🟦 Ingezonden door: L.N
⚜️DE VROUW IN DE SPIEGEL⚜️ DEEL 2
———————
Beste mensen van OST, nu snel verder met het verhaal.
Jennifer en haar moeder Ellen deden wanhopige pogingen om Hesdy, de vader van Jennifer, weer bij bewustzijn te krijgen. Maar het schuim bleef uit zijn mond komen, zijn lichaam schokte alsof hij een epileptische aanval had, en plotseling leek hij even bij te komen. Toch begon hij wartaal te praten, onsamenhangende woorden die niemand kon begrijpen. Hij maakte een gorgelend geluid, alsof er water in zijn mond zat.
“Hij stikt!” gilde Ellen.
Jennifer viel op haar knieën en smeekte de watra mama haar vader met rust te laten. Op dat moment viel de spiegel uit haar vaders handen, deze viel met een harde klap op de grond. Vreemd genoeg was het glas van de spiegel niet stuk geslagen, ondanks die enorme klap. Maar zelfs daarna bleef Hesdy vreemd doen; het gorgelende geluid hield maar niet op, het klonk alsof Hesdy aan het verzuipen was.
“Wat moeten we doen?” riep Jennifer radeloos. De paniek in haar ogen sprak boekdelen. “Vraag dat wezen ... die watra mama om hem beter te maken!” schreeuwde Ellen.
Jennifer begon opnieuw luid te bidden. Tranen stroomden over haar wangen terwijl ze smekend haar handen ophief. Heel langzaam leek haar vader weer bij kennis te komen. Hij wilde opstaan, maar zakte meteen door zijn benen. “Ik kan niet lopen… mijn benen… ze zitten aan elkaar vast!” stamelde hij geschokt. Zijn gezicht vertrok van angst. “Mama, we moeten iemand zoeken die hier verstand van heeft. En snel ook! Want ik wij hebben geen verstand van dit soort dingen” zei Jennifer met trillende stem.
Ze greep haar telefoon en belde Theresa, een oud-klasgenoot. Jennifer herinnerde zich dat Theresa vaak vertelde dat haar vader spirituele gaven bezat en soms mensen hielp bij onverklaarbare en culturele problemen. Misschien kon hij helpen… of kende hij iemand die dat kon. Theresa luisterde en reageerde geschokt nadat ze naar het verhaal geluisterd had en nam direct contact op met haar vader. Niet veel later arriveerden ze samen bij het huis van Jennifer. Toen Joshua, de vader van Theresa, binnenkwam en Hesdy op de grond zag liggen, werd zijn blik ernstig. Hij liep behoedzaam naar hem toe.
Jennifer vertelde nog eens in paniek wat er precies was gebeurd, maar deze keer in meer details. Joshua luisterde aandachtig, zonder haar een moment te onderbreken.
“Ik weet heel veel van watra mama's, maar niet alles,” zei hij langzaam, “maar mijn moeder die ook helderziend/ heldervoelend is zoals ik weet er veel meer over. Mijn mams heeft zich sinds haar tienertijd verdiept in alles rondom het culturele, dus op zo een oude leeftijd is niks haar vreemd meer. Zij is een ervaren medium, zij weet haar gave te gebruiken als geen ander en kan je alles vertellen over dit soort problemen. Wat ik je wél kan zeggen: je vader had de spiegel nooit mogen aanraken. Alleen de 'eigenaar', degene die de spiegel gevonden heeft en hem in bezit heeft, en zijn nakomelingen, kunnen een watra mama via de spiegel opdrachten geven. De spiegel geeft macht over de watra mama maar anderzijds is het ook een grote en vooral zware verantwoordelijkheid.”
Aan zijn bezorgde gezicht was te zien dat dit gevaarlijker was dan Jennifer had vermoed. Joshua pakte zijn telefoon en belde zijn moeder, mevrouw Sassy. Hij vroeg haar direct een taxi te nemen en naar Jennifer te komen.
Na een halfuur arriveerde de taxi. Iedereen wachtte in spanning. Toen de oma van Theresa binnenkwam, leek het alsof de kamer plotseling stiller werd. Ze was een oude vrouw, maar met een verbluffende aanwezigheid die haast bovennatuurlijk aandeed. Haar ogen straalden jeugdigheid, kunde en wijsheid.
Jennifer wilde uitleggen wat er was gebeurd, maar de oude vrouw legde haar vinger op haar lippen.
“Sssst,” zei ze zacht. “Ik weet alles al.”
“Hoe bedoelt u dat?” vroeg Jennifer geschrokken.
“Je bent erin geluisd, er is opzet in het spel” antwoordde de vrouw rustig. “Erin geluisd?!” Jennifer voelde haar hart bonzen in haar borst.
“Deze spiegel is al generaties lang in de familie van jouw vriendin,” vervolgde de vrouw. “Haar grootvader heeft de spiegel ooit gestolen van een hele moeilijke watra-mama. Jullie kennen de watra mama misschien als een zeemeermin. Om te voorkomen dat deze watra mama haar uit puur goud vervaardigde Spiegel terug zou eisen, hebben ze hem verborgen 'achter' een andere, cultureel bewerkte spiegel. Op die manier kon de watra mama haar spiegel niet terug halen. Want als dat wel zou gebeuren, zou deze water godin de hele bere — de hele familie — uitroeien.”
Ellen sloeg haar handen voor haar gezicht.
“Suzanne, de moeder van jouw vriendin werd de rechtmatige eigenaar van de spiegel toen haar vader overleed. Zij was nu degene die alle macht over de watra mama had. En dankzij de watra mama werden ze nog veel rijker dan ze al waren. Het klinkt allemaal rozengeur en maneschijn om maar eindeloos te mogen wensen wat je hartje maar begeerde, maar het had ook een keerzijde .... het is zwaar, echt geen makkelijke taak om de gouden spiegel in jouw bezit te houden. Elke nacht verschijnt de zeemeermin als een soort spookverschijning en dan vraagt ze om haar spiegel terug te krijgen. Zij zal je blijven achtervolgen en blijven aandringen haar spiegel terug te krijgen. Voor iemand die dit niet gewend is, zal zo een verschijning verschrikkelijk eng zijn”
Jennifer’s ogen vulden zich met tranen. “Maar… dan kunnen we hem toch gewoon teruggeven?”
De oude vrouw schudde haar hoofd. “Nee kind. Zodra je de spiegel vrijwillig aan haar geeft, zal ze jullie allemaal koelbloedig vermoorden.”
Ellen begon hysterisch te gillen. “Maar wij hebben de spiegel toch niet gestolen! Dit is niet eerlijk!”
De vrouw fronste haar wenkbrauwen. “In het rijk van de geesten gelden andere wetten. Daar zien ze het als een vloek. Stelen van een watra mama is nooit een zegen. En jij, meisje…” ze keek Jennifer streng aan, “…je bent bewust gelokt en misleid. Dit alles is door de moeder van je vriendin opgezet.”
Jennifer voelde de grond onder haar voeten wegzakken. Hoe kon ze in zo’n nachtmerrie zijn beland?
“Wat moeten we doen?” vroeg Ellen wanhopig.
“Eerst moet jouw man genezen,” zei de oude vrouw. Ze knielde bij Hesdy neer. “Zie je hoe zijn benen aan elkaar geplakt zitten? Dat is het symbool van een vissenstaart. Als ik hem nu niet help, zal hij nooit meer kunnen lopen.”
Iedereen hield de adem in terwijl ze de benen van Hesdy begon te masseren met allerlei kruiden, huismiddeltjes en bladeren. Ze sprak zacht in een onbekende taal, prevelde spreuken uit, een gebed gericht aan de watra mama. Eerst leek het alsof niks zou veranderen in de situatie, maar na een hele tijd bezig geweest te zijn kreeg Hesdy langzaam weer gevoel in zijn benen.
“Waar is de spiegel?” vroeg mevrouw Sassy streng.
Jennifer haalde hem tevoorschijn. De vrouw pakte een doek en sloeg die eromheen.
“Onthoud dit goed,” zei ze met hese stem. “Vanaf dit moment is Jennifer de eigenaresse van de spiegel. Alleen zij kan opdrachten geven aan de watra mama, dit kreeg ik net op spiritueel vlak te horen van de watra-mama dat ze alleen zal luisteren naar eisen van Jennifer. Ieder ander die dat toch probeert, zal eindigen zoals je vader….op de grond, bewusteloos, onder aanval van de watra mama of nog erger. Elke avond zal de zeemeermin om haar spiegel komen vragen, zij zal zich in verschillende vormen tonen. Soms in hele enge verschijningen om degene angst in te boezemen om zodoende haar spiegel terug te krijgen, want dat is uiteindelijk wat ze wil. Ze zal smeken, huilen, vleien, liegen… en je angst aanjagen. Trap er niet in! Watra mama's zijn geslepen slimme wezens, maar laat dit je nooit misleiden, het kan jouw dood betekenen. Daarentegen als een zeemeermin van je houdt, beschermt ze je. Maar als je van haar steelt… dan zul je boeten. En niet alleen jij, maar ook iedereen die je lief is, zij zal jouw hele nageslacht uitroeien.”
Beetje verward zei mevrouw Sassy "Het is uiterst vreemd, dat Jennifer via deze spiegel opdrachten kan geven, want dit zou alleen mogelijk zijn voor Suzanne en haar nageslacht! Waarom wil ze nu alleen luisteren naar eisen van Jennifer, die gewoon een vriendin van deze mensen is. Iets klopt hier niet aan ..... zeer opmerkelijk!!!"
Jennifer luisterde ademloos.
Ze snapte er zelf ook niks van waarom de Watra mama haar eisen zou inwilligen. Had ze een dubbele agenda? Wilde ze een gemene streek uithalen?
Sassy zei ineens “De vorige eigenaar, mevrouw Suzanne, de moeder van jouw beste vriendin Linda, kon het gebedel niet meer verdragen. Zij is nu schatrijk en wilde stoppen, zij heeft de spiegel niet meer nodig. Jij bent het perfecte slachtoffer: je bent arm, je hebt wensen, heel veel ook, je bent nieuwsgierig, en je bent jong genoeg om nog jaren de last te dragen die zij niet meer durft en niet meer aankan. De watra mama is een veel te grote last geworden.”
Oma Sassy zuchtte diep. “Ik ga nu naar huis. Ik moet even nadenken en mijn spirituele gidsen raadplegen en kijken hoe ik jullie verder kan helpen. Zet die gouden spiegel voorlopig achter een andere spiegel. Het zal tijdelijk helpen, tot ik een blijvende oplossing voor jullie gevonden heb. Probeer zoveel mogelijk bij de spiegel uit de buurt te blijven”
Ze wenkte haar zoon Joshua en kleindochter Theresa en vertrok. Jennifer bleef huilend achter in de armen van haar vader.
“Die lieve oude dame gaat ons helpen, ze gaat ons heus niet zo laten met dit probleem” zei Ellen zacht, terwijl ze Jennifer probeerde te troosten. “Laten we de spiegel wegstoppen. Zet hem achter een andere spiegel. Misschien helpt dat, zoals die oude vrouw gezegd heeft.”
Die avond plaatste Jennifer de gouden spiegel achter de grote spiegel van haar kaptafel. Met een zwaar gevoel in haar hart kroop ze in bed en viel uiteindelijk in slaap.
Haar droom bracht haar naar een strand. Daar, op een rots, zat een beeldschone vrouw met lange haren die tot over haar heupen golfden. Ze wenkte Jennifer dichterbij te komen. Jenny liep voorzichtig naar haar toe. In een fractie van een seconde stond ze oog in oog met de mysterieuze dame. Plotseling veranderden de ogen van de vrouw in felrood vuur. Ze greep Jennifer bij haar gezicht met ijskoude handen. Jennifer schreeuwde en schrok wakker.
Tot haar ontzetting stond de watra mama in een duidelijke geestelijke verschijning naast haar bed. De zeemeermin keek recht door haar heen. Jennifer voelde zich verstijven van angst. Haar hart leek elk moment te kunnen stoppen.
“Hoe… hoe kan dit?” stamelde ze.
De zeemeermin lachte spottend. “Je weet niet eens hoe je de spiegel moet gebruiken om jezelf te beschermen. Denk je werkelijk dat het zo eenvoudig is? Wat denk je te bereiken door mijn spiegel achter jouw eigen spiegel te bewaren?!!!” Haar lach klonk kil en gemeen.
Toen veranderde haar stem plotseling in een poeslief zacht stemmetje. “Lieverd, wanneer breng je mijn spiegel terug naar de oceaan? Geloof me, dat is echt het beste voor jou en dan heb je verder geen last meer van mij”
“Maar… als ik hem terugbreng, maakt u ons dood. En als ik hem niet terugbreng, blijft u me mijn hele leven lastigvallen! Wat moet ik doen?!” riep Jennifer in wanhoop.
“Luister schatje, doe een wens,” fluisterde de watra mama. Haar rode ogen boorden zich diep in die van Jennifer. “Zeg maar wat je wilt, en het zal geschieden.”
“Ik wil geen wens,” antwoordde Jennifer bibberend. “Ik wil alleen met rust gelaten worden.”
“Doe! DOE EEN WENS!” siste de zeemeermin. Haar ogen gloeiden intenser dan ooit.
Jennifer beefde. “Ik… ik wens dat Linda en haar gezin terugkeren naar de villa.”
De watra mama glimlachte duister. “Uw wil zal geschieden.”
En met die woorden verdween ze in de duisternis.
🌺 VOOR VERVOLG:
LEES DEEL 3
⭐️⭐️= Herschreven door: OST beheerder Yvanna Hilton
Reactie plaatsen
Reacties