STORY 792: DE VROUW IN DE SPIEGEL - DEEL 6

🟥 Ingezonden door: L.N.

        ⚜️DE VROUW IN DE SPIEGEL ⚜️ DEEL 6

--------------------------

Nu daar de watra-mama in het zoute water zat, voelde zij zich helemaal in haar element. David wist precies de juiste manier te communiceren met deze watra barinja spirit, hij fluisterde een taal die alleen zij verstaan kon. Dit bracht de Watra Mamma een golf van herkenning. Voor het eerst in vele jaren voelde ze zich weer thuis. Ze sloot haar ogen en zag zichzelf zwemmen. David, die communiceerde op de spirituele hoogten, dook ook op dit vlak met haar mee de zee in. Hij hield haar hand vast en liet haar voelen hoe het zou zijn om opnieuw in haar kingdom, the marine kingdom in alle vrijheid te leven. Hoe leuk zou het zijn om weer 'thuis' te zijn zonder zich druk te hoeven maken om haar spiegel en kam?

De oceaan bracht rust. Scholen vissen zwommen langs en rondom haar, het was alsof ze haar aan het begroeten waren. Kleurrijke koralen schitterden in talloze tinten. Ze voelde het zilte water op haar huid. Twee dolfijnen dansten een vreugdevolle dans—een welkomstceremonie, zoals een koningin ontvangen hoort te worden. Elk zeebewoonster kwam haar zo bekend voor. Oh wat had ze haar eigen woonplek gemist. 

David glimlachte en zei tegen haar: “Dit staat u te wachten, o Koningin. Vergeet de wreedheid van de mensen. Er zijn ook goede harten, zoals dat van Jennifer—zuiver, puur, oprecht.”

“Laat alles achter u, vergeet de fouten die er gemaakt zijn. Wij mensen zijn niet volmaakt en maken fouten. Begrijp dat, vergeef en vergeet! Keer terug naar waar u thuishoort. Ik help u, dat beloof ik.” De mediums bleven onafgebroken bidden, terwijl David zijn gave gebruikte om de Watra-mama te herinneren aan de schoonheid die ze verloren had door woede en gevangenschap. Tranen stroomden over haar gezicht.

“David… kan je mij werkelijk terugbrengen? Ik ben zo lang weg van huis, ik ben de weg compleet kwijt” fluisterde ze.

Hij knikte kalm. “Als u deze mensen kunt vergeven, breng ik u persoonlijk terug naar de monding Suriname rivier, waar deze overgaat naar de zee. Daar, waar u thuishoort, o Koningin der zeeën.”

Langzaam gleed de Watra Mamma uit Jennifer’s lichaam. David sprak streng: “Breng het meisje naar haar kamer en trek droge kleren voor haar aan.”

Joshua en Sassy waren met stomheid geslagen over de snelheid waarmee David en zijn team de 'demoon' tot rust hadden gebracht.

De openbaring:

Die avond riep David alle mediums bijeen. “We lopen tegen iets bijzonders aan. Deze Watra Mama is niet zomaar een watergeest. In mijn spirituele communicatie met haar heb ik enkele dingen ontdekt. Zij heeft niet gelogen, deze watra mama is niet een doorsnee eentje, deze is een koningin, haar familie heeft een hoge status in de oceaan. Ze beheerst zowel vuur als water. Ik heb van dit soort gehoord, maar nog nooit één gezien. Ik begon zelf te twijfelen als deze wel bestonden of als dit gewoon een legende was. Maar nu weet ik het zeker, ik heb eens een goede communicatie met haar gehad en ze heeft me laten zien waar ze vandaan komt en wat haar status is.”

Een oudere vrouw in zijn team zei: “Maar David, waar is haar kam? We hebben alleen de spiegel. Zonder de kam kan ze niet terugkeren. De spiegel is de poort, maar de kam is de sleutel.”

David dacht kort na en antwoordde: “Dan zullen we terug moeten in de tijd via seances. We roepen de doden op die zich in hun leven schuldig hebben gemaakt door rijkdom te vergaren via de Watra-Mama. Zij moeten verantwoording afleggen en ons vertellen waar de kam is verstopt.”

“Dat is een goed plan, een andere keus hebben we ook niet!” riep Sassy zuchtend.

David pakte haar hand. “Wees voorzichtiger in de toekomst vrouw Sassy. Neem het nooit meer op tegen een watra mama zonder te weten wie je tegenover je hebt. Sommige zijn makkelijk te overmeesteren, maar lang niet allemaal. Dat heb je zelf kunnen merken, je hebt ze in verschillende soorten en deze was een hele moeilijke. Het is een wonder dat jullie dit er levend vanaf gebracht hebben. Jullie hebben kracht, maar er ontbreekt hele belangrijke kennis. Ik zal jullie die bijbrengen in de loop der tijd.”

Het ritueel:

De mediums maakten alles gereed: kaarsen, bescherming, gebed. David sloot zijn ogen en riep zijn spirituele begeleider op. En toen begonnen ze met het oproepen van de dode familie van Suzanne. 

“De dood is niet het einde,” sprak David fel. “Tot in het hiernamaals zullen jullie je fouten rechtzetten.”

Hij commandeerde de doden het kaarslicht te volgen. Een gure wind vulde de ruimte. Joshua voelde hoe de doden het rijk verlieten en via het kaarslicht binnendrongen. Zijn haren rezen overeind.

