🟫 Ingezonden door: L.N
⚜️DE VROUW IN DE SPIEGEL⚜️ DEEL 5
—————
De Watra Mama verscheen en haar ogen boorden zich koud en vals in die van Suzanne. Nog voordat Suzanne haar wens kon uitspreken, schoof er een lange, graatmagere arm uit de spiegel—zichtbaar alleen voor haar. Aan het uiteinde zat een hand met lange, zwarte nagels die haar gezicht vastgreep. Dit was een aanval op spiritueel vlak. Suzanne probeerde de spiegel los te laten, maar haar vingers zaten vastgeklemd alsof ze aan het het handvat vastgelijmd waren.
Jennifer keek angstig toe. Ze zag de hand niet, maar aan de paniek in Suzannes ogen wist ze dat de Watra Mama haar aanviel.
Suzanne zakte ineen, alsof ze alle kracht in haar lijf verloor en gleed tegen de muur omlaag. De hand verdween, maar haar lichaam was verlamd. Het enige wat ze kon doen, was staren naar de spiegel die haar gevangen hield.
De spiegel van de waarheid:
In de spiegel zag Suzanne haar hele leven voorbij flitsen. Haar jeugd, de dag dat haar grootvader haar de puur gouden antieke hand spiegel gaf en haar dwong te kiezen: deelnemen aan de duistere praktijken ten aanzien van de watra mama, voor rijkdom, of verstoten worden. Ze zag de dag dat ze haar eerste wens deed. Ze koos natuurlijk voor rijkdom, want ze was niet anders gewend en wilde nooit een leven in armoede meemaken. Ze zag de verkrachting, ook een zeer wreed moment uit haar leven. Zij was nog maar een tiener, toen dit haar overkwam. Suzanne beleefde de pijn opnieuw, toen ze misbruikt en verkracht werd door een familielid. De harteloze plannen die ze beraamde toen ze zwanger was van Jennifer, en de ontmoeting met haar broer, toen ze samen bespraken op welke leeftijd Jennifer de vloek zou moeten overnemen.
Ja, jullie lezen het goed ....
Jennifer was de eerste dochter van Suzanne. Maar omdat dit kind uit een verkrachting voortgekomen was, heeft ze deze dochter afgestaan ter adoptie aan een arm gezin, Hesdy en Ellen, die graag een kindje wilden. Deze onschuldige mensen wisten niet wie de biologische moeder van hun nieuw kindje was omdat het een gesloten adoptie betrof. Dit had Suzanne zo geregeld, niemand mocht weten dat zij eerder een kindje gehad heeft. Ze schaamde zich er diep voor een baby gehad te hebben van een verkrachter.
Anderzijds volgde zij het leven van Jennifer op de voet, van klein meisje tot ze opgroeide tot een pientere tiener die 'toevallig' samen met Linda op 1 school kwam te zitten. Door ingrijpen van Suzanne achter de schermen, een smoes bij de schoolleiding, kwamen deze twee meiden op één school, in één klas te zitten en werden de meisjes beste vriendinnen. Ze verschilden ook maar één jaar in leeftijd. Dat de meiden vriendinnen werden was precies wat Suzanne hoopte, zodat Linda vroeg of laat met haar vriendinnetje aan huis zou komen. Zij wilde tenslotte dat Jennifer de 'speciale' spiegel, de vloek en alle ellende over moest nemen. Suzanne had tenslotte al voldoende luxe en rijkdom weten te vergaren door de spiegel. De spiegel was nu een last, behalve rijkdom had het ook veel ellende gebracht in de familie en diende daarom gauw naar iemand anders te gaan. En haar eerste dochter Jennifer was daarvoor de uitverkorene.
Linda mocht niks overkomen, maar het kon haar niks schelen wat er gebeurde met Jennifer. Het kind dat slechts onstaan was uit een verkrachting.
Ze zag ook in de spiegel, hoe zij Hesdy en Ellen vaker bedreigingen stuurde. Hoe ze die arme mensen intimideerde via ingehuurde criminelen om niet verder te onderzoeken wie Jennifer haar biologische moeder was.
Suzanne had namelijk begrepen dat Ellen en haar man Hesdy een zoektocht gestart waren naar haar. Blijkbaar vonden ze het tijd om Jennifer te vertellen dat ze geadopteerd was, vandaar die zoektocht. Het ziekenhuis en de tussenpersonen die destijds meegewerkt hadden aan de adoptie, hadden Suzanne ingelicht dat de adoptieouders naar haar op zoek waren.
