🟪 Ingezonden door: Shanice
⚜️ASEMA IN DE FAMILIE⚜️
---------------------------------
Beste lezers van Original Spuku Tori,
Mijn naam is Shanice — althans, dat is niet mijn echte naam. Om mijn familie te beschermen, gebruik ik een schuilnaam.
Ook de naam van het district in Suriname waar dit allemaal gebeurd is, en nog gaande is momenteel, kan ik beter niet noemen. Ik kan wel zeggen dat het een zeer bekend rijst district is. Mijn familie heeft me streng aangeraden om onze familienaam geheim te houden mocht ik mijn verhaal willen delen met de OST groep, omdat de asema in dit verhaal een bloedverwant van mij is en vrijwel een ieder kent elkaar in onze woonplaats.
Ik ben een jonge vrouw van Javaanse afkomst. Wat ik jullie ga vertellen, is geen verzinsel. Dit is iets dat werkelijk is gebeurd — en ook nog gaande is, iets dat tot op de dag van vandaag als een donkere schaduw over mijn familie hangt.
Hier de ervaring:
Er was eens een mooie jonge vrouw uit onze buurt. Iedereen kende haar: ze was vriendelijk, elegant, altijd netjes gekleed en had een zachte stem. Toch had ze één groot verdriet — ze had nooit geluk in de liefde. Elke relatie die ze begon, eindigde in pijn en teleurstelling. Geen enkele man in haar leven kon ze behouden ondanks haar schoonheid. Ze was een voorbeeldige vriendin die altijd tot het uiterste ging om een man gelukkig te maken, ze waste zijn kleren, kookte de lekkerste gerechten - en kookte altijd op tijd voor hem, gaf hem de nodige aandacht, sex kreeg hij zoveel hij maar wilde, zij was verdraagzaam, ondersteunde hem in zijn doelen. Toch was dit alles niet voldoende en uiteindelijk verlieten alle mannen haar.
Na de zoveelste mislukte liefde begon er iets in haar te breken. Zij twijfelde aan zichzelf, vond niks meer goed aan zichzelf. Ze raakte in een diepe depressie. Dagenlang sloot ze zich op in haar huis. Ze at nauwelijks, sprak met niemand, en keek urenlang voor zich uit alsof ze de zin van het leven kwijt was.
Haar familie probeerde haar te helpen, maar niets leek te werken. Zelfs de kerk, de gebeden en de traditionele kruidenvrouwen in de Javaanse cultuur konden haar niet genezen. De mensen in het het district begonnen te fluisteren dat er iets anders met haar aan de hand was — iets wat niet van deze wereld was.
Op een dag besloot ze hulp te zoeken bij een wisie mang — een soort van voodoo dokter/traditionele genezer. Ze geloofde dat alleen iemand met kennis van de geestenwereld haar kon bevrijden van het duister dat haar achtervolgde.
Maar de wisie-man stelde een harde voorwaarde. Hij zei: “Mi o yepi yu, ma yu mus' fu gi yu srefi gi den krakti nanga sang mi e wroko. Yu mus fu teken wang spiritueel contract.”
(“Ik zal je helpen, maar je moet jezelf aan de geesten geven waarmee ik werk. Je moet een pact sluiten.”)
Hij vertelde haar dat de enige manier om van haar verdriet en pijn verlost te worden, was om asema te worden, een vrouw die ’s nachts verandert in een wezen dat bloed zuigt om te kunnen overleven. Volgens de wisie man was dit een bevrijding van haar verdriet en mannen pech. Ze zou innerlijk heel gelukkig worden en alleen maar voorspoed zou op haar pad komen. Uit wanhoop stemde ze toe. Ze dacht dat dit haar zou genezen, dat ze eindelijk rust zou vinden. Maar ze wist niet dat ze in werkelijkheid haar ziel aan de duistere krachten, de duivel, had verkocht.
Die wisie man heeft haar dus misleid een deal te maken met een demoon, zonder dat zij dit zelf wist. Het enige waar ze naar zocht was rust en liefde. Die akelige man heeft voor eigen gewin, mijn nicht als offer gebruikt.
De geboorte van een asema
Sinds die dag veranderde ze. Overdag was ze nog steeds dezelfde vrouw — glimlachend, vriendelijk, en ogenschijnlijk normaal. Maar mensen begonnen vreemde dingen aan haar te merken.
Haar ogen waren soms diepzwart, zonder een spoor van wit erin. Haar lippen kleurden donkerblauw tot bijna zwart, alsof het bloed eruit was weggetrokken. En soms, wanneer iemand haar aankeek, leek het alsof haar blik door je heen ging — koud en leeg.
’s Nachts veranderde ze volledig. Ze werd een asema — een vrouw die haar huid uittrekt en als een vurige bol door de nacht vliegt, op zoek naar bloed. Men zegt dat ze eruitziet als een vuurbal die over de daken zweeft. Een ieder uit onze buurt heeft dit weleens meegemaakt om haar te zien vliegen door de buurt, op zoek naar bloed. Wanneer ze op een huis neerdaalt, weet iedereen dat er die nacht iemand ziek zal worden… of erger.
Ze was nog maar pas begonnen als asema, pas haar transformatie doorlopen na de pact met de duivel, en daarom had ze weinig ervaring. Maar dat maakte haar des te gevaarlijker. Ze liet overal sporen achter — bij baby’s, kinderen, zelfs bij volwassenen. Mensen werden wakker met mysterieuze blauwe plekken, zonder te weten wat hen overkomen was. Vaak zagen ze dan bloed naast het bed of op hun bed, want ze ging zo tekeer tijdens het zuigen van het bloed dat ze geen moeite deed om haar sporen te wissen. Het duurde daarom ook niet lang alvorens de mensen in ons district tot de ontdekking kwamen dat er een asema leefde in onze gemeenschap.
Angst in de buurt
De hele buurt raakte in paniek. Niemand durfde nog te slapen met open ramen. Moeders hielden hun baby’s dicht bij zich, met gebeden en flesjes zoutwater op het nachtkastje.
Steeds meer mensen kwamen naar voren, met filmpjes en bewijzen als ze haar (de vuurbal) hadden gezien: een vurige gloed die midden in de nacht van dak naar dak sprong. En anderen die haar overdag tegen kwamen zeiden dat ze haar herkend hadden aan haar ogen, aan haar donkere lippen. Ze deed altijd heel geheimzinnig, verschool zichzelf overdag en kwam nauwelijks het huis uit. Als ze echt dringend het huis uit moest, waren haar ogen vuurrood alsof iemand peper in haar ogen gewreven had. Het was gewoon opvallend hoe rood haar ogen waren. Ze bedekte zichzelf ook, met een hoofddoek of dichte kleding, tegen de zon, alsof ze echt niet ertegen kon. Ze droeg grote zonnebrillen, en je kon merken dat ze angst had voor de zon.
Boeren merkten dat hun koeien soms uitgeput in de stal lagen, met ronde wondjes in hun nek — alsof er bloed was weggezogen. Aangezien een ieder haar verdacht en extra op haar lette, wist ze dit op den duur ook en richtte zij zich dan op dieren. Dit deed ze wanneer ze geen menselijk bloed kon vinden.
Het teken van de asema
Wie door een asema wordt bezocht, merkt het niet meteen. Meestal gebeurt het tussen drie en vier uur ’s ochtends, het uur waarin de nacht het stilste is en de geesten vrij rondgaan.
Wanneer ze je zuigt, voel je niets, je bent op dat moment in een soort van trans achtige toestand. Je slaapt zo diep dat je er niks van merkt. Maar de volgende ochtend word je wakker met een zwaar gevoel, alsof al je energie verdwenen is. Je voelt je loom, moe, en hebt het gevoel alsof je de hele nacht gevochten hebt met iets onzichtbaars.
Dat komt omdat de asema niet alleen je bloed, maar ook je levensenergie neemt.
De jacht
De buurt besloot dat het zo niet langer kon. De angst had iedereen in zijn greep. Mannen patrouilleerden ’s nachts met zaklampen, messen en flesjes zout.
Er ging een gerucht rond dat als je de huid van de asema kon vinden — de huid die ze uittrekt wanneer ze verandert — je haar kunt vernietigen. Als men zout en peper over die huid strooit, zal ze, zodra ze het weer aantrekt, in brand vliegen en sterven.
Sindsdien zoeken sommige mannen ’s nachts in het geheim naar haar huid, hopend een einde te maken aan de vloek die over de buurt hangt.
Maar tot nu toe is de huid nog niet gevonden. En elke nacht, wanneer ik het geluid van een windvlaag over het dak hoor, denk ik: misschien is zij het weer. Misschien is ze nog steeds daarbuiten, op zoek naar bloed. Ik heb natuurlijk ontzettend medelijden met haar want het is mijn nicht en dit verdiende ze niet. Nu is ze overgenomen door iets demonisch, ze is zichzelf niet en moet zien te overleven met bloed. Als zij geen bloed krijgt zal ze sterven en ik kan haar honger naar bloed wel begrijpen, want een ieder wil overleven.
Maar de mensen van het district pikken dit niet en voelen zich niet veilig. Ik begrijp het vanuit hun zijde ook, want ook wij als familie voelen ons onveilig door de asema. Het maakt voor haar niet uit als wij familie zijn of niet, bloed blijft bloed en als ze de kans krijgt zuigt ze ook ons en onze kinderen leeg. Daarom schrijf ik deze ervaring nu ook met pijn in mijn hart, omdat niemand zoiets wil voor een familielid.
Wij, de mensen uit de buurt, leven nog altijd met die angst. De asema is niet zomaar een verhaal om kinderen bang te maken. Voor ons is ze echt, de mensen van ons district hebben er ook beelden van en dit zal ik voor de Original Spuku Tori beheerders meesturen en die mag ze dan ook bij deze ervaring plaatsen.
En hoewel niemand het hardop durft te zeggen, weten velen dat ze nog steeds onder ons leeft — overdag als een gewone vrouw, ’s nachts als een brandende vuurbal vol honger. Wij durven haar niet openlijk te benaderen, omdat wij niet weten wat ze ons allemaal aan kan doen. Vooral hoe ze een pact gesloten heeft met de duivel. Wij zijn bang vervloekt te worden, aangezien wij een gezin hebben en niemand wil stoer gaan spelen en straks worden onze kinderen er de dupe van.
De mensen zijn wel op zoek naar haar menselijke 'huid' als ze s'nachts weg 'vliegt' op zoek naar bloed. Want een asema is het meest kwetsbaar en zwak, als ze haar huid uitgetrokken heeft. Je kan haar dan makkelijk doden met stokslagen. Dit is wat immers bekend is in de Surinaamse gemeenschap.
Ik bid elke avond dat ze rust vindt. Want diep vanbinnen weet ik… ze is familie.
Het breekt mijn hart, als ik haar soms even vluchtig tegenkom in een winkel. Dan is het bloedmooie meisje veranderd in iemand met verdrietige ogen, die anders staan dan voorheen ..... vaak rood, maar op sommige dagen compleet zwart, onmenselijk, Leeg. En vol pijn. En dit allemaal vanwege een lage duivelse wisie-man, die zelfzuchtig en hebberig was voor geld en aardse goederen. Hij gaat zelf over lijken om aan rijkdommen te komen, dat is precies de reden waarvoor hij mijn nicht geofferd heeft. Uiteindelijk zal ze gedood worden door de buren als ze haar huid gevonden hebben.
Dit kan de wisieman allemaal niks schelen, dat hij een leven kapot gemaakt heeft. Niet alleen die van haar, maar ook van haar familie ..... wij, die allemaal pijn hiervan ondervinden.
⭐️⭐️= het verhaal is herschreven door OST beheerder Yvanna Hilton.
Reactie plaatsen
Reacties