🟫 Ingezonden door: S.D
⚜️HET SPOOKHUIS OP HIGHWAY⚜️
------------------------
Goedemorgen OST-leden,
Ik heb een spuku tori die ik graag met jullie wil delen. Het is misschien niet het langste verhaal, maar wel eentje die ik persoonlijk heb meegemaakt — en geloof me, het heeft me kippenvel bezorgd. Het gaat over een spookhuis langs de Highway in Suriname.
Veel mensen kennen deze woning misschien wel. Het is een huis dat precies tussen twee Chinese winkels staat, aan een drukke hoofdweg. Als ik me goed herinner, ligt het recht tegenover een autozaak. Van buiten lijkt het een doodnormaal huis, maar van binnen… is het allesbehalve gewoon.
In dit huis woonde mijn goede vriend Derrick, samen met zijn ouders, broers en zus. Op een dag vroeg hij of ik bij hem kwam logeren. Dat leek me geweldig, want maties onder elkaar is altijd gezellig.
Toen ik daar aankwam, viel het me direct op dat het huis ruim was en goed ingedeeld. Alles leek netjes en verzorgd. Terwijl we gezellig zaten te babbelen, vertelde Derrick dat het eigenlijk een huurhuis was en niet van zijn ouders zelf. Ik complimenteerde hem nog, want ik vond het echt een mooie woning. De sfeer die eerste dag was warm en gastvrij: zijn ouders waren vriendelijk, iedereen deed aardig en ik voelde me helemaal welkom.
Die eerste nacht verliep zonder problemen. Er gebeurde niets vreemds, ik sliep goed en genoot gewoon van de gezelligheid. Pas de volgende dag, toen ik bijna met tegenzin naar huis ging, dacht ik: dit is voor herhaling vatbaar.
Niet lang daarna nodigde Derrick me opnieuw uit. Toen ik arriveerde, zat hij samen met zijn broer Sonny te praten. Tijdens ons gesprek zei Derrick ineens iets dat mijn bloed deed stollen: “Ey, mi brada… er klopt iets niet met dit huis.”
Ik fronste en vroeg hem wat hij bedoelde. Toen vertelde hij “Gisteren was ik alleen thuis. Terwijl ik in de keuken de afwas deed, hoorde ik ineens duidelijk voetstappen boven mijn hoofd. Zware stappen, alsof iemand heen en weer liep. Maar ik wist dat er niemand anders thuis was. Ik rende direct naar boven om te kijken — en toch was er niemand. Helemaal niemand.”
Daar bleef het niet bij. Hij vervolgde:
“Soms hoor ik water stromen, alsof iemand de kraan opendraait. En dan weer druppels vallen, maar wanneer ik ga kijken, is er geen kraan open. Niks. Het gebeurt gewoon uit het niets.”
Op dat moment ging er bij mij een belletje rinkelen. Ik herinnerde me ineens dat ik de laatste keer, toen ik bij hem wegging, een koude, ijzige sensatie om me heen had gevoeld. Mijn lichaam werd helemaal koud, alsof er iets langs me heen streek. Op dat moment dacht ik nog dat het gewoon een 'takru sani' was dat voorbijging. Ik nam een warme Parbobier, sprak mijn 'mofo taki' (mijn beschermend zegje), en toen voelde ik me weer normaal. Nooit had ik gedacht dat het iets met het huis van Derrick te maken had.
Had ik dat wel geweten… dan was ik zeker niet voor een tweede keer gekomen.
Die avond vertelde Derrick me ook een ander voorval dat me koude rillingen bezorgde. Op een dag kwam hij laat thuis van werk en zag hij dat er een vrouw op het balkon zat. Hij dacht dat zijn ouders bezoek hadden, dus liep hij dichterbij.
Maar toen hij nog maar een paar meter van het huis verwijderd was, gebeurde het ondenkbare: de vrouw loste voor zijn ogen op. Gewoon, poef, verdwenen in de lucht. Geen spoor meer te bekennen.
