⬛️ Ingezonden door: Seffy Elviera
⚜️SOMMIGE DINGEN ZIJN ECHT⚜️
-------------------------
Hoi lieve OST leden,
Ik ben stil. Ik ben niet open naar mensen toe.
Ik praat niet veel. Meestal ben ik gewoon alleen in mijn hoofd, in mijn eigen wereld. Overdag voel ik me afgesloten. Ik zit niet echt tussen mensen, praat weinig, en voel me vaak alsof ik er niet helemaal bij ben.
Maar ’s avonds…
vooral als iedereen slaapt…
Dan ben ik vrij.
Mijn favoriete momenten zijn die waarin ik alleen ben,
wanneer ik naar horrorfilms kijk en verhalen lees.
Maar dat deed ik altijd… diep in de nacht.
Pas als iedereen sliep. Dán begon mijn wereld.
—
Die nacht begon zoals alle anderen.
Ik had me klaargemaakt, las een horrorverhaal, en ging daarna naar bed. Ik voelde mezelf direct wegzakken maar niet zoals normaal. Het voelde alsof iets mij dwong te slapen. Een kracht… die op me drukte.
Ik probeerde wakker te blijven. Ik stond op, deed het licht aan, liep wat rond zocht naar iets om me bezig te houden.
Maar het was laat. Ik moest slapen. School wachtte de volgende ochtend.
Dus ik ging weer liggen. Maar deze keer liet ik het licht aan. Niet omdat ik bang was. Maar omdat de stilte ineens… anders voelde dan normaal.
Ik viel in slaap.
Maar werd snel weer wakker.
En ik geloof niet dat je zomaar wakker wordt in de nacht.
Er is altijd iets.
Misschien hoor je het niet. Misschien voel je het niet.
Maar je lichaam wéét het ook al weet jij het zelf niet altijd.
Mijn ogen gingen open. Ik keek rond. Misschien was er iets gevallen?
Maar de kamer was stil. Leeg.
Een lichte angst kroop in mijn borst.
Ik probeerde weer te slapen.
—
Ik werd weer wakker.
Maar dit keer kon ik níét bewegen.
Mijn mond zat vast. Mijn lichaam verlamd. Mijn ogen gesloten.
Maar ik voelde het.
Iets liep over mijn bed.
Je weet precies hoe dat voelt die druk, wanneer iemand op je matras stapt.
Ik voelde het bij mijn benen. Mijn buik. Mijn borst.
Maar ik kon het niet zien.
Ik vocht van binnen. Om te schreeuwen. Om te bewegen.
Maar niets werkte.
Tot ik…
opnieuw wegviel.
—
Toen ik weer wakker werd, kon ik mijn ogen wél openen.
Mijn lichaam zat nog steeds vast, maar ik kon praten. Ik kon zien.
En toen zag ik hem.....
Een man.
Zittend op het puntje van mijn bed.
Hij keek me niet aan. Maar ik wíst:
Hij is slecht.
Hij hoort hier niet.
Ik wilde bidden. Jezus roepen.
Maar hij zei, zonder me aan te kijken:
“Doe geen moeite.
Je geloof is veel te zwak.
God kan je niet helpen.
Jij bent van mij!
En ik ben gekomen voor een beetje van je bloed.”
Ik begon te huilen.
Te bidden. Nog harder.
Ook al voelde het alsof het niets deed, ik gaf gewoon niet op en bleef bidden.
En opeens… voelde ik iets in mij sterker worden.
Ik bad met alles wat ik had. Alles.
En toen draaide hij langzaam zijn hoofd naar mij toe…
Hij had geen gezicht.
Alleen leegte. Donkerte.
En in die leegte zag ik twee rode lichten — alsof het ogen waren, die naar mij schenen.
Ik schreeuwde. Hard.
“JEZUS!”
Ik begon te huilen.
En ineens…
werd ik vrij.
Ik kon bewegen.
Ik draaide me om, wilde opstaan, wilde vluchten…
Toen zag ik hem niet meer.
Hij was weg.
De dag erna…
De volgende ochtend, terwijl ik me klaarmaakte voor school, besloot ik even Facebook te openen.
Gewoon… scrollen. Rust vinden. Vergeten wat er gebeurd was.
Maar toen…
Ik zag een post op een horrorpagina.
Een tekening.
Van hém.
Van de man zonder gezicht.
Onder de afbeelding stond een tekst — een verhaal.
Iemand had opgeschreven wat hij of zij had meegemaakt.
Mijn hart sloeg over.
Ik durfde het niet te lezen.
Ik was al door die hel gegaan. Ik wilde het niet opnieuw voelen.
Sommige dingen zijn echt.
⭐️= het verhaal is geplaatst zoals die ontvangen is.
Reactie plaatsen
Reacties