🟪 Ingezonden door: L.N.
⚜️DE VROUW IN DE SPIEGEL⚜️ DEEL 3
-------------------------
Jennifer was diep in slaap toen ze plotseling gewekt werd door het schelle geluid van haar telefoon. Slaperig greep ze naar haar mobiel en nam op. Nog voordat ze iets kon zeggen, hoorde ze gehuil en gegil aan de andere kant van de lijn. Meteen schoot ze overeind in haar bed.
“Linda, wat is er met je? Waarom huilt iedereen zo?” vroeg ze geschrokken. Linda kwam nauwelijks uit haar woorden, haar stem trilde van verdriet. “Het… het gaat om mijn oom,” snikte ze. “Hij moest alles voor mijn moeder afhandelen, precies zoals afgesproken. Maar vanmorgen… hebben ze hem dood aangetroffen in zijn huis!”
Jennifer verstijfde. “Wat?! Hoe kan dat nou?” Haar hart bonsde in haar keel. Innerlijk sloeg de paniek toe: de watra mamma — de zeemeermin — moest hierachter zitten.
Duizenden gedachten schoten door haar hoofd. Dit kwam door háár laatste wens! Ongewild had ze de dood van Linda’s oom veroorzaakt, door te wensen dat Linda en haar gezin weer spoedig terug zouden keren naar de villa. Maar dit was niet de bedoeling geweest, niemand moest dood. Waarom had de watra mama dit op zo een slinkse en gemene manier gedaan? Het was dan wel zo dat Linda en haar moeder terug kwamen, maar de omstandigheden waren verschrikkelijk, waarom moest de wens uitkomen en daarvoor een mensenleven eisen? Schuld gevoelens grepen haar bij de keel. Wat zou er gebeuren als ze zelf een fout beging tegenover deze water geest? Hoeveel erger kon dit nog worden?
Ze was zo in gedachten verzonken dat ze bijna vergat dat Linda nog aan de lijn hing.
“Ben je er nog?” vroeg Linda snikkend.
“Ja… ja, schat, ik ben er nog,” fluisterde Jennifer zacht.
Linda vervolgde: “We nemen de eerstvolgende vlucht terug. Kom je ons ophalen van de luchthaven? Je hebt jouw rijbewijs en je weet waar de sleutels van de auto's liggen. Kom ons aub ophalen, ik stuur je de vluchtgegevens als we neergelegd hebben”
“Natuurlijk doe ik dat,” antwoordde Jennifer. Ze probeerde zich kalm te houden, al voelde ze zich van binnen verscheurd. Na wat troostende woorden hing ze op. Meteen daarna liet ze zich achterover vallen op haar bed en begon hevig te huilen. Ze voelde zich schuldig voor die man zijn dood.
Ellen hoorde haar dochter snikken en rende de kamer in. “Wat is er, meissie?”
Met tranen over haar wangen vertelde Jennifer alles. Ellen luisterde geschokt naar het verhaal.
“Ik… ik voel me zo schuldig,” snikte Jennifer.
“Nee, je moet jezelf niet de schuld geven,” zei Ellen beslist. “Je kon onmogelijk weten wat dat vervloekte wezen van plan was. Als je het had geweten, had je die wens nooit gedaan. Dit is pure wraakzucht en sadisme van haar kant. Ze had dit ook op een andere manier kunnen oplossen, deze duivelse beesten zijn zo gemeen. Ze geven jou een wens, maar er is altijd een addertje onder het gras. Dit bewijst weer eens hoe gevaarlijk deze wezens werkelijk zijn. Daarom moeten we alles zo snel mogelijk afhandelen, ik hoop dat die oude mevrouw gauw met een oplossing komt voordat er meer vervelende dingen gebeuren.”
Jennifer knikte en veegde haar tranen weg. “U heeft gelijk, mams.” Nog even hielden ze elkaar stevig vast. Ellen fluisterde geruststellend in haar oor: “Het komt allemaal goed, Jennifer.”