Ik probeerde tijdens mijn verblijf zijn verhalen van me af te zetten. We besloten gezellig te doen en gameden tot diep in de nacht, rond 2 uur ’s morgens. Buiten was het stil, en in huis hing een kille, drukkende sfeer die ik moeilijk kon negeren. Het voelde alsof de muren me aankeken. Ik zei tegen Derrick:
“Ey kill, laten we niet gaan slapen man. Het voelt te griezelig hier.”
Hij lachte het weg en zei dat hij nog wilde gamen. Ik wilde de sfeer niet verpesten en ging maar mee.
Plotseling hoorden we geklop. Eerst zacht, toen harder. Het klonk alsof er iemand ritmisch op een deur tikte. We keken elkaar geschrokken aan. Het klopte soms even niet, en begon dan weer.
We besloten te onderzoeken waar het vandaan kwam. Tot onze verbijstering bleek het geluid van de voordeur te komen. Er werd duidelijk op geklopt, maar toen we keken, stond er niemand. Toch bleef het geklop maar doorgaan, alsof er iets onzichtbaars voor de deur stond en naar binnen wilde.
Mijn hart bonsde in mijn keel. Derrick probeerde kalm te blijven, maar ook hij zag bleek. Uiteindelijk besloten we maar te gaan slapen, al kwam er van slapen weinig terecht. Ik lag te woelen, te zweten, te luisteren naar elk geluid in het huis. Het was een opluchting toen eindelijk de zon opkwam. Overdag gebeurde er gelukkig niets, en ik was blijer dan ooit toen ik terugkeerde naar mijn eigen huis.
Maar toen begon het pas écht. Kort nadat ik vertrokken was, voelde ik me ziek worden. Mijn lichaam brandde, ik kreeg koorts die niet wegging. En dat terwijl ik bij vertrek nog mijn mofo taki had gedaan: ik had gezegd dat ik alleen als vriend op bezoek was en geen kwaad kwam doen. Toch hielp het niet.
Het leek alsof er iets met me was meegekomen uit dat huis.
Gelukkig had ik de wijsheid van mijn grootouders. Zij hadden me ooit geleerd wat te doen in zulke gevallen. Dus, ondanks dat ik het nooit eerder had gedaan, besloot ik een wasie (spiritueel bad) te maken, precies zoals mijn grootouders me hadden uitgelegd.
Ik bad in me zelf en zei hardop:
“Mi poer ala takru sani na mi skin. Mi no wani yu moro na mi libi.”
(Ik verwijder al het kwade van mijn lichaam. Ik wil dat je niet langer in mijn leven blijft.)
En mensen, ik kan jullie zeggen: het hielp. Ik voelde hoe de last van me afviel. Later bevestigden mijn grootouders dat ik juist had gehandeld: er was werkelijk iets met mij meegekomen uit dat huis.
Het gezin van Derrick bleef niet lang in dat huis. De vreemde gebeurtenissen werden te veel om te dragen. Pas later hoorden ze de waarheid.
De buurvrouw, die hen altijd zo vreemd aankeek, had uiteindelijk verteld waarom. Ze had hen eigenlijk willen waarschuwen, maar durfde niet. In dat huis had ooit een vrouw zichzelf verhangen. Sindsdien werd het huis geteisterd door haar rusteloze geest.
De eigenaar wist het, maar bleef het steeds weer verhuren aan nieuwe gezinnen, ondanks alles wat daar gebeurde.
Onlangs reed ik weer langs het huis. Tot mijn verbazing zag ik dat er nieuwe mensen op het balkon zaten. Ze wonen er dus nog steeds.
Maar ik vraag me af… hebben zij al iets meegemaakt? En hoe lang zal het duren voordat ook zij ervaren dat dit geen normaal huis is?
⭐️⭐️= het verhaal is herschreven door OST beheerder Yvanna Hilton
Reactie plaatsen
Reacties