🟨 Ingezonden door: DKS
⚜️DE WAARSCHUWING VAN HET WATER⚜️
----------------------------
Een frisse ochtend, lieve OST-leden, en ook groeten aan de beheerder van dit platform. Ik wil graag mijn ervaring delen op Original Spuku Tori. Liever zonder mijn naam erbij.
Het begon allemaal tijdens een dagtrip met mijn familie naar Cabenda. Het ging om een privéterrein waarvan ik de naam bewust niet zal noemen om problemen te voorkomen. We waren die dag op zoek naar rust en plezier, en dat kregen we ook.
De plek was prachtig: schoon, rustig en het water was niet diep. De kinderen genoten volop, renden rond en zwommen vrolijk. Wij volwassenen zaten erbij en genoten net zo hard mee. Alles leek perfect, tot er iets gebeurde dat ons allen verontrustte.
Mijn nichtje’s baby van slechts negen maanden begon ineens onophoudelijk te huilen. Ze bleef maar huilen, hoe we haar ook probeerden te troosten. We deden werkelijk alles – voeden, knuffelen, wiegen – maar niets hielp. Mijn nichtje werd er ongerust van en besloot weg te gaan. Ze zei: “De voorouders hebben altijd gezegd: als een baby blijft huilen zonder reden, dan is dat geen goed teken.”
Verder leek de dag onschuldig te verlopen. Er gebeurde niets bijzonders, en wij genoten nog volop. Tot het laat werd en we besloten naar huis te gaan.
Het begin van de ziekte:
Diezelfde avond begon mijn dochter van zes jaar plotseling koorts te krijgen. Eerst dacht ik dat ze gewoon moe was van het zwemmen en spelen. Ik gaf haar een paracetamol en liet haar slapen. Toch bleef de koorts aanhouden.
Rond vijf uur in de ochtend werd ik opnieuw wakker met een bezorgd gevoel. Ik voelde aan mijn dochter haar huid – ze was zó heet dat het leek alsof je een ei op haar lichaam kon bakken. Ik maakte haar wakker, gaf haar een fris bad om de koorts te laten zakken en nog een paracetamol. Daarna viel ze weer in slaap, maar ikzelf kon de rest van de nacht niet meer rusten.
In de ochtend werd ze wakker. Toen ik vroeg hoe ze zich voelde, zei ze zachtjes: “Mama, ik voel me nog steeds niet lekker.” Ik vroeg haar te gaan baden en daarna thee te drinken.
Maar al snel hoorde ik haar paniekerig roepen: “Mama! Mama, kom kijken!”
Ik schrok en rende naar de badkamer. Ze wees naar haar buik en lichaam – helemaal onder de pukkeltjes en bultjes met pus, alsof ze pokken had. Wat me het meest beangstigde, was dat ik haar diezelfde ochtend nog had gebaad en toen was er absoluut niets te zien. Nu zat ze er plotseling helemaal onder. Hoe kon dit?
Ik besloot meteen de huisarts op te zoeken. Daar vertelde ik het hele verhaal. De arts dacht dat het misschien een bacterie uit het water was of een allergische reactie. Hij schreef een zalf en medicijnen voor.
Nog meer zieken:
Eenmaal thuis belde mijn zus mij. Tot mijn verbazing vertelde ze dat haar kinderen – een zoontje van vijf en een dochtertje van drie – ook ineens ziek waren geworden. Ze kregen koorts en ook pukkeltjes, net zoals mijn dochter. Ik vertelde haar dat mijn kind dezelfde symptomen had.
Dat maakte het voor ons alleen maar vreemder. Hoe konden drie kinderen, die samen hadden gezwommen, plotseling precies dezelfde klachten krijgen? Was het dan toch het water? Zou de arts toch gelijk hebben? Ik vroeg me zelf van alles af en was ten einde raad.
We besloten onze vader in te lichten. Hij zei direct: “Er klopt hier iets niet. Dit is geen doktersziekte hoor, er is meer aan de hand”. Hij belde vervolgens onze grootvader op, iemand die bekendstaat om zijn kennis en gave om mensen te helpen bij dit soort culturele en onverklaarbare dingen.
De oude wijsheid:
Later die dag gingen we naar opa toe. Hij keek aandachtig naar de kinderen. Hij nam een glas met water, deed er jasmijnbloemen in, sprak een gebed uit en liet de kinderen van het water drinken. Daarna zei hij iets dat me kippenvel bezorgde: “Toen jullie naar die plek gingen, hebben jullie niet met de plek gesproken.”
Ik keek hem verbaasd aan en vroeg wat hij daarmee bedoelde. Hij legde uit:
“Als je naar een zwemplek gaat, vooral diep in het bos, moet je altijd eerst een mofo taki doen. Je moet met de plek praten, zeggen dat je gekomen bent om te genieten en dat je geen kwaad in de zin hebt. Voor kinderen is dit nóg belangrijker: ze moeten toestemming krijgen van het water zelf voordat ze erin gaan.”
Ik vroeg hem hoe dat precies moest. Hij zei:
“Heel eenvoudig. Je spreekt de plek aan met respect, je praat tegen het water en zegt dat je niets slechts komt doen. Als je gebed gedaan hebt, moet je drie keer je handen, voeten en gezicht wassen voordat je het water ingaat. Pas dan mag je zwemmen.”
Het wonder:
Mijn grootvader besloot een ritueel te doen voor de kinderen om ze van het probleem af te helpen. Na het ritueel met opa gebeurde er iets wonderlijks. De pukkeltjes verdwenen langzaam terwijl wij mee stonden te kijken, het was gewoon ontzettend vreemd om te zien, de koorts zakte, en het leek alsof de kinderen weer helemaal de oude werden. Ze voelden zich ook niet meer ziek en begonnen weer vrolijk te spelen en waren zichzelf weer.
Alle ellende die ons zo plotseling had getroffen, leek ineens opgelost. Er gebeurden gelukkig geen vreemde dingen meer.
Slot:
Dit was mijn ervaring, en ik deel het omdat ik geleerd heb dat de oude wijsheden van onze voorouders niet voor niets bestaan. En als moeder zijnde wil ik dat dit een les is voor alle ouders die hun kinderen brengen buiten de stad of plekken die je niet kent. Respect voor de natuur en de geesten van een plek is belangrijker dan we vaak beseffen. Er bestaat een onzichtbare wereld ook al kunnen wij deze vaak niet waarnemen, dus neem het zekere voor het onzekere en bescherm je zelf en jouw gezin.
Sinds die dag vergeet ik nooit meer om eerst een 'mofo taki' (zegje) te doen voordat ik zwem in kreekwater of een andere natuurlijke plek. Vraag de plek toestemming om daar te mogen vertoeven en geef aan geen slechte bedoelingen te hebben met de plek en veilig huiswaarts te willen keren daarna.
⭐️⭐️= het verhaal is herschreven door OST beheerder Yvanna Hilton.
Reactie plaatsen
Reacties