Dit leidde tot veel irritatie bij haar en ze stuurde daarom zware jongens naar de woning van Ellen en Hesdy met bedreigingen, plus richten deze criminelen met opzet beschadigingen aan de woning aan om daad bij woord te voegen, om niet verder te blijven zoeken naar de biologische moeder. Suzanne had deze criminelen al vaker gestuurd om de woning van die mensen te vernietigen en schade aan te richten, met de nodige bedreigingen. Uiterst zielig natuurlijk, omdat Ellen en haar man al behoorlijk arm waren, ze hadden elke maand moeite de eindjes aan elkaar te knopen. Extra onkosten om hun huis steeds te repareren legde alleen meer druk op hun leven. Suzanne had hier niks mee te maken, die mensen moesten maar uit haar leven blijven.
Ellen en Hesdy wisten niet, dat de biologische moeder van Jennifer waar ze al een poos naar op zoek waren, zo dichtbij zat.
Deze geheimenzinnige vrouw, die moeilijk te vinden was, was de moeder van Jennifer's beste vriendin Linda. Die altijd zo aardige, goedlachse, chique mevrouw die zo lekker rook. Alleen wist niemand dit, behalve Suzanne zelf! Ze was ook niet van plan dit geheim uit te laten lekken, dit mocht niemand weten. Achter haar mooi uiterlijk verschool zich een hele wrede vrouw. Ja, ze mocht dan verkracht zijn, maar dit was nog geen groene kaart om zulke wreedheden uit te halen met een kind dat niks fout gedaan had. Ook de adoptieouders van Jennifer verdienden de bedreigingen niet.
Alleen maar intense Haat had Suzanne gevoeld voor het kind sinds haar geboorte. Haat die ze voedde met elk ritueel. Jennifer moest boeten, ondanks ze zo onschuldig was en nergens iets fout gedaan had, terwijl ze het andere kind, Linda, juist alle liefde gaf.
Voor het eerst keek Suzanne écht naar zichzelf, als een visioen, als een film, liet de spiegel haar leven aan haar voorbijgaan. Nu zag ze zelf hoe slecht, hoe gemeen, hoe meedogenloos, hoe koud en geslepen ze wel was. Haar ogen vulden zich met tranen. Ze zag niet alleen de wandaden die ze had gepleegd, maar ook de lafheid en de kilte waarmee ze geleefd had. Ze schrok er zelf van, het was echt confronterend.
Een blik in de toekomst:
Na haar verleden dwong de Watra Mama haar om ook de toekomst te zien. Suzanne zag Linda aan allerlei beademingsapparatuur liggen in de intensive care unit van een ziekenhuis en de dag waarop de stekker eruit werd getrokken. Linda stierf! Ze zag Jennifer die eindelijk alle geheimen zou ontdekken. Hun rijkdom zou verdampen, hun familie zou ten gronde gaan, en al hun duistere daden publiekelijk worden onthuld.
Toen zag ze zichzelf. In een psychiatrische inrichting, gedrogeerd en hersenloos starend. Daarna een vernederende, pijnlijke dood. Maar het ergste: voordat het zover was, zou de Watra-Mama demoon haar intrek nemen in Jennifer’s lichaam, ze zou definitief bezit nemen van dit lijf. Zodra Jennifer bezeten was, zou zij Suzanne vermoorden. Ja, aan de handen van haar eigen dochter zou Suzanne sterven.
Suzanne schrok zich te pletter. De spiegel viel uit haar handen en eindelijk kon ze weer bewegen. Op haar knieën zat ze, huilend, smekend om genade.
Het gelach van de Watra-Mama vulde de kamer.
De stem van de zee:
“Genade?” siste de demonische stem. “Ik zal je alles ontnemen voordat jouw ziel de mijne is. Jij zult lijden zoals ik generaties lang heb geleden. Jullie hebben alles van mij genomen, mijn krachten misbruikt, mijn vrijheid genegeerd. Ik heb elke nacht gesmeekt en gehuild voor mijn spiegel en dit is jarenlang compleet genegeerd. Ik heb mij zo onvolmaakt gevoeld zonder mijn spiegel, ik vergeef jullie niet! Nu heb jij geen rechten meer, Suzanne!”
De demoon boog zich dichter naar haar toe. “En bedankt dat je Jennifer de vloek hebt gegeven. Haar puurheid heeft mij kracht teruggegeven. Ik zal genieten van elke traan die je laat, en mij voeden met jullie angst en bloed. Zoals mijn wil is geschied, zo zal het nu verder gaan!”
Suzanne begon te hyperventileren. Haar adem stokte, haar keel trok dicht. Ze greep in paniek naar haar keel alsof ze onzichtbare handen rondom haar nek probeerde weg te slaan. Ze stikte langzaam.
Jennifer schreeuwde van paniek en greep haar telefoon. Ze belde voor hulp. “Joshua! Sassy! HELP! Het gaat echt niet goed aan deze kant, mevrouw Suzanne zal dit niet overleven, dat ding is haar aan het aanvallen! Je moet haar helpen!!!”
“SHITTT!!!! Breng haar naar de villa, we komen eraan!” riep Joshua terug.
Jennifer ondersteunde Suzanne, die wankelde, en bijna niet in staat was vooruit te komen. Met al haar kracht sleepte Jenny haar naar de auto, gooide haar op de achterbank en reed als bezetene richting de villa.
De villa:
Sassy en Joshua stonden al klaar. Joshua trok Suzanne uit de auto en smeerde haar razendsnel in met soort van fijn gemalen culturele poeder. Suzanne kwam bij en keek verward om zich heen.
“Wie zijn jullie? Waar ben ik?” stamelde ze. Ze leek compleet in de war en wist niet eens dat Sassy en Joshua ook erbij waren toen Jennifer haar en haar dochter Linda opgehaald had van de J.A.P Luchthaven.
“Jouw geheugen zal later weer terugkomen, maar even voor de duidelijkheid; Wij zijn degenen die Jennifer bijgestaan en geholpen hebben met de problemen waarmee jij haar opgezadeld hebt” zei Sassy fel. Ze moest zich bedwingen om niet meer te zeggen; Jennifer kon de waarheid nog niet aan. Zij wist nog niet precies hoe de vork in de steel zat. Zij wist niet dat Suzanne haar biologische moeder was.
Binnen aan de grote tafel boog Sassy zich naar Suzanne. “Eigenlijk wilden we je achterlaten, naar mijn mening verdien je geen hulp want je bent een slecht mens, maar mijn spirituele gidsen beslissen dat jij hulp verdient, daarom zullen wij ons uiterste best doen je te helpen.”
Suzannes ogen vulden zich met tranen. “Help me… ik weet me geen raad. Mijn dochter haar leven is in gevaar. Als iemand moet sterven, laat mij het zijn. Maar red Linda! Zij heeft hier niets mee te maken.”
Jennifer beefde. Had zij er dan wél wat mee te maken?
Plots veranderde haar blik. De Watra-Mama had opnieuw bezit genomen van haar lichaam.
“Pak haar! Pak haar nuuuu meteen!!!” schreeuwde de demoon. Er verschenen een paar yorka’s en de watra mama wilde dat deze Suzanne aan moesten vallen. Suzanne zakte huilend neer. “Het spijt me…Neeeeeee, laat mij aub met rust!”
Joshua sprong voor haar. “Dan moeten jullie eerst langs mij! Geen enkele Yorka heeft meer macht dan een mens, kom maar langs mij dan zal je het merken”
De aanval:
De kamer vulde zich met duisternis, de ruimte voelde ijskoud aan. De Watra Mama sprak opnieuw woest in haar eigen taal. Suzanne schreeuwde: “Ik voel mijn benen niet!” en zakte stijf neer.
Sassy blies op de heilige hoorn, maar de Watra Mama was sterker en leek er niet van onder de indruk deze keer. Ze sloeg de hoorn met een immense kracht tegen Sassy's gezicht. De kracht waarmee dit gebeurde liet een grote scheur in haar gezicht. De oude vrouw zakte ineens als een lappen pop in elkaar. Ze bewoog niet, de sfeer voelde opmerkelijk kil en koud, het was ineens muisstil. “MAMAAA!” gilde Joshua. Hij probeerde zijn moeder wakker te schudden, maar Sassy lag stijf met haar ogen gesloten.
Enkele minuutjes later zakte ook Jennifer als een pop in elkaar. De watra-mama had haar lichaam verlaten.
Joshua stond radeloos tussen drie vrouwen die roerloos lagen. Hij probeerde zijn moeder wakker te maken, maar hoorde ineens een andere stem door haar mond: het was de stem van Ellen.
Jennifer kromp ineen. “Waarom hoor ik mijn moeder háár stem?”
Joshua probeerde haar gerust te stellen. “Dat is geen stem van je moeder. Dat is de stem van een takru sani (demoon/boze geest) die zich voordoet als jouw moeder. Die watra mama is allerlei streken aan het uithalen om ons te verwarren en angst in de boezemen”
Hij legde Sassy en Suzanne op bed. Daarna belde hij haastig naar enkele indonesische mediums, afkomstig uit een district, waar hij bevriend mee was en waar hij vaker samen mee gewerkt had. Hij wist dat hij dit cultureel werk niet alleen zou kunnen oplossen, hij had extra hulp nodig. Des te meer, vanwege het feit dat Sassy nu zwak en uitgeschakeld was.
De indonesische mediums:
David, de voorman van de mediums nam op alsof ze hij al wist wat er gaande was. “Je moeder is in groot gevaar, ik krijg al dagenlang visioenen over wat er gaande is in jullie leven. Ik maak mij grote zorgen, ook de andere mediums krijgen hetzelfde zorgelijke gevoel” zei hij. “De Watra-Mama gebruikt verschillende Yorka's om zichzelf te sterken. Ik kom meteen, dit kan niet te lang wachten. Anders vallen er doden. Wij moeten op spiritueel vlak heel veel voorbereiden en het zal twee dagen duren alvorens wij daar aankomen. Houd hiermee rekening!”
Tot die tijd kreeg Joshua een soort van cultureel recept om de vrouwen te beschermen. Hij smeerde het medicijn op Sassy en Suzanne.
Na enkele uren kwam Sassy bij. “Ik ben trots op je, Joshua,” zei ze zwakjes. “Je hebt jouw eerste echte gevecht gevoerd mijn zoon.”
Joshua boog zijn hoofd. “Ik doe mijn best, ma… maar het is zo zwaar. Ik had dit onderschat, ik heb hulp ingeroepen van mijn collega's.”
Ze besloten in de villa te blijven totdat de mediums arriveerden.
De val van Suzanne:
De dagen daarna werd Suzanne doodziek. Hoge koorts, zwetend, haar beddengoed moest ieder uur worden verschoond. Jennifer stond angstig in de deuropening. Nog nooit had ze zoveel paniek gevoeld.
Plots viel de stroom uit. Jennifer zakte achterover en de Watra Mama nam haar lichaam opnieuw over.
Sassy en Joshua probeerden te helpen, maar hun lichamen bevroren. Ze konden enkel met hun ogen bewegen. Zware voetstappen vulden de villa. Gebeden weerklonken.
De mediums waren gearriveerd.
Precies zoals afgesproken, waren ze gearriveerd binnen twee dagen.
De rituelen:
De Watra Mamma krijste. Haar ogen werden vuurrood. Ze slingerde Jennifer’s lichaam heen en weer, maar de gebeden werden sterker.
David stapte naar voren. “Koningin der zeeën, uitverkoren voor de troon! Uw macht is groot, maar u hebt in dit geval fout gehandeld, ik begrijp de woede, maar volledig onterecht worden ook onschuldigen aangevallen. Ik commandeer jou dit lichaam per direct te verlaten en tot mij te spreken, van grootheid tot grootheid. Zeg mij uw naam! Ik wil niet in de aanval gaan, laten wij een middenweg zoeken, ik wil een vreedzame oplossing! Maar als dit niet kan en als jij mij hiertoe drijft zal ik je vernietigen tot jouw laatste bot!”
De mediums gingen in een kring rond Jennifer staan en legden hun handen op haar hoofd. Hun gebeden dwongen de demoon te kalmeren.
Langzaam verdween het 'vuur' uit haar ogen. Voor het eerst zag Joshua de schoonheid van de Watra Mama—een zeekoningin, die uit woede, wrok en haat een ware demoon geworden was.
David beval een teil met water en zeezout te halen. Ze zetten Jennifer erin. Haar benen leken op een staart, het was alsof ze vast geplakt zaten aan elkaar. Nadat Jenny gezet werd in de teil, werd ze rustig.
David haalde een kam en een spiegel tevoorschijn. “Deze twee items zijn tijdelijk van mij, ook afkomstig uit de zee van een andere watra-mama. Een watra mama die dacht mij te slim af te zijn maar het is haar dood geworden, maak geen geintjes met mij anders zal jij precies zo eindigen. Neem de kam! Neem de spiegel! Gebruik ze, maar laat deze mensen met rust.” De Watra-Mama greep gretig de twee artikelen uit zijn handen. Zij begon haar haren te kammen. Ze genoot, maar haar stem bleef dreigend. “Je kent jouw vak, David. Jij weet hoe je een vrouw dient te vleien! Maar ik heb recht op wraak. Deze mensen zullen boeten!”
Het water in de teil schoot omhoog, gloeiend heet voelde dat aan. Joshua gilde uit schrik. David greep de demoon vast en sprak in vreemde tongen, een taal die niemand begreep behalve zij.
🌺 VOOR VERVOLG: LEES DEEL 6
⭐️⭐️ = Herschreven door OST-beheerder Yvanna Hilton
Reactie plaatsen
Reacties