🟪 Ingezonden door: CMS
⚜️SCHIMMEN IN DE NACHT⚜️
------------------------------
Hallo Yvanna en lieve OST lezers, hier ben ik weer met een nieuw, waargebeurd verhaal. Graag enkel mijn initialen vermelden. Dit verhaal gaat over een reeks paranormale ervaringen die ik nooit zal vergeten — en die mij tot op de dag van vandaag kippenvel bezorgen.
Ik was acht maanden zwanger van mijn eerste kindje en woonde nog thuis met mijn ouders, mijn broertje (8 jaar), mijn zusje (1,5 jaar) en mijn grootmoeder. De vader van mijn baby en ik waren al uit elkaar toen hij hoorde dat ik zwanger was. We woonden in een huurhuis te Uitvlucht, in een rustige buurt — overdag tamelijk stil, en ’s nachts bijna doodstil.
Op een bewuste avond, ergens tussen 21:00 en 22:00 uur, kreeg ik enorme zin in popcorn. Op dat moment waren alleen mijn oma, mijn zusje en ik thuis. De rest van het gezin was aan het werk, en mijn broertje was met hen mee — ze runden samen een eigen bedrijf.
Mijn slaapkamer grensde direct aan de keuken, gescheiden door slechts een muur. Vanuit de gang kon je zowel mijn kamer als de keuken goed zien. Als je vanuit mijn kamer de keuken binnenliep, stond je recht voor het berghok waar we de was deden. In het midden van de keuken stond een grote, rechthoekige houten tafel met zes stoelen eromheen. De wasbak bevond zich er net achter, bij twee grote ramen vanwaar je deels zicht had op het erf van de buurman. Zij hadden daar een soort buitenhuisje waar ze elke dag zaten te chillen.
Maar die avond… die vergeet ik nooit meer.
Mijn oma stond de afwas te doen, mijn zusje en ik waren bezig popcorn te maken in de magnetron. Plots draaide mijn oma zich om en vroeg:
“Sta je net achter mij?”
Ik keek haar verbaasd aan. Ik moet erbij zeggen dat je in het raamglas kon zien of er iemand achter je stond — door het spiegelende effect. Maar de plek waar ik stond, was uit haar zicht. Ik stond niet in haar buurt.
“Nee oma,” antwoordde ik, “je verbeeldt je wat.”
Ze keek me strak aan en kreeg kippenvel. Zwijgend maakte ze de vaat snel af. Intussen stond ik met een bakje in mijn hand ongeduldig te wachten op mijn popcorn. Ai, ik had daar zo’n zin in!
Mijn oma en zusje liepen terug naar mijn kamer, terwijl ik even alleen in de keuken bleef. Ik vulde mijn bakje en draaide me naar het raam. En toen gebeurde het.
Ineens hoorde ik, vlak bij mijn oor, een kind lachen.
Niet zomaar lachen, maar zo’n giechelig lachje. Ik ken het lachje van mijn zusje — dit was zij absoluut niet!
Geschrokken draaide ik me direct om…
Ik stond moederziel alleen in de keuken.
En geloof me: voor een hoogzwangere vrouw heb ik zelden zo hard gerend. Mét mijn popcornbakje in de hand stormde ik de kamer in en vroeg direct aan oma of mijn zusje de hele tijd bij haar was geweest. Ze knikte:
“Ja, ze zat hier bij mij.”
Ik dacht dat ik misschien had gedroomd… maar dat was onmogelijk.
Voor de rest van de avond gebeurde er gelukkig niets meer. Maar die ervaring bleef bij me hangen.
Een paar maanden later, inmiddels was mijn dochter geboren — ze was toen een maand of twee oud — gebeurde er weer iets vreemds.
Mijn kamer had twee ramen: één aan de zijkant, en één aan de achterkant van het huis. Door dat achterraam kon je uitkijken op het erf, waar een grote pommerakboom stond. Onder die boom hing altijd een hangmat. ’s Middags lagen we er vaak in, omdat het daar heerlijk waaide.
