STORY 785: DE VLOEK VAN HET VERKEERDE PLEKJE

🟧 Ingezonden door: S.V

        ⚜️DE VLOEK VAN HET VERKEERDE PLEKJE⚜️

--------------------------

Een frisse ochtend lieve OST-leden,

Vandaag deel ik met jullie een waargebeurde ervaring die mij tot op de dag van vandaag niet loslaat. Ik ben geboren en getogen in Nickerie en heb daar tot mijn 23ste gewoond. Dit verhaal speelt zich af in 2004, toen ik zeventien jaar was. Elke keer als ik eraan terugdenk, krijg ik kippenvel en komen de flashbacks weer scherp naar boven.

Ik woonde destijds samen met mijn moeder en mijn twee oudere broers. Dat waren echt de dagen van mijn leven, onbezorgd en vol belevenissen. Mijn oudste broer, Satish, werkte bij Surland – in de volksmond noemden mensen het altijd ‘Lakatang’. Daar werd bacove (bananen) verbouwd voor de export.

Niet ver bij ons vandaan woonde een ander gezin: een vader, een moeder en hun twee zonen, Karan en Rohan. Die jongens werkten ook bij Surland en werden al snel dikke vrienden met mijn broer Satish. Elke ochtend vertrokken ze samen vroeg naar het werk en ’s avonds kwamen ze laat terug. Ze verdienden goed en genoten zichtbaar van het leven. In het weekend waren ze onafscheidelijk en gingen ze vaak stappen.

Mijn broer had een damesmodel Yamaha-brommer en de broers Karan en Rohan hadden er samen ook één. Volgens buurtbewoners waren ze in vrijwel alle bars van Nickerie vaste gasten. In veel van die bars werkten jonge meisjes, en het was een publiek geheim dat de jongens zich daar graag lieten zien.

De fatale avond:

Op een zaterdagavond besloten de drie opnieuw uit te gaan. Om de een of andere reden kregen ze het in hun hoofd om van Nickerie helemaal naar Zeedijk te rijden, enkel om te drinken. Ze waren waarschijnlijk al behoorlijk dronken toen ze via de Corantijnpolder richting de bar ‘Atlantic’ gingen. Het was bekend dat daar veel Guyanese meisjes werkten, dus dat had hun nieuwsgierigheid zeker gewekt.

Die nacht reden ze stomdronken terug naar huis. Niemand wist toen nog dat dit het begin zou zijn van een reeks gebeurtenissen die ons hele leven zou veranderen.

Rohan wordt ziek:

Op maandag gingen alleen Satish en Karan werken. Rohan bleef thuis omdat hij ziek was. De dagen verstreken en zijn toestand verbeterde niet. Een hele week bleef hij ziek en dat baarde ons zorgen.

Het weekend daarop waren alle jongens thuis. Mijn moeder vond het vreemd en vroeg zelfs aan mijn broer of hij misschien een vriendin had, omdat hij zo plotseling thuisbleef op een zaterdagavond. Maar Satish zei dat dat niet zo was en dat Rohan ernstig ziek was en niet naar de dokter wilde.

De volgende ochtend, op zondag, besloot mijn moeder naar hun huis te gaan. Toen ze aankwam, zag ze Rohan’s moeder beneden huilend zitten. Dat beeld staat nog steeds op mijn netvlies.

Ze vertelde dat Rohan al een week lang bloedde uit zijn penis en koppig weigerde naar een dokter te gaan. Mijn moeder dacht meteen aan een geslachtsziekte en drong erop aan dat er onmiddellijk een taxi gebeld werd.

Binnen in zijn kamer, op het bed waar Rohan lag, schrokken we ons kapot. In slechts een week tijd was hij verschrikkelijk mager geworden. Zijn huid was grauw en hij zag er doodziek uit. Zijn broer tilde hem voorzichtig op en zette hem in de taxi. Toen ze voorbijliepen, rook ik een sterke geur van rottend vlees, pus en bloed. Het beeld en die geur vergat ik nooit meer.

Het raadsel in het ziekenhuis:

In het ziekenhuis in Nickerie namen de artsen Rohan direct op en begonnen onderzoeken. Thuis aangekomen, vroeg mijn moeder ondertussen gefrustreerd aan Satish als hij wist als Rohan misschien met een vrouw had geslapen. Hij gaf geen antwoord, maar zijn zwijgen zei genoeg. Mijn moeder eiste dat Satish de volgende dag een aids-test zou doen.

De artsen vonden niets concreets bij Rohan, maar merkten op dat hij voortdurend bloed verloor uit zijn penis – alsof hij aan het menstrueren was. Ze gaven hem infuus en hielden hem in observatie. Toch verslechterde zijn toestand met de dag.