David begon in tongen te spreken, zijn ogen draaiden weg. Het gezang van de mediums werd krachtiger.

Een oude man stapte naar voren. “Ik ben Jozef,” sprak hij.

David keek streng. “Vertel mij waar de kam is.”

“… de kam was al verdwenen voor mijn tijd. Ik had enkel de spiegel in mijn bezit. Vergeef mijn hebzucht!”

“Als je niets weet, ga dan aan de kant en wacht op je veroordeling.”

De geest werd door David’s team vastgebonden in een hoek.

“Volgende!” bulderde David.

Een jonge vrouw kwam naar voren. “Mijn naam is Roos.” Haar ogen waren pikzwart. Ze boog haar hoofd.

“Laat je gezicht zien!” commandeerde David. Ze hief langzaam haar hoofd.

“Mijn man’s grootvader… hij was de eerste houder van de spiegel…”

Plots werd ze aangevallen door de geest van haar man. “Verrader! Zwak mens!” schreeuwde hij, terwijl hij probeerde haar de mond te snoeren.

De kaarsen flikkerden. David stond op en haalde een pop tevoorschijn. “Ik ben hier de baas! Je hebt twee keuzes: of ik zet je eeuwig vast in deze pop, of je spreekt de waarheid!”

De geest gromde. “Wie denk je wel dat je bent?”

“Ik ben David, uitverkoren vanaf mijn geboorte. Geesten zoals jij zijn als was in mijn handen!”

De geest probeerde te vluchten, maar David trok hem middels rituelen terug en sloot hem voorgoed in de pop."jou ga ik vast spijkeren aan een boom, zodat je voor eeuwig vast zit en na kan gaan denken over jouw hebzucht en zwart innerlijk" zei David.

Roos kroop trillend naar voren. “De naam die u zoekt is Cornelis. Hij weet waar de kam verborgen ligt.”

Cornelis:

“Cornelis! Ik roep je aan! Ik beveel jou nu ..Kom tot mij!”

De kaarsen doofden in één keer uit. Een ijskoude wind joeg door de kamer. Cornelis weigerde, maar David’s team ging nu dieper in de materie met hun seances, rituelen werden gedaan om de geest van Cornelis binnen te halen. Of hij dat nu wilde of niet, op den duur moest hij ten tonele verschijnen. 

Cornelis werd op spiritueel vlak gemarteld totdat hij brak. “Ik heb gezworen nooit te vertellen waar de kam is. We hebben hem begraven op de begraafplaats van de kerk, op heilige grond. Omgeven door offers die zeegoden niet kunnen verdragen. Zo konden we haar kracht beperken.”

David zag de plek voor zich. Hij zette Cornelis vast in een pop, in afwachting van zijn veroordeling. Alle andere doden werden in poppen opgesloten.

Het ritueel was voltooid.

Jennifer’s waarheid:

David nam een pauze. Jennifer kwam naar hem toe en keek hem diep in de ogen. Ze was hem zo dankbaar, maar ze kon geen woorden vinden hem te bedanken. Ze voelde zich ineens vrij alsof een zware last van haar afgevallen was. Hij las haar gedachten en wenkte haar dichterbij. “Je hebt veel meegemaakt, Jennifer. Kom, ik moet je heel veel vertellen.”

Hij pakte haar hoofd vast, bracht haar tot rust. Voor het eerst in jaren voelde ze zich vrij als een vogel. Een hemels gevoel overspoelde haar. Een gevoel die ze niet in woorden uit kon drukken.

Hij vertelde haar de waarheid: dat Suzanne haar biologische moeder is, dat Linda haar halfzus is. Dat Suzanne haar uit haat had vervloekt, omdat ze het kind van haar verkrachter was.

Jennifer zakte ineen en huilde bitter.

David tilde haar op. “Sta op, jongedame. Jouw leven begint pas. Mijn moeder stierf ook toen ik jong was. Ik weet hoe het voelt. Dit is allemaal nieuw voor je en zal tijd nemen te verwerken, maar mooie dingen komen op jouw pad dus geef niet op in het leven. Er ligt een mooie toekomst in het verschiet.”

Hij gaf haar een flesje medicijn, ooit door zijn begeleiders aan hem geschonken. “Smeer dit op je borst en voorhoofd in tijden van duisternis. Het licht zal altijd voor je schijnen.”

Jennifer voelde warmte in zich stromen. Ze liep naar de grote luxe kamer waar Suzanne lag.

“Hallo ma,” zei ze hard.

Suzanne schrok wakker. “Linda? Ben jij het?”

“Nee,” antwoordde Jennifer kil. “Niet Linda. De dochter die je haat.” Suzanne begon te huilen. “Het spijt me, Jennifer. Ik was fout. Alles was fout.” Jennifer’s ogen vulden zich met haat. “Ik laat je over aan dat duivels wezen van de zee. Ik laat je over aan die Watra Mama. Er is geen straf die ik kan bedenken die wreder is dan wat zij voor jou in petto heeft. Het bloed aan je handen zal nooit verdwijnen.”

Ze draaide zich om en liep weg...

🌺 VOOR VERVOLG: LEES DEEL 7

    (het laatste deel van deze ervaring)

⭐️⭐️ = Herschreven door OST-beheerder Yvanna Hilton