerikanen gehoord over shapeshifters en over reptillians, maar dacht dat het onzin was en dat dit fantasieën waren. En toch heb ik nu zelf gezien dat deze wezens echt bestaan. Wij zijn heus niet de enige bewoners op deze aarde, dat is mij inmiddels wel duidelijk.
Ik denk nog vaak terug aan deze ervaring. Aan deze vreemde 'mensen', met hun witblonde haar, de vreemde reptiel ogen, hun haast onnatuurlijke uitstraling — niets aan hen voelde menselijk. En tot op de dag van vandaag, telkens wanneer ik eraan terugdenk, voel ik datzelfde onverklaarbare, koude rillingetje over mijn rug glijden.
Ik heb door de jaren heen vaak gegoogled en rond zitten neuzen op het internet, om te weten als meerdere mensen dit meegemaakt hebben wat mij overkomen is. En blijkt dus dat ik echt niet de enige ben, over de gehele wereld blijken mensen toevallige ontmoetingen gehad te hebben met deze 'reptillians'.
Men zegt dat ze over de gehele wereld vooral op hoge posities zitten. Ik ben tijdens mijn online onderzoek heel veel bewijzen tegengekomen dat dit inderdaad zo kan zijn. In Amerika zei men altijd dat Hollywood vol zit met reptillians, die zich voordoen als mensen, en dit begreep ik nooit wat ze bedoelden. Maar inmiddels weet ik dat dit letterlijk zo is.
⭐️⭐️= het verhaal is herschreven door OST beheerder Yvanna Hilton.
Reactie plaatsen
Reacties