🟫 Ingezonden door: Promise Wisdom
⚜️DE LEBA VAN ENGELBRECHTWEG⚜️
--------------------------
Goedemorgen lieve OST-leden,
Een paar jaar geleden werkte ik in een casino. In die periode logeerde ik een paar dagen bij mijn tante in Commewijne. Ze woonde vlak om de bocht, rechts van het veerplein, aan de Engelbrechtweg. Een rustige plek, omringd door veel bomen en kleine zandwegen.
Wanneer ik de nachtdienst had, koos ik er altijd voor om via de achterkant van die weg naar huis te rijden. Dat pad kwam direct uit bij de Bosje-brug. Het was een lange, stille zandweg, donker en vaak mistig in de nacht. Ik reed dan altijd met mijn grootlicht aan en zette de muziek hard, want de sfeer daar voelde… koud, leeg en een beetje beangstigend. Toch hield ik mezelf kalm. Mijn grootouders hadden me altijd geleerd dat als je geweten rein is, je niets te vrezen hebt. En dat geloof heb ik altijd met me meegedragen.
Op een nacht, terwijl ik weer die route nam, gebeurde er iets dat ik nooit zal vergeten.
Ik reed rustig, het enige geluid kwam van mijn motor en de muziek op de achtergrond. De bomen aan beide kanten wiegden zachtjes in de wind. Opeens, in de verte, zag ik iets vreemds midden op de weg staan.
In eerste instantie dacht ik dat het misschien iemand was — een zwerver of een oude vrouw — maar naarmate ik dichterbij kwam, merkte ik dat er iets niet klopte. Het wezen droeg iets dat ik nauwelijks kon beschrijven: een mengelmoes van oude stoffen, vodden, stukken lap en bladeren die aan elkaar hingen, alsof ze aan zijn of haar lichaam waren gegroeid. Alles zag er smerig, vergaan en… oud uit.
Toen ik nog maar drie meter van dat ding verwijderd was, voelde ik een koude rilling over mijn rug glijden. Plots bewoog het.
Het draaide zich niet om, maar ik zag duidelijk dat het zijn rug naar mij toekeerde en langzaam, bijna glijdend, tussen de anga lampoe-bomen en de kleine planten aan de zijkant van de weg verdween.
Het verdween zo stil dat ik begon te twijfelen of ik het echt had gezien.
Mijn hart bonsde, maar ik probeerde mezelf gerust te stellen. “Misschien was het gewoon iemand die bladeren raapte,” dacht ik nog, terwijl ik voorzichtig verder reed. Toch bleef dat koude, onverklaarbare gevoel hangen, alsof iets me bleef aankijken vanuit het bos.
De volgende ochtend, toen ik naar huis reed — dit keer in het volle daglicht — besloot ik dezelfde weg te nemen. Ik wilde zien of er misschien sporen waren van wat ik de vorige nacht had gezien. Maar wat ik toen aantrof, verbaasde me volledig.
De hele zandweg was schoon. Brandschoon. Geen enkel blad, geen enkel takje. Alsof iemand de hele nacht had staan vegen met een printa-bezem.
De grond zag eruit alsof er zojuist iemand een ritueel van reiniging had uitgevoerd. Het was bijna onnatuurlijk schoon.
Op dat moment wist ik het zeker. Wat ik die nacht had gezien, was geen gewone mens.
Ik had een Leba gezien.
In de dagen en weken daarna zag ik dat wezen nog zeker vier keer, zelfs één keer midden op de dag. Telkens op diezelfde weg, alsof het daar hoorde — als een stille bewaker of geest van die plaats.
Ik vertelde mijn tante wat ik allemaal had gezien. Ze keek me verbaasd aan en zei dat ze het zelf nooit had gezien. Maar wat haar wel altijd was opgevallen, was dat de straat ’s ochtends vroeg vaak schoongeveegd was, zonder dat iemand wist door wie.
En vanaf die dag wist ik het zeker:
de Leba waakte daar, langs de Engelbrechtweg — stil, geheimzinnig, maar met een doel dat alleen zijzelf kent.
⭐️⭐️= Herschreven door: OST-beheerder Yvanna Hilton
Reactie plaatsen
Reacties