🟩 Ingezonden door: L.N
⚜️DE VROUW IN DE SPIEGEL⚜️ DEEL 1
--------------------------------
Beste OST-leden,
Ik ben hier opnieuw met een waargebeurde ervaring die ik graag met jullie deel. Ik weet dat voor sommige mensen dit als een ongeloofwaardige gebeurtenis zal overkomen, maar watra mama's bestaan dus werkelijk en ook 'The marine Kingdom' bestaat. Vooral in de Afrikaanse landen is The marine kingdom enorm bekend, heel veel mensen in deze landen verkrijgen hun rijkdom door deze water goden te aanbidden en te offeren aan ze.
Hier een ervaring hierover, want ook in Suriname zijn er mensen die deze watergoden aanbidden, aan ze offeren en hun rijkdom verkregen hebben van deze water geesten.
Het schoolplein op een middelbare school in Paramaribo stond vol met tieners. Iedereen was in rep en roer; gelach, geroezemoes en gejuich vulden de lucht. Het was feest, want de meeste leerlingen waren geslaagd. Alle stress van examens viel van hen af, en iedereen voelde zich klaar om een nieuwe toekomst tegemoet te gaan.
Jennifer zat rustig op de stoep en praatte met Linda over alles wat er het afgelopen schooljaar was gebeurd. Linda lachte breeduit. De twee meiden waren al vanaf de basisschool onafscheidelijk. Toch keek Jennifer opeens verdrietig: dit was een prachtige dag, maar tegelijk ook een droevige. De schooltijd was voorbij en Linda zou binnenkort voorgoed vertrekken naar Amerika, waar bijna al haar familie woonde.
Jennifer liet haar hoofd zakken. Het voelde alsof Linda al weg was. Met wie moest ze nu nog al haar geheimen delen? Over vriendjes praten, over koetjes en kalfjes – het maakte niet uit waarover, elk gesprek met Linda was altijd leuk en vertrouwd.
“Kom op, Jen,” zei Linda. “Onze ouders hebben toch afgesproken dat je mag komen zodra het kan? Dan zie je me gewoon in Amerika.”
Jennifer dwong een lach op haar gezicht, maar diep van binnen wist ze dat er een wonder moest gebeuren voordat zij ooit genoeg geld had om naar Amerika te gaan.
“Kom,” zei Linda opgewekt, “laten we wat drinken bij mij thuis. Ik ga pas over drie dagen weg, dus we hebben nog genoeg tijd om van elkaar te genieten.”
Hand in hand liepen ze richting de bus, als twee kleine meisjes die weer even kind mochten zijn. Linda maakte flauwe grapjes om Jennifer te laten lachen.
“Maak je niet druk, meid,” zei ze met een knipoog. “Je bent nog lang niet van me af.”
De bus kwam eraan en bracht hen naar Linda’s huis. Daar was het altijd gezellig: een prachtige vrijstaande villa, groter dan Jennifer zich kon voorstellen. Alleen al Linda’s slaapkamer was groter dan het hele huis waarin Jennifer met haar ouders woonde. Het leukste van alles, de woning had een prachtig groot zwembad in de tuin.
Binnen werden ze direct verwelkomd door Linda’s moeder, Suzanne, die vrolijk met een cadeau in haar handen kwam aangelopen.
“Jennifer, jij bent voor mij als een dochter,” zei ze hartelijk. “Omdat je geslaagd bent, maar ook omdat we weten dat het moeilijk voor je is dat Linda vertrekt, hebben we iets voor je gekocht.”
Jennifer voelde zich ongemakkelijk – ze kon nooit iets terugdoen voor dit gezin. Toch nam ze het pakketje aan. Toen ze het opende, sperde ze haar ogen wijd open: het was een luxe mobieltje.
“Zo kunnen jullie altijd contact houden,” zei Suzanne glimlachend.
Jennifer bedankte haar uitbundig, maar zag meteen dat Suzanne nog iets wilde zeggen. Haar blik werd serieus.
“Jennifer, ik wil je iets vragen,” zei ze.
“U kunt me alles vragen,” antwoordde Jennifer.
“Degene die op ons huis zou passen tijdens onze afwezigheid, heeft afgezegd. Er is niemand die ik zo kan vertrouwen als jij. Zou jij tijdelijk op ons huis willen letten totdat we een andere oplossing hebben?”
Jennifer aarzelde geen moment. “Natuurlijk, u kunt op mij rekenen.” Dit was haar kans ook eens iets terug te kunnen doen voor deze aardige mensen.
De rest van de dag genoten de meiden volop. Ze zwommen, aten en lachten alsof er geen morgen bestond. Toen de avond viel, kreeg Jennifer nog kleren mee van Linda en bracht Suzanne haar naar huis. Onderweg somde Suzanne alle huisregels op. Ze vertelde dat de tuinman drie keer per maand zou langskomen en dat Jennifer erop moest toezien dat hij zijn werk goed deed.
Maar toen fronste ze even.
“Wat ik je nu ga vertellen blijft onder ons, begrepen?”
Jennifer knikte. Ze was altijd discreet en beloofde geheimhouding.
“In ons tuinhuisje liggen waardevolle spullen,” vervolgde Suzanne zacht. “Ze zijn van mijn opa geweest, een fervent verzamelaar van antiek. Niemand mag daar naar binnen. De spullen zijn veel geld waard. Bewaar de sleutel apart en zorg dat niemand erbij komt. Over twee weken komt Linda’s oom ze ophalen.”
Jennifer beloofde plechtig de ruimte nooit te betreden.
Een paar dagen later was het zover. Huilend namen de twee vriendinnen afscheid op de luchthaven. Jennifer voelde een enorme leegte toen ze Linda en haar familie zag vertrekken. Met betraande ogen stapte ze in de auto terug naar huis.
Die avond dacht ze aan alle mooie herinneringen met Linda en viel uiteindelijk huilend in slaap.
De volgende ochtend werd ze wakker met een bonzende hoofdpijn. Toch moest ze snel naar Linda’s huis, want de tuinman zou komen. Ze haastte zich, arriveerde net op tijd en liep het lege huis binnen. Het voelde vreemd dat iedereen weg was.
Ze pakte een drankje en zette de tv aan, terwijl de tuinman buiten vrolijk fluitend aan het werk was. Via de camera hield ze af en toe in de gaten of hij alles goed deed. Het duurde niet lang of Jennifer voelde zich de koningin van het grote huis. Het enige wat nog ontbrak, grapte ze in gedachten, was een kroon.
Later die dag besloot ze even in Linda’s kamer te rusten. Het grote, zachte bed voelde hemels en voor ze het wist was ze in slaap gevallen. Rond middernacht schrok ze wakker. Snel belde ze naar huis om te zeggen dat ze de nacht in de villa zou blijven. Haar moeder stemde in en zou het aan haar vader doorgeven.
Met een knorrende maag liep Jennifer naar de keuken, waar ze fruit en yoghurt vond. Terwijl ze at, hoorde ze geritsel. Buiten leek iets te bewegen in de struiken. Ze probeerde zichzelf moed in te praten, maar toen zag ze opeens licht vanuit het tuinhuisje.
“Dat mag helemaal niet,” fluisterde ze tegen zichzelf. Suzanne had haar verboden daar binnen te gaan. Toch dacht Jennifer: Misschien is ze vergeten het licht uit te doen.
Ze wilde bellen, maar bedacht zich door het tijdsverschil. “Morgen vraag ik wel of ik het licht mag uitdoen,” mompelde ze.
Die nacht kon ze nauwelijks slapen. Haar oren suisden alsof ze onder water zat. Toen ze opstond om te onderzoeken waar het geluid vandaan kwam, voerde haar weg naar het tuinhuisje. Daar, in het maanlicht, hoorde ze een vreemd gefluit dat haar nog nooit eerder bereikt had. Voor het raam keek ze naar binnen: overal stonden meubels onder lakens verborgen.