Hulp zoeken op cultureel gebied:

Na een paar dagen kreeg Rohan’s moeder het advies van iemand om een ‘bonu man’ (een traditionele genezer) te raadplegen. Rohan's moeder vroeg mijn moeder om mee te gaan. In feite hield mijn mams niet van zulke praktijken, ze wilde er niks mee te maken hebben maar uit medelijden ging ze mee.

De oude man die ze bezochten, zei zonder aarzelen:

“Die jongen heeft geplast op een verkeerde plek. Vraag hem waar precies en ga daar terug. Ik geef jullie wat attributen mee. Doe wat ik zeg.”

Thuis ondervroeg mijn moeder mijn broer Satish opnieuw. Hij bleef koppig zwijgen, tot ze hem een paar klappen gaf. Toen barstte hij los: “Hij heeft geplast in de Corantijnpolder, voor het huis van iemand bij een stroompaal.”

Het geheim van de vlaggen:

Samen met Karan, zijn moeder en mijn moeder gingen ze naar de plek. Voor een huis, vlakbij de straat, stonden Hindoe-vlaggen. Satish en Karan wezen het plekje aan waar Rohan had geplast.

De oude vrouw van dat betreffende huis bevestigde het verhaal. “Ja, ik zag die nacht twee brommers stoppen, rond vier uur ’s morgens. Die jongen plaste hier, vlakbij de vlaggen. Ik heb nog geroepen: ‘Plas niet daar!’ maar ze luisterden niet of ze hebben mij niet gehoord.”

Volgens de instructies van de bonu-man voerden ze ter plekke een paar ingewikkelde rituelen uit. Wonder boven wonder, vanaf dat moment begonnen Rohan’s bloedingen langzaam te stoppen. Ze werden steeds minder tot het uiteindelijk geheel stopte. Hij werd ontslagen uit het ziekenhuis en mocht naar huis. Toch was hij een ander mens geworden: stil, zwak en teruggetrokken.

De tragedie:

Enkele weken later gebeurde er opnieuw iets vreselijks. Op een vrijdagavond reed Rohan langs ons huis en groette ons vanaf zijn brommer. Een halfuur later rende zijn moeder in paniek de straat op, huilend en gillend:

“Rohan! Rohan!”

We renden mee en zagen hem levenloos op straat liggen. Hij had te hard gereden en was met een klap gevallen. De politie en een arts kwamen ter plaatse en bevestigden zijn dood.

In het mortuarium werd het nog vreemder: behalve gebroken ribben en een gebroken nek, bleek zijn penis volledig verdwenen. Alsof iemand het losgerukt had van zijn lijf. De politie verklaarde dat ze het ter plekke al niet hadden gevonden. Aangezien hun dit bij aankomst een vreemd voorval vonden, hebben ze de hele plek afgezocht maar de penis was nergens te vinden. De arts zijn vermoeden was, dat tijdens het ongeluk de penis ongelukkigerwijs losgerukt was van het lichaam. En aangezien het wemelde van de zwerfhonden in de omgeving, had een hond hoogstwaarschijnlijk de penis gevonden en meegenomen om ervan te gaan smullen.

Maar voor mijn moeder was het duidelijk: dit had alles te maken met de vloek van die heilige plek waar hij had geplast.

De geestverschijning:

Later die avond, toen mijn broer Satish met de auto terugreed van het mortuarium, gebeurde iets bovennatuurlijks. Hij vertelde de volgende ochtend dat hij plots Rohan op de achterbank had zien zitten. Helemaal bebloed, huilend en angstig, alsof hij nog steeds pijn leed.

Satish raakte in paniek, parkeerde de auto bij Rams winkel en vluchtte lopend naar huis. Normaal is dat nog geen kwartier lopen naar ons huis in de RP Bharosstraat, maar hij deed er vier uur over. Hij zei dat hij telkens verdwaalde en niet meer wist waar hij was.

Na die nacht durfde hij bijna niet meer te praten. Pas toen onze voorganger hem meenam naar de kerk en speciale gebeden voor hem werden gedaan, stopte Rohan’s geest hem te achtervolgen.

Slot:

Het verhaal hield ons jarenlang in zijn greep. Rohan was plotseling uit het leven gerukt, en op een manier die niemand ooit had kunnen voorzien. Zijn dood, het mysterie van zijn verdwenen geslachtsdeel en de geestverschijning bij mijn broer – alles leek terug te leiden naar dat ene moment: het plassen op de verkeerde plek.

Mijn moeder zei altijd: “Kinderen, onthoud dit goed: plas nooit zomaar ergens over straat, vooral niet bij plekken waar vlaggen of offers staan. Je weet nooit welke krachten je wakker maakt en nooit meer vanaf kunt komen.”

🌺 Bedankt voor het lezen. Hopelijk nemen vooral de heren hier een wijze les uit.

⭐️⭐️= Het verhaal is herschreven door OST beheerder Yvanna Hilton.