Die woorden gaven haar dochter een sprankje rust. “Ik moet ze straks van de luchthaven ophalen. Ze nemen de eerstvolgende vlucht terug. Maar nu moeten we ook een plan bedenken om die spiegel terug te geven.”
Ellen dacht even na. “Het is eigenlijk heel simpel. Je legt de spiegel terug en doet alsof dit nooit gebeurd is." Jennifer sloeg zichzelf figuurlijk voor het hoofd. “Hoe heb ik daar niet eerder aan gedacht?” Ze maakte zich meteen klaar om naar de villa te gaan. De spiegel moest gewoon terug naar de plek waar ze hem gevonden had. Verder wilde ze er niks mee te maken hebben. Het had tenslotte al voor genoeg ellende gezorgd.
De weg naar de villa leek eindeloos lang. Ze reed in haar kleine auto naar de woning, daar zou ze de spiegel netjes terug leggen. Daarna haar klein autootje parkeren en de luxe ruime BMW terreinwagen van Suzanne uit de garage halen, om hun op te halen op Zanderij. Linda had laten weten dat zij en haar moeder met elk drie koffers plus twee handbagages zouden afreizen, dat zou allemaal niet passen in haar piepkleine auto. De BMW van suzan was de enige optie om al die koffers mee te krijgen.
Jennifer zette wat muziek op om haar gedachten af te leiden. Het verkeer sleepte zich voort en Jennifer zat opgesloten in haar beklemmende gedachten. Ik ben nooit tevreden geweest met mijn leven, dacht ze somber. Maar dit heb ik nóóit gewild. Plotseling, net toen het stoplicht op groen sprong en ze wilde optrekken, werd haar auto hard van achteren aangereden. Haar hoofd klapte keihard op het stuur en alles werd zwart.
Toen ze haar ogen weer opende, zag ze de bezorgde gezichten van haar ouders.
“Waar… waar ben ik?” stamelde ze.
“Rustig maar, meissie,” zei Hesdy zacht. “Je bent betrokken geraakt bij een ongeluk. Maar alles komt goed. Je hebt waarschijnlijk een lichte hersenschudding.”
Jennifer begon te huilen. “Dit is de watra mama haar werk… Ik was onderweg naar de villa om de spiegel terug te brengen, en nú gebeurt dit. Dit kán kan geen toeval zijn!”
Hesdy streelde geruststellend haar haren. Heel even voelde ze zich weer dat kleine meisje dat veilig bij haar vader was.
Op dat moment verscheen de arts in de kamer. “Goedenavond, Jennifer. Wat is er precies gebeurd?” vroeg hij terwijl hij haar onderzoekend aankeek. Hij deed verschillende controles en glimlachte daarna vriendelijk. “Dame, je bent er goed vanaf gekomen. Je hebt geluk gehad. Doe het de komende dagen wel rustig aan. Als je je goed voelt, mag je straks gewoon mee naar huis.”
Dankbaar knikten Jennifer en haar ouders. Ze waren uitgeput en verlangden ernaar naar huis te gaan.
Die avond, eenmaal thuis, haalde Jennifer de spiegel uit haar tas. Meteen kringelde er rook uit omhoog.
“Jennifer,” klonk de stem telepathisch van de watra mamma spottend. “Dacht je echt dat je er zo makkelijk vanaf zou komen? Vergeet niet: jíj hebt de spiegel gestolen. Jij hebt maar twee opties: breng hem terug naar de oceaan… of zorg dat de oorspronkelijke eigenares hem vrijwillig weer in ontvangst neemt. Dan ben jij van mij af!”
De watra-mama keek Jennifer strak aan, haar ogen glinsterden gevaarlijk. De watra-mama wist met haar streken het tienermeisje te laten geloven dat ze een dief was en dat ze zich diep moest schamen. Dus om deze schande goed te maken moest ze de spiegel maar gauw naar de zee of een rivier in de omgeving brengen. Het zou dan allemaal goed komen, beloofde de watra-mama.
“Maar… maar hoe moet ik dat doen?” stamelde Jennifer wanhopig.
“Doe een wens,” antwoordde de watra mamma kil. “Alleen zo kan ik je helpen. Het mag alles zijn, ik zorg dat ik het mogelijk maak voor jou!”
Bevend fluisterde Jennifer: “Ik… ik wens dat de moeder van Linda alles weet, mij vergeeft dat ik gestolen heb, en de spiegel weer vrijwillig aanneemt. Ik wil niet dat ze kwaad op mij zal zijn” De watra mama grijnsde geamuseerd. “Je wil zal geschieden.” In een fractie van een seconde was de verschijning van de watra mama verdwenen alsof ze daar nooit was, en eindelijk voelde Jennifer een kortstondige rust.
Jennifer was blij dat de watra mama haar even met rust gelaten had. Van vermoeidheid en alle stress ging ze een beetje rusten, ze viel in een diepe slaap. In de afgelopen dagen had ze zoveel meegemaakt.
Plotseling ging de telefoon weer. Ellen nam op, en aan de andere kant van de lijn klonk Sassy, de oma van Theresa. 'Hoe is alles nu aan die kant?' Vroeg Sassy. Ellen vertelde kort wat er allemaal was gebeurd in zo’n korte tijd.
“Ik kom morgen langs,” zei de oude vrouw. “Maar laat me nu eerst Jennifer spreken.”
“Ze slaapt al, ze heeft een zware dag gehad,” antwoordde Ellen aarzelend.
“Maak haar wakker!” drong de oma streng aan. “Ik móét haar nu spreken.”
Ellen haastte zich naar boven en wekte haar dochter voorzichtig. Slaperig vertelde Jennifer over de wensen die ze had gedaan. De oma schrok hevig. “Jennifer, je verkeert in groot gevaar! Met iedere wens die je doet, komt de watra mamma dichterbij jullie gezin. Daarom blijft ze aandringen om steeds een wens te doen! En via jou kan ze wraak nemen op niet alleen jouw familie, maar ook op Linda en haar familie. Blijf rustig, doe even niks, doe geen wensen meer! ik vertrek nú naar jullie toe.”
Het hart van Jennifer begon sneller te kloppen. Ellen riep Hesdy erbij, en de drie kropen angstig tegen elkaar aan.
Plotseling begon de spiegel vanzelf te trillen. Een ijzige stem vulde de kamer:
“Wie denkt die oude mens wel niet dat ze is?”
De ogen van de watra-mama verschenen in de spiegel — vuurrood, het leek bijna alsof er vlammen uit haar ogen schoten, zo rood waren ze. Alsof ze bloed huilde, zo woedend had Jennifer haar nog nooit gezien! Ellen en Jennifer smeekten 'haar' de oude vrouw niets aan te doen, maar de zeemeermin lachte op gemene toon en verdween.
Ondertussen maakte Sassy, de oma van Theresa, zich klaar om naar Jennifer te gaan. Ze pakte haar culturele attributen en beschermingsspullen tegen de machtige watra mama. Maar innerlijk maakte ze zich ernstig zorgen omdat dit soort geesten enorm geslepen, genadeloos en uiterst gemeen zijn.
Generaties lang had Sassy haar familie strijd geleverd tegen verdrijven van demonische entiteiten waaronder ook water geesten. Haar eigen overgrootmoeder, vele generaties geleden, was vermoord door een zeer harteloze watra mama. De familie was sindsdien altijd alert voor deze wezens en wist hoe gevaarlijk ze waren. De gave om tegen zulke demonische wezens te strijden zat in hun bloed, generatie op generatie. Ooit zou haar zoon Joshua de taak overnemen, en daarna kleindochter Theresa.
Deze familie was spiritueel begaafd, cultureel op hoog niveau, het was voorbestemd om zich bezig te houden met alles op cultureel gebied, zoals Yorka's, bakru's, kabra's, winties, allerlei takru sanies, bosgeesten, watergeesten, etc .... het was dus niet alleen 'werk' met watra mama's.
Terwijl ze haar tas inpakte, kreeg Sassy plotseling hevige pijn op haar borst. Ze zakte op haar knieën. Het galmende gelach van de watra mamma vulde de kamer.
“Denk je écht dat je sterk genoeg bent om deze mensen te helpen?” klonk de stem op sarcastische toon. “Ik stuur je rechtstreeks naar jouw overgrootmoeder!” De ogen van de watra mama laaiden vurig op. Sassy voelde dat de zeemeermin krachtiger geworden was. Ze putte kracht uit de onschuld van Jennifer en maakte schaamteloos misbruik van het jong meisje haar onwetendheid. Demonen putten altijd kracht uit de angst van de mens. Hoe angstiger je bent hoe beter dit voor ze is.
Met moeite greep Sassy naar haar tas, haalde er een flesje uit, draaide de dop los en nam een stevige slok. Vervolgens spuugde ze het ingezegende water recht in de ogen van de verschijning van de watra mama. Meteen doofde het vuur in haar blik. De ogen werden kil. De pijn in Sassy’s borst trok weg en ze wist overeind te komen.
Maar toen ze dichterbij stapte, laaiden de ogen opnieuw rood op. De watra mama fluisterde een duistere spreuk in een onbekende taal. Het klonk als de latijnse taal, geen wonder dat men altijd zegt dat watra mama's demonische wezens zijn. Demonen praten ook vrijwel altijd in de latijnse taal en precies dit deed de watra-mama. De watra-mama keek woest uit haar ogen, klaar voor de aanval. Ze strekte haar armen uit — en Sassy werd met brute kracht door de lucht geslingerd. Ze smakte hard tegen de vloer.
De watra mama lachte venijnig. “Hoe zielig ben jij?! Geen enkel mens kan tegen mij op, wanneer zullen jullie dit eindelijk begrijpen?!! Dat oude trucje met gezegend zeewater… dat werkt al lang niet meer. Jij bent niks meer dan een zwakke relikwie uit het verleden!”
De watra mama kwam dichterbij .... god alleen weet wat voor verschrikkelijks zij van plan was te doen, toen plotseling een eeuwenoud gebed door de kamer galmde. De woorden sneden door haar kracht heen. Ze keek op en zag Joshua staan. Het gebed raakte de zeemeermin diep. Ze kon de spreuken niet weerstaan. Haar gedaante vervaagde en ze verdween als sneeuw voor de zon.
“Maaa! Maa!” riep Joshua en snelde naar zijn moeder toe. Hij hielp haar overeind.
Eindelijk glimlachte Sassy zwakjes. “Ai mi boi, je hebt je moeder uit de handen van de duivel gered. Ik dacht dat mijn laatste uurtje geslagen was. Mijn rug .... oei, wat een pijn heb ik. Maar mijn zoon, Joshua, Je bent er klaar voor. Ik wist altijd al dat jij cultureel en spiritueel één van de sterkste zou worden van onze generatie. Het moest alleen nog bewezen worden. Ik heb het altijd al in jou gezien mi boi.”
Joshua boog zijn hoofd. “Ma… voor jou vang ik een kogel op. Ik zal vechten, wat er ook gebeurt.”
“Jongen,” zei Sassy, “help mij om deze mensen te redden. Ik ben oud, ik heb je nodig. Samen kunnen we het.”
Joshua keek haar doordringend aan. “Ik heb er nooit een geheim van gemaakt dat ik niets van watra mama's wilde weten… maar ik weet meer dan je denkt. Van kleins af aan luisterde ik stiekem naar de lessen die jij van oma kreeg. Ik wilde er niets mee te maken hebben. Ik was bang voor deze duivelse wezens, ik wilde ver van ze blijven en niks met hun streken te maken krijgen. Maar nu zie ik dat het mijn lot is, kan ik er niet omheen draaien. En ik zal strijden aan uw zijde!”
Spiritueel gewapend en vastberaden gingen ze samen de 'strijd' aan met de watra mama.
🌺 VOOR VERVOLG: LEES DEEL 4
⭐️⭐️ = Herschreven door: OST-beheerder Yvanna Hilton
Reactie plaatsen
Reacties