Op een ochtend, rond half zeven, werd ik wakker en zag dat mijn grootmoeder naar buiten stond te gluren.
“Wat kijk je naar oma?” vroeg ik slaperig.
Ze antwoordde:
“Die hangmat… hij zwaait heen en weer. Maar er zit niemand in, en het waait niet eens.”
Ze keek er een hele tijd naar, alsof ze iets probeerde te begrijpen, en verbood ons daarna voorlopig nog in die hangmat te gaan liggen.
Na enkele maanden gebeurde er weer iets ingrijpends. Het huis naast ons brandde volledig af. De moeder van de eigenaar was kort daarvoor overleden. Volgens de buurt werd haar geest gezien als de oorzaak van de brand. Of dat waar is, weet ik niet… maar ik was er zó van geschrokken, dat ik niet meer alleen durfde te slapen.
Ik ging toen vaker met mijn baby bij oma in bed slapen.
Die avond droomde ik over de overleden vrouw. Ik zag haar lopen — precies zoals ze dat vroeger deed. Ze draaide zich naar me om en zei:
“Je hoeft niet bang te zijn. Ik zal je geen kwaad doen. Ik ben hier met een andere reden.”
En ze wandelde rustig verder.
Uiteraard was ik nog steeds bang.
Het laatste verhaal is misschien wel het meest angstaanjagende.
Mijn overgrootvader, de vader van mijn oma, was overleden en werd in Guyana gecremeerd. Mijn moeder en oma waren daarheen gereisd voor de ceremonie. Ze bleven ongeveer een week weg. Bij hun terugkomst was hij net een dag ervoor gecremeerd. En als ik het me goed herinner, was ook zijn schoondochter een paar weken daarvoor overleden.
Die avond, na hun terugkomst, konden mijn oma en moeder moeilijk in slaap komen. Rond middernacht zaten ze nog in de voorzaal. Pas rond 1 uur ging oma naar bed.
Normaal sliep ik tegen de muur aan, met mijn dochter in het midden en oma aan de buitenkant van het bed. Maar die nacht vroeg mijn oma me om van plek te wisselen. Ze wilde aan de binnenkant slapen.
Rond vier uur ’s nachts, terwijl we alle drie diep sliepen, voelde ik me ineens ontzettend ongemakkelijk. Alsof iemand me aanstaarde.
Mijn hele lichaam stond onder het kippenvel.
Ik opende mijn ogen…
Twee zwarte schimmen bogen zich over mij heen.
Ik verstijfde van angst en begon te gillen.
Oma werd meteen wakker. Ze voelt dat soort dingen altijd aan — ze is daar gevoelig voor. We vluchtten samen naar de voorzaal en troffen daar mijn moeder aan, ook al wakker. Oma vroeg haar:
“Heb jij ze ook gezien?”
En mijn moeder antwoordde:
“Ja. Ze kwamen ons nog één keer groeten.”
De volgende ochtend bevestigde mijn broertje het ook. Hij had de twee schimmen gezien… maar die jongen is nergens bang voor. Hij draaide zich gewoon om en sliep verder alsof er niets gebeurd was.
Wat het allemaal nog vreemder maakte, was dat mijn gouden armband de volgende ochtend ineens verkleurd was — maar alleen op één klein stukje. De rest zag er nog helemaal normaal uit.
Sindsdien heb ik nooit meer iets van de oude man en zijn schoondochter vernomen.
Misschien hebben ze eindelijk rust gevonden… of zijn ze nog bij andere familieleden op bezoek gegaan.
Dat was het voor vandaag, lieve mensen. Ik heb nog veel meer te vertellen, maar dat bewaar ik voor een volgende keer. Hopelijk hebben jullie genoten van mijn verhalen. Kusjes! - CMS
⭐️⭐️= het verhaal is herschreven door de OST beheerder Yvanna Hilton.
Reactie plaