🟧 Ingezonden door: L.N
⚜️DE VROUW IN DE SPIEGEL⚜️ DEEL 7
----------------------------
Suzanne bleef totaal verslagen achter. Ze kon niet meer stoppen met huilen. De tranen stroomden onophoudelijk over haar wangen terwijl haar hart zwaar werd van spijt. Alles wat ze had gedaan, al haar keuzes, kwamen als een vloedgolf op haar af. De rijkdommen die ze ooit zo belangrijk vond, betekenden nu helemaal niets meer. Geen goud, geen geld, geen juwelen konden de leegte vullen die ze in haar hart voelde. Ze wist dat niets haar ooit nog gelukkig zou maken.
Ondertussen maakten de mediums zich klaar om de kam van de zeemeermin op te halen. Er lag nog een lange, gevaarlijke weg voor hen. David verdeelde de taken. Joshua mocht mee, samen met twee andere mannen uit het team. De twee oudere vrouwen bleven achter: de een kreeg de opdracht om op Suzanne en Jennifer te letten, de ander moest de poppen, waar nu geesten in opgesloten zaten, nauwlettend in de gaten houden.
De mannen vertrokken en begonnen aan hun tocht. De weg was lang en zwaar, maar de sfeer onderling bleef warm. David en Joshua, die al jaren bevriend waren, praatten onderweg over vroeger. Hun verhalen brachten zelfs bij de oudere heren een glimlach tevoorschijn. Er werd gelachen, maar onder die lichte toon lag een serieuze spanning: iedereen wist hoe belangrijk hun missie was.
Na een lange tocht kwamen ze eindelijk aan bij hun bestemming: een hele oude kerk met niet ver vandaan een oude begraafplaats. Een lang, somber pad leidde naar de plek waar de kam verborgen zou liggen. Plotseling ging David in trance. Zijn ogen glansden anders, zijn stappen leken niet meer de zijne. Bijna zwevend liep hij het pad op, alsof een onzichtbare kracht hem voortduwde naar de exacte plek waar de kam begraven lag.
Joshua keek hem met bewondering aan. Eén van de oudere mannen glimlachte en zei zacht:
“Je hebt nog niets gezien. David doet dit soort dingen al sinds zijn kindertijd. Hij blijft ons allemaal verbazen met zijn gave. Wij kennen niemand anders die zo gezegend is met zijn spirituele gaven. Hij zit echt op een hele andere level dan ons, het was wijs van je om hém erbij te halen.”
David stopte abrupt. Hij maakte een grommend geluid, viel op zijn knieën en begon met zijn blote handen in de aarde te graven. De grond leek mee te geven, alsof ze zelf wilde onthullen wat erin verborgen lag. Na enige tijd zagen ze iets glinsteren. Het was de kam – een schitterend en waardevol object, mooier dan alles wat ze ooit hadden aanschouwd.
“Geef me water!” commandeerde David.
Snel gaven ze hem een fles. Hij sprenkelde het water over de grond en fluisterde dankwoorden aan de 'mama grong' (moeder aarde)
“Dank aan de spirituele wachters die geplaatst waren door degenen die de kam daar begraven hadden. De wachters die zolang de kam hebben beschermd. Jullie konden er niets aan doen dat jullie betaald en gedwongen waren dit te doen.”
Daarna haalde hij een gouden munt tevoorschijn en begroef die in de aarde, een offer in ruil voor de kam die zo lang verborgen was geweest. Pas daarna durfde hij de kam voorzichtig op te tillen.
De terugweg naar de villa was zwaar en lang. Toen ze aankwamen, was het inmiddels donker. David waste de kam ritueel schoon en bedekte deze vervolgens ook met een beschermende spirituele laag, zodat de watra mama haar kam nog niet zou kunnen zien. De kam mocht pas getoond worden nadat de juiste afspraken waren gemaakt – anders zouden ze allemaal nog steeds in levensgevaar verkeren.
De volgende ochtend stonden de mediums vroeg op. Ieder van hen nam een cultureel reinigingsbad om zich geestelijk en lichamelijk te sterken en zich te beschermen voor de ceremonie. Je wist tenslotte nooit welke streken de watra-mama uit zou halen en hoe ze zou reageren. In de spirituele wereld weet je nooit hoe de entiteiten, geesten of demonen zullen reageren. Soms kan het reuze meevallen en soms kan het ook behoorlijk tegenvallen. Het blijft een raadsel. Daarna werd Jennifer geroepen. Ze moest samen met David en zijn team aan de grote tafel plaatsnemen.
Net toen de bijeenkomst begon, kwam Suzanne aarzelend aanlopen. Ze wilde aanschuiven, maar Jennifer sprong woedend overeind.
“Ik ga niet met dit slecht mens aan tafel zitten!” schreeuwde ze. “Met deze hond, zelf een hond is beter want die is nog trouw, deze vrouw is lager dan het laagste wezen die bestaat op deze aarde, komt ze nu mooi zitten doen alsof ze beter is dan anderen. Maar zij is die duivel die mij en mijn ouders nu dit allemaal heeft aangedaan! Zij heeft mijn ouders jarenlang geterroriseerd. Ze heeft mij opgegeven alsof ik een stuk vuil was, hoe kan een mens zo gemeen zijn?! Zo gevoelloos en koud. Ze kan niet van mij houden maar wel van Linda, ik wil niet in buurt zijn van dit demonisch mens. Ik zie haar niet als een moeder, ze is niks van me ... die andere mensen die mij liefdevol opgenomen hebben in hun leven, zonder dat ik hun bloed ben, dat zijn mijn ouders. Hun betekenen de wereld voor mij. Niet deze heks! Haal haar uit mijn buurt, ver weg bij mij vandaan!”
David legde zijn hand kalm op Jennifers arm en keek haar indringend aan.
“Jennifer, ik begrijp je woede. Je pijn is echt en terecht. Maar onthoud: Suzanne zal haar straf krijgen. Jij hoeft dat niet te dragen. Als jij je laat vullen met haat, verlies jij jouw zuiverheid – en dát is precies de kracht die jij nog bezit. Jij bent puur en rein, jij hebt een schoon hart, jou treft geen blaam, dat is jouw wapen. Laat haar je dat niet afnemen. Vul je hart niet met wrok, want dan zal geluk, gezondheid en liefde jou verlaten.”
Zijn woorden kalmeerden Jennifer. Met tegenzin maar zichtbaar rustiger nam ze toch plaats aan tafel.
David sprak plechtig:
“Wij moeten de zee betalen. Een grote 'pai' (betaling) voor al die jaren dat de watra mama weggehouden werd van de oceaan. De watergoden (marine gods) zullen deze pai accepteren. Daarna zullen we de overledenen terugsturen naar Sabana, het hiernamaals. In feite zouden wij ze gevangen houden in de poppen en deze vast spijkeren aan bomen diep in het binnenland, en ze zodoende straffen voor hun slechte daden. Ze konden dan eeuwenlang nadenken over hun fouten die ze begaan hebben in hun leven. Maar na overleg met de andere mediums hebben wij besloten dat dit niet onze taak en ons recht is om ze te straffen. Wij zijn geen god en sommige beslissingen zijn de onze niet. Dat is god zijn taak, dus wij laten de overledenen los om hun eigen weg te vervolgen en god zal ingrijpen waar nodig blijkt."
Jennifer liet haar hoofd zakken. De tranen prikten in haar ogen. Het nieuws dat haar biologische moeder haar aan de kant gezet had deed zo en pijn, maar gelukkig waren er nog goede mensen op deze aarde die haar opgevangen hadden en haar alle liefde gegeven ondanks ze niet rijk waren, ze hield zoveel van deze mensen, de enige ouders die ze ooit had gekend. Het idee aan deze liefdevolle mensen, Ellen en haar man, verzachtte de pijn een beetje voor Jennifer. David streelde haar gezicht en trok haar liefdevol in een omhelzing.
“Je hebt pijn, ik begrijp het en je hebt alle recht dit te voelen want er is heel veel wat deze vrouw je aangedaan heeft. Maar het komt uiteindelijk goed met jou, geloof mij als ik dat zeg, mijn kind,” fluisterde hij.
Het ritueel vereiste een offer: een prachtig versierde mand gevuld met kostbaarheden en lekkernijen. Champagne, zoetigheden, brood, wijn – alles wat de zeegoden niet in hun wereld konden vinden. Daarnaast moest iedereen iets persoonlijks en waardevols bijdragen.
Suzanne gaf de ring van haar vader. Jennifer, die niets anders had, offerde een lok van haar eigen haar. Van Linda werd haar gouden armband toegevoegd. Zo vulden ze de mand met alles wat van waarde was: een teken van respect en onderwerping aan de oceaangoden. Toen de mand compleet was, riep David de watra-mama op. Haar verschijning was adembenemend maar ook beangstigend. Ze keek David verleidelijk aan.
“Mijn complimenten,” zei ze, “maar er ontbreekt nog één ding. Suzanne moet een kroon voor mij laten maken. Hij moet van goud gemaakt zijn, zoveel rijkdommen die haar familie verkregen heeft door mij te doen. Ik eis nu de kroon en hij moet specifiek gemaakt worden volgens mijn eisen". David die in trans was, was met de watra-mama in tongen aan het overleggen. Suzanne kreeg opdracht een aanzienlijk bedrag uit te geven om deze kroon te laten vervaardigen. Het slokte een enorm bedrag op want de kroon moest van puur goud gemaakt worden. En goud in Suriname is niet bepaald goedkoop, laatstaan 24 karaat goud voor een hele kroon. Maar Suzanne ging akkoord ermee omdat ze geen andere keus had. Zij zou de kroon laten vervaardigen door een Goudsmit waar ze al jarenlang vaste klant was.