Plots zag ze een schim bewegen. Paniek greep haar. Ze liet de zaklamp vallen en rende naar binnen, waar ze zich angstig onder de dekens verstopte.
De volgende ochtend probeerde ze Suzanne te bellen, maar zonder resultaat. Ook Linda had geen tijd om te luisteren toen ze haar bereikte. Toen Jennifer later haar tas opruimde, vond ze tot haar verbazing de sleutel van het tuinhuisje tussen haar spullen. Hoe kwam die daar?
Nieuwsgierigheid won het van angst. “Ik ga alleen het licht uitdoen en dan snel weg,” besloot ze.
Binnen voelde de ruimte anders, donkerder, beklemmend. Ze trok een laken van een meubel en onthulde een prachtige antieke tafel. Maar plots begon haar oor weer te suizen en hoorde ze druppels vallen. Het was niet eens aan het regenen. Ze verschoof een zwaar meubel om waterschade te voorkomen en tot haar verbijstering verscheen er een spiegel – de mooiste die ze ooit had gezien.
Jennifer werd onweerstaanbaar aangetrokken door de spiegel. Ze duwde hem verder, maar daarbij viel een kleinere, gouden handspiegel uit een verborgen ruimte. Zodra ze deze oppakte, voelde ze een vreemde macht over zich heen.
Die nacht legde ze de spiegel naast haar bed. Rond middernacht werd ze wakker van een schuivend geluid. De spiegel lag niet meer naast haar, maar aan het voeteneinde van haar bed. Toen ze hem oppakte, vulde rook het glas.
Daar verscheen een vrouw – beeldschoon, maar angstaanjagend.
“Geef me mijn spiegel terug,” zei de vrouw kalm maar dwingend. “Dan geef ik je alles wat je maar wilt.”
Jennifer kon niet praten, totdat de vrouw haar toestemming gaf. Stotterend riep ze dat ze niets wilde, maar de vrouw dwong haar een wens te doen. Uit pure paniek wenste Jennifer een beter huis.
“Ga slapen en wacht af,” zei de vrouw kortaf.
De volgende ochtend leek het een droom, totdat haar moeder belde: haar vader had een nieuwe baan gekregen bij een buitenlandse maatschappij en ze zouden diezelfde middag een splinternieuwe woning bezichtigen. Dit was een extraatje die kwam met de baan, een woning die later een villa bleek te zijn. Dit was allemaal zeer vreemd, want haar vader had jaren geleden gesolliciteerd op deze vacature en hij had nooit meer iets vernomen van het bedrijf. Blijkbaar vonden ze hem te min voor de functie, maar nu ineens uit het niets, kreeg haar vader de functie waar hij over droomde. Hoe was dit mogelijk?
Jennifer wist nu dat het echt was, de vreemde vrouw maakte geen grappen en zij was overduidelijk geen gewoon mens. Jenny begreep er niks van, zij was bang maar ook behoorlijk nieuwsgierig.
Die avond verscheen de vrouw opnieuw. “Ik ben een zeegodin,” zei ze. Het werd toen duidelijk dat dit een watra mama was. “Mijn spiegel is jaren geleden gestolen. Breng hem naar de zee en je zult beloond worden.” Jennifer wilde dat doen, maar toen ze het haar ouders vertelde, weigerde haar vader. “Deze spiegel maakt ons rijk, wij brengen hem niet terug!” zei hij vastberaden. Tegen Jennifer’s tranen en waarschuwingen in, hield hij de spiegel stevig vast en sprak zijn wens uit.
Maar de spiegel werd plotseling gloeiend heet. Hij kon hem niet loslaten. Zijn lichaam verstijfde, schuim kwam uit zijn mond. Jennifer en haar moeder schreeuwden en huilden, terwijl ze machteloos zagen hoe hij op de grond lag, vastgeketend door de vloek van de zeegodin.
🌺 WORDT VERVOLGD…
(Lees DEEL 2)
⭐️⭐️= het verhaal is herschreven door de OST beheerder Yvanna Hilton.
Reactie plaatsen
Reacties