⬛️ Ingezonden door: Cher Marcia
⚜️EEN VREEMDE DAG TE REPUBLIEK⚜️
-----------------------------
Lieve OST fans, hier mijn persoonlijke ervaring. Op een zonnige dag besloten we er even tussenuit te gaan voor wat ontspanning in Republiek.
Wie waren erbij?
Ikzelf natuurlijk, samen met mijn dochter Rafa Rose (toen nog maar drie jaar oud), en verder waren ook Isaiah, Cyf, Christian Freeman en Rudchen van de partij. Het plan was simpel: lekker genieten van de natuur, misschien een kampvuurtje maken en overnachten in alle rust. Maar wat volgde, was allesbehalve gewoon…
1. DE BAL MET EEN EIGEN WIL
Tijdens het spelen trapten we een bal naar elkaar toe, maar vreemd genoeg leek die bal steeds te ontsnappen alsof hij zijn eigen leven leidde.
Tot drie keer toe rolde hij het bos in – steeds in exact dezelfde richting.
En precies in die richting zei mijn dochtertje Rafa dat ze een “bosvrouw” zag staan. Ze wees er telkens naar, met een verbaasde maar rustige blik. Was het haar verbeelding? Of zag zij iets wat wij niet konden zien?
2. AANTREKKINGSKRACHT TOT GROEN HUIS
Alsof dat nog niet vreemd genoeg was, liep Rafa meerdere keren uit zichzelf naar een klein groen huisje in de buurt.
Tot drie keer toe moesten de jongens haar gaan halen, want ze bleef maar die richting opgaan.
Alsof iets of iemand haar riep.
3. KAMPVUUR DAT NIET WILDE BRANDEN
We besloten de avond in Republiek door te brengen en wilden een kampvuur aanmaken. We gebruikten bekers met olie, servetten, zelfs wat benzine – alles om het vuur aan te krijgen.
Maar niets werkte.
We probeerden het drie keer, en telkens sloeg het vuur dood. Geen vonk, geen vlam. Alsof iets het met opzet tegenhield.
4. DE GIL BIJ ELKE HAMERKLAP
Toen het begon te schemeren, begon iedereen zonder iets te zeggen ineens op te ruimen. Het voelde alsof er iets in de lucht hing – iets onheilspellends.
Isaiah besloot de deur van de berging – die ook als toilet en badkamer diende – goed dicht te timmeren met een dwarsbalk.
Bij de eerste klap met de hamer, BAM!, hoorden we ineens een ijzingwekkende gil:
“Aaaauww!!”
Isaiah stopte even, keek rond, maar er leek niets aan de hand. Hij sloeg opnieuw.
Weer: “Aaaauww!!”
Bij de derde klap kwam het geluid duidelijk dichterbij.
Cyf pakte zijn telefoon en richtte de zaklamp in de richting van het gegil… en toen zagen we het. Een donkere schaduw bewoog vlak voor ons.
We stonden aan de grond genageld.
Christian Freeman was als eerste die in paniek de auto instapte.
Cyf fluisterde: “Boi, mijn vader Glee heeft me altijd geleerd: praat of kijk niet terug als je iets hoort of ziet wat je niet begrijpt…”
Ik startte de auto, zette de koplampen aan en reed langzaam achteruit, tot we bij het hek kwamen. Isaiah kon de hefboom op slot zetten met een ketting… maar die ketting viel steeds op de grond.
Drie keer achter elkaar.
Alsof iets het niet wilde laten vergrendelen.
Toen fluisterde Cyf:
“Isaiah, kijk bij dat gordijn… er staat een vrouw naar ons te gluren.”
Isaiah reageerde geërgerd:
“Ik wil het niet zien, man. Zie je niet dat het hek niet eens dicht wil blijven?”
En ineens – binnen één seconde – verscheen diezelfde zwarte schaduw bij kamer 1.
Ze keek ons aan.
Niet dreigend… maar ook niet menselijk.
Rudchen, die eigenlijk was meegekomen om even te ontspannen voor zijn examen, zat inmiddels met pen en papieren in de auto. Ook hij was stil, zijn gezicht vertrok.
5. DE PEN DIE TELKENS VIEL
Alsof dat nog niet genoeg was, viel de pen van Rudchen tot drie keer toe uit de auto, steeds als ik wilde wegrijden.
Isaiah zei met opgetrokken wenkbrauwen:
“Of je nou die vervloekte pen gewoon laat liggen, joh…”
Niemand raapte hem meer op.
Ik zette de auto in “Drive”, gaf gas…
en plotseling werd het hele voertuig voor een paar seconden gehuld in een dikke, witte rookwolk.
Het voelde alsof we letterlijk moesten doorbreken om van die plek weg te komen.
Maar we reden weg.
Van Republiek tot aan Noord.
We zetten iedereen netjes thuis af.
En het meest bizarre?
De hele rit lang zei niemand één woord.
Geen grappen, geen gesprekken, geen muziek.
Alleen stilte.
⭐️⭐️= Het verhaal is herschreven door de OST beheerder Yvanna Hilton
Reactie plaatsen
Reacties