David sprak met een ieder af dat Suzanne een week kreeg om de kroon te laten vervaardigen. Zodra de kroon af was zouden ze afvaren naar de monding van de rivier, waar die overging in de zee. Daar diende het afsluitende ritueel gedaan te worden.
Intussen werd Jennifer de tussenliggende dagen voorbereid op het ritueel.
Op de dag van het belangrijke ritueel kreeg zij een lange witte jurk aan, afgewerkt met gouden draden. Haar haren hingen in volle glorie en een ketting van allerlei mooie zeeschelpen werd om haar hals gelegd. Aan haar voeten schitterden goudkleurige sandalen. Toen Jennifer zichzelf in de spiegel bekeek, stroomden de tranen over haar wangen. Ze leek wel een engel, adembenemend mooi, maar haar hart was zwaar.
Sassy sloeg haar armen om haar heen.
“Het is bijna voorbij,” fluisterde ze. “Nog even volhouden. Vertrouw ons… alles komt goed.”
Met de kam, de spiegel, de poppen en de flessen met geesten veilig opgeborgen, vertrok de groep richting de oceaan. In de boot, onderweg naar de monding van de rivier, richting de zee, heerste er stilte, een ieder was gespannen en dit was ook te voelen. De spanning hing in de lucht. Bij de kust aangekomen vormden David en zijn team een kring. Hun gebeden stegen op naar de goden van de zee. De golven werden wild en hoog. Plotseling verscheen een gigantische golf – en kort daarop verscheen er een andere watra-mama, haar hoofd stak uit in het water en ze bekeek het gezelschap van een veilige afstand. David zei "zij is de zeekoningin, de vervanger van de watra-mama waar jullie al die tijd mee hebben moeten dealen."
“Het is tijd,” zei David plechtig. “De watra Barinja die haar troon moet afstaan is gearriveerd.”
Jennifer trad naar voren met de offermand en legde deze in het water. Meteen werd de mand door de zee opgeslokt. Dat was het teken: de paai was geaccepteerd.
De ceremonie bereikte haar hoogtepunt toen Jennifer haar lijf opnieuw door de watra-mama werd overgenomen. Er kwam een glimlach op haar gezicht die voldaan en tegelijkertijd geheimzinnig was. Haar ogen lichtten vuurrood op, haar stem was dieper en krachtiger. David knielde. “Uwe majesteit, moeder der zeeën,” sprak hij, “hier zijn de kam en de spiegel waar u zo lang naar heeft verlangd.”
Op een rood ritueel kussentje werd de nieuwe kroon gepresenteerd aan haar. Terwijl David rituelen aan het prevelen was, woorden die niemand kon verstaan, plaatste hij de kroon op Jennifers hoofd. De vurigheid in haar ogen maakte plaats voor een zachte, liefdevolle blik. Ze was tevreden, de atmosfeer veranderde meteen.Toen gaf David haar de kam en de spiegel terug. De watra mama gaf David de tijdelijke/vervangende spiegel terug. Ze was duidelijk enthousiast, dat ze na eindeloos veel jaren gewacht te hebben eindelijk haar eigen kam en spiegel terugkreeg. Dit gaf haar haar identiteit terug, ze had nu alle krachten terug die ze ooit bezat. Ze zong van vreugde een lied dat door merg en been ging – hemels en angstaanjagend tegelijk.
Hierna verliet de watra-mama spirit (watra barinja) het lichaam van Jennifer. Zij was helemaal verzwakt nadat deze water geest haar lijf verlaten had. David pakte de gouden spiegel, kam en kroon en plaatste deze in het water zodat deze naar de rechtmatige eigenaresse kon. En ja hoor ... hij zag onder het wateroppervlak, met een snelle beweging dat een hand de gouden attributen greep.
De ceremonie was goed verlopen en alles was gegaan zoals het moest gaan. De offers waren geaccepteerd, dus alles moest nu goed komen.
Maar de watra mama was niet zo vergevingsgezind zoals gehoopt was, want Suzanne verloor al haar rijkdom, alle land, eigendommen, huizen en luxe, haar familie werd tot armoede gedoemd. Hoe dit allemaal zover gekomen is, is een verhaal op zichzelf en dat wil ik jullie besparen, anders zal dit verhaal kilometers lang worden en dat willen wij niet. Maar het ging op den duur zo slecht met Suzanne dat ze zelf geen plek had om te wonen, ze belandde in het gekkenhuis. Sprak vaak tegen zichzelf, liep naakt door de straten van Paramaribo, zij gilde vaak ineens luidop, of begon zonder redenen luid te lachen. Ze bedelt voorbijgangers voor geld om wat te eten te gaan kopen, zo brengt ze haar dagen bedelend door. Mensen die haar soms over straat tegenkomen zonder haar te kennen, zouden nooit gedacht hebben dat deze vrouw ooit eens één van de mooiste, rijkste en meest chique dame van Paramaribo was.
Gelukkig ontwaakte Linda uit haar coma, langzamerhand werd ze weer kerngezond en was zij vrij van alle spirituele lasten van haar ouders en voorouders. Jennifer kreeg de bescherming van de watra-mama, die zichzelf onthulde als Atargatis, de moeder van de zee – de Vrouw in de Spiegel.
Met Jennifer ging het steeds beter en ze begon langzaam te wennen aan het idee dat ze een biologische moeder had die haar afgestaan had. Dit was een enorm harde pil om te slikken. Met linda werd ze alleen nog hechter en deze was blij een zus erbij te hebben. Ze was altijd te vinden bij Jennifer en haar pleegouders.
Toen Linda te weten gekomen was wat haar moeder allemaal gedaan had voor rijkdom walgde ze van haar, maar anderzijds begreep ze wel dat haar moeder niet anders gewend was. Suzanne was tenslotte door haar ouders verplicht mee te doen aan de offering en het onder druk zetten van de watra-mama. Het was eigenlijk nooit een keus geweest voor haar. Toch was het niet goed te praten voor het weggeven van jouw eigen kind en het terroriseren van de adoptie ouders van Jennifer. Al met al was de band van Linda met Suzanne ook compleet stuk. Suzanne was trouwens ook niet helemaal bij zinnen, dus een band tussen moeder en dochter zou ook onmogelijk zijn. Linda kon de wrede daden van haar moeder niet uit haar hoofd zetten en moest daarvoor in therapie.
Jennifer, met nieuwe kracht, gereinigd en herboren, begon ze aan een leven waarin ze wist: zolang ze respect had voor de oceaan en Atargatis, zou ze nooit iets tekort komen. Sinds het ritueel hoorde zij de watra mama soms nog tegen haar fluisteren. Maar nu was het alleen positiefs, er zou alleen geluk komen op Jenny haar pad. Tenminste dat was bij de deal en de offering met de watra mama besproken, dus zou het echt goed komen met het jonge meisje haar leven. Allemaal mogelijk gemaakt door de bescherming van deze watergeest.
GOED TE WETEN:
U zult zich na het lezen van dit verhaal misschien afvragen of het verzonnen is, of dat ik over een al te levendige fantasie beschik. Toch bestaat het zogeheten Marine Kingdom werkelijk. Wanneer u zich er echt in verdiept, zult u ontdekken dat dit rijk een serieuze plaats inneemt binnen spirituele en culturele overtuigingen.
Zoals ik aan het begin van mijn verhaal al aangaf, zijn er in veel Afrikaanse en Zuid-Amerikaanse landen mensen die hun rijkdom vergaard hebben door offers te brengen aan watergeesten — ook wel demonen genoemd, afhankelijk van hoe men ze wil benoemen. Deze geesten verschijnen in verschillende gedaanten: soms als Watra Mama, soms in een andere vorm. In Suriname is vooral de Watra Mama de meest voorkomende verschijning. Ook in Haiti, Jaimaica, Dominicaanse republiek en andere eilanden is dit de meest voorkomende watergeest.
Het is beslist geen mythe dat men met behulp van een spiegel macht kan uitoefenen over zo’n geest. Zodra zij daarin gevangen wordt, verliest zij een groot deel van haar kracht en staat zij volledig onder jouw controle. Op dat moment kun je alles van haar eisen wat je maar wilt. Deze persoonlijke ervaring illustreert dat heel duidelijk.
Ik nodig u uit om zelf onderzoek te doen naar verhalen en ervaringen rond het Marine Kingdom. U zult ontdekken dat dit geen verzinsel is. In veel Afrikaanse landen zijn er talloze miljonairs — en zelfs miljardairs — die hun rijkdom rechtstreeks toeschrijven aan de macht van een Watra Mama.
Deze ervaring die ik zojuist met u gedeeld heb, is waargebeurd en is iemand overkomen uit mijn eigen familie. Daarom kon ik het vandaag met u delen, precies zoals het destijds gebeurd is. Hier en daar heb ik kleine details veranderd om herkenning te voorkomen, maar voor de mensen die twijfelen.... zolang dit soort dingen je zelf niet overkomen, zal je het nooit begrijpen.
Wat u met deze informatie doet,
laat ik geheel aan u over.
Met vriendelijke groet,
Mevrouw L.N.
🌺 EINDE van deze ervaring.
⭐️⭐️ Het verhaal is herschreven door OST-beheerder Yvanna Hilton
Reactie plaatsen
Reacties