⬛️ Ingezonden door: L.N.
⚜️DE VROUW IN DE SPIEGEL⚜️ DEEL 4
----------------------------
Joshua en Sassy stapten in de auto. De tas met alle benodigdheden lag veilig op de achterbank. “Ben je er klaar voor, Joshua?” vroeg Sassy. In haar ogen lag een diepe bezorgdheid die ze nauwelijks kon verbergen. “Ma, ik kan dit aan, ik vertrouw in mijn kracht” zei Joshua vastbesloten. “Laten we gaan. Jennifer kan geen moment langer wachten.”
“Wanneer vertellen we het haar?” vroeg hij aan zijn moeder.
Sassy zuchtte diep. “We moeten het spel meespelen, anders wordt het veel te gevaarlijk. Er is nog zoveel op te lossen. Eerst moeten we de Watra Mama tot rust brengen. Daarna zullen we Jennifer van haar trauma afhelpen.”
Joshua knikte. “Ik ben blij dat ik alles goed heb kunnen uitleggen aan Theresa. Ze is veilig bij tante Cynthia.”
“En daar moet ze blijven totdat dit allemaal voorbij is,” zei Sassy streng. “Ze mag zich hier niet in mengen. Deze torie is veel te heftig, dit gevecht is veel te gevaarlijk.”
Samen reden ze richting het huis van Jennifer.
Het water neemt de overhand:
De lucht kleurde donkergrijs en al snel barstte de hemel open. De regen kletterde met bakken naar beneden. Joshua zette de ruitenwissers aan, maar het zicht werd met de minuut slechter.
“Uitkijken,” zei Sassy gespannen. Ze greep naar haar tas. “De Watra Mamma heeft macht over alles wat met water te maken heeft.”
Ze haalde een poeder uit de tas, wreef het snel over haar armen en gezicht en deed hetzelfde bij haar zoon. “Dit zal haar verzwakken,” zei ze haastig.
Plotseling sprong er een gitzwarte hond voor de auto. Joshua trapte keihard op de rem. De wagen slipte, maakte meerdere rondjes en belandde in een brede sloot. Het water begon de auto te vullen. “Het water uit, nú! Nu meteen! In water heeft ze meer macht, eruit! Help mij Joshua!” Gilde Sassy. Terwijl ze zonken, vulde de lucht zich met de ijzingwekkende lach van de Watra Mama. Ze genoot ervan deze mensen te kwellen.
Joshua rukte de deur open, trok zijn moeder mee en samen zwommen ze naar de kant. De Watra Mamma greep Sassy bij haar enkels en trok haar onder water. Haar ogen fonkelden duivels. Toch liet ze Sassy los: het poeder brandde op haar huid als vuur. Gillend trok ze zich terug in de diepte.
Hijgend en doorweekt klauterden Joshua en Sassy op de kant.
“Dat was op het nippertje,” zei Joshua geschrokken en compleet buiten adem.
“Alles oké, ma?”
“Ja,” zei ze zwaar ademend, licht paniekerig. “Laten we een taxi nemen.”
De vervloekte chauffeur:
Doorweekt liepen ze de straat op. Het duurde even voordat een chauffeur hen wilde meenemen in hun natte kleren. Ze moesten de man echt overhalen dat er een dringende situatie gaande was, anders zou hij blijven weigeren hun mee te nemen in zijn auto. Joshua betaalde extra. Zeker 5 keren de normale prijs, toen zwichtte de man en eindelijk reden ze richting Jennifer.
De taxichauffeur was een dikke man met een lange baard. Hij leek haast te hebben en reed veel te hard. Net toen ze bijna bij Jennifer waren, nam hij plots een verkeerde afslag.
“Wat doet u nou?” zei Joshua geïrriteerd.
Geen antwoord. De chauffeur trapte het gaspedaal dieper in. “Hallo, meneer!” Joshua boog zich naar voren. Sassy en Joshua begonnen te schreeuwen: “Stop de auto, we willen eruit!”
Ineens klonk er een gorgelend geluid uit de mond van de chauffeur. Tot hun afschuw gutsten liters water uit zijn keel naar buiten. Joshua klom snel naar voren en begon luid spreuken te reciteren. De wagen vertraagde.
Sassy greep opnieuw naar haar tas, smeerde poeder op het gezicht van de chauffeur. Hij verstijfde, hoestte en keek hen verward aan. “Waar ben ik?” stamelde hij.
“Geen tijd voor uitleg,” zei Sassy. Ze drukte opnieuw wat geld in zijn handen en stapte haastig samen met Joshua uit. Gelukkig waren ze nu vlakbij Jennifer’s huis.
De confrontatie:
Bij het huis aangekomen, belden ze aan. Geen reactie. Joshua bonkte hard op de deur. Na een paar keer zwaaide de deur vanzelf open.
Binnen was het schemerig, stoffig, alsof er al jaren niemand gewoond had. Aan tafel zat Jennifer, haar hoofd gebogen.
“Voorzichtig,” fluisterde Sassy. “Ze is zichzelf niet meer.”
Jennifer keek op. Haar huid was bleek, alsof ze uren onder water had gelegen. Haar ogen waren donker en leeg, haar blik was ijskoud. De Watra Mama had haar volledig in bezit genomen.
Sassy haalde een lichtblauwe kaars uit haar tas en zette die op tafel. Daarna pakte ze een oude doos met daarin een grote schelp: de heilige hoorn van de zee-goden. Een diep, onheilspellend geluid vulde de kamer—alleen zeewezens en mediums konden het horen.
Jennifer schokte, gilde en sloeg de hoorn uit Sassy’s handen. Joshua greep haar vast, maar ze worstelde hevig. Sassy haalde een touw uit de tas en samen bonden ze Jennifer vast aan een stoel.
“Pak het zeewier!” riep Sassy. “Het wordt tijd dat ze gaat praten.”
Joshua maakte een bolletje van gezegend zeewier en olie, sneed er een stukje van af met een oud mes en dwong Jennifer’s mond open. De Watra Mamma lachte hem spottend uit, spuugde beledigingen en beet hem hard in zijn vingers. Bloed stroomde eruit, maar Joshua gaf niet op. Hij duwde het bolletje onder Jennifer’s tong.
Jennifer verstijfde. Voor een moment week de Watra Mama uit haar lichaam.
“Ik ben zo moe…” huilde Jennifer met een piep stemmetje.
Maar meteen daarna nam de demon haar opnieuw over. Sassy werd immense kracht achteruit gesmeten door een onzichtbare aanwezigheid, sloeg met haar hoofd tegen de muur en zakte bewusteloos in elkaar.
“MA!” schreeuwde Joshua, tranen in zijn ogen. Hij trok Jennifer’s hoofd achterover, duwde het bolletje nog dieper onder haar tong. "Hier zal jij spijt van krijgen!!!" Zei hij woest.
“Ik ga praten! Ik praat!” gilde de Watra Mama eindelijk.
Het verhaal van de Watra Mama:
Ze begon te spreken, eerst fluisterend, toen steeds luider. Ze vertelde hoe ze ooit verliefd werd op een sterfelijke man en daardoor haar kam en spiegel verloor—de twee heiligste voorwerpen van een zeemeermin. Zonder die attributen verloor ze macht, status en zelfs haar identiteit.
De man op wie zij verliefd geworden was, had haar misbruikt voor eigen gewin. Hij hield haar bezittingen achter en gebruikte haar voor rijkdom en macht. Generaties lang was ze door zijn familie tot slavernij gedwongen. Nu, via Jennifer, had ze eindelijk een uitweg gevonden.
Maar Joshua wees haar erop dat Jennifer onschuldig was.
De Watra Mamma lachte spottend. “Onschuldig? Haar moeder Suzanne heeft haar geofferd. Zij gaf bewust de vloek door aan Jennifer om haar dochter Linda te beschermen.”
Joshua keek geschokt. Jennifer’s wereld was in elkaar gestort.
Het gevecht gaat door:
De Watra Mama’s ogen gloeiden ineens vuurrood. Ze sprak opnieuw in haar eigen vreemde taal, alsof ze rituelen aan het uitspreken was. Joshua voelde zijn lichaam koken van binnenuit, zijn urine brandde heet door zijn broek heen. Net toen hij op zijn knieën zakte, en het uitgilde van pijn, blies Sassy op de hoorn. Het helse geluid dwong de demoon uit Jennifer’s lichaam te vluchten.
Joshua stortte neer, maar Sassy gaf hem een middel uit haar tas. Hij kwam langzaam bij.
“Wanneer Linda en Suzanne terugkeren, begint de echte strijd, want dan zal die watra mama pas echt tekeer gaan” zei Sassy uitgeput.
Voor nu was de rust even wedergekeerd.....
Johan Adolf Pengel luchthaven:
De volgende dag haalden ze Linda en Suzanne op van de Johan Adolf Pengel luchthaven.
Joshua vond het geen goed idee om Jenny alleen de lange weg af te laten leggen naar de luchthaven. Dit vanwege het huidige probleem van de watra-mama, dus gingen hij en Sassy mee. Je wist tenslotte nooit als de watra-mama ineens een 'ongeluk' zou proberen te veroorzaken of iets veel ernstiger.
Sassy en haar zoon zaten in een aparte auto, en reden vlak achter Jennifer aan. Aangezien Linda en Suzanne met zoveel koffers kwamen, zou er geen plek zijn voor zoveel mensen in de BMW van Suzanne waarmee Jennifer de twee dames moest ophalen.
Alles ging volgens plan, Linda en Suzanne kwamen aan. Beiden zagen eruit alsof ze heel veel gehuild hadden, en zagen er vermoeid en afwezig uit. Linda en Jennifer waren verheugd elkaar te zien en vlogen mekaar in de armen. Suzanne zag er zoals altijd weer op en top verzorgd uit, zij had hoge hakken aan, haar lange haren opgestoken in een chique bol, zij had een donker groene satijnen jurk aan met dikke gouden sieraden om. Aan haar nek hing ook een grote diamant, maar ze leek ondanks die rijkdom toch niet gelukkig. Of misschien was het vanwege het overlijden van haar broer dat ze zo gebroken eruit zag?
Jennifer had Suzanne en Linda kennis laten maken met Joshua. Linda fluisterde meteen in Jenny's oor "wat een mooie man, waar heb je hem gevonden? Je zal me later meer vertellen". Sassy was in de auto blijven zitten, want ze was ook niet meer de jongste. Gelukkig stelden ze niet teveel vragen wie Joshua precies was, en waarom hij meegekomen was. Hij hielp ze met al die koffers om ze naar de auto te brengen, dus dachten ze misschien dat Jennifer hem daarvoor meegenomen had. De koffers werden ingeladen en ze vertrokken richting de stad.
Op de terugweg, in de auto, liet Jennifer er geen gras over groeien en vertelde dat ze uit nieuwsgierigheid en ook omdat de lichten daar uit zichzelf aangegaan waren, zij de verboden ruimte in gegaan was en de spiegel gevonden had. Ook over de vreemde ervaringen die ze gehad heeft sinds de spiegel in haar bezit was. Dit was ook de reden waarom Joshua en Sassy meegekomen waren naar Zanderij. Suzanne zei zenuwachtig "ik ben nu even van slag door het overlijden van mijn broer, we hebben het er later even rustig over. Ik wil er nu even niet over praten."
Het was duidelijk dat ze ongemakkelijk werd van dit onderwerp van de spiegel.
Na de rit lange rit vanuit Zanderij kwamen zij weer aan in Paramaribo. Joshua belde Jennifer terwijl hij een andere afslag maakte "Mijn moeder en ik gaan je nu even alleen laten, breng de twee dames naar hun huis zodat ze kunnen uitrusten. Ik weet niet wat jullie allemaal nog te regelen hebben, dus laat ik jullie lekker je ding doen. Wij hebben je veilig begeleid terug naar de stad, dus voorlopig is ons werk even gedaan. Ik ga naar huis want mijn moeder wil even uitrusten. Het is ook al een oude vrouw he, en dit was een enerverende dag voor haar. Mocht er nog iets zijn; dan kan je ons altijd bellen".
Jennifer bedankte hem en ze hingen op.
HET LIJKENHUIS:
Maar Jennifer reed nier naar de villa. Suzanne liet haar weten dat ze allereerst even naar het lijkenhuis moest. Ze had al contact opgenomen met de mensen daar. Zij wilde haar broer zien, ze kon anders niet geloven dat hij werkelijk gestorven was. In stilte reden Jenny, Suzanne en Linda naar het lijkenhuis om de oom te zien. De lijkenbewasser waarschuwde: “Niet schrikken. Het lijkt alsof hij van binnenuit gekookt is en tegelijk verdronken, terwijl hij thuis gevonden is.”
Toen de deken werd weggetrokken, gilden Linda en Suzanne hartverscheurend. Het lichaam was opgezwollen, verminkt, grijs, bleek, druipend van water. Jennifer draaide haar hoofd weg, tot ze in de hoek iets zag… De Watra Mama, met vuurrode ogen en een spottende blik.
Plotseling zakte Linda schuimbekkend in elkaar, en begon te schokken en trillen alsof ze dood ging. Haar ogen draaiden naar achteren tot deze wit eruit zagen. Personeel snelde toe, denkende dat het meisje flauwgevallen was, maar Jennifer wist beter: de demonische watra mama had Linda aangevallen.
In het ziekenhuis lag Linda in diepe coma. Suzanne, radeloos, ze huilde en was compleet van slag. Uiteindelijk greep zij Jennifer bij haar arm. “Luister, ik vergeef je alles,” snikte ze. “Maar geef mij alsjeblieft de spiegel terug, dan kan ik wensen dat mijn dochter beter wordt.”
Jennifer haalde haastig de spiegel uit haar tas en overhandigde die. Meteen verscheen de Watra Mama…
🌺 VOOR VERVOLG: LEES DEEL 5
⭐️⭐️ = Herschreven door OST-beheerder Yvanna Hilton
Reactie plaatsen
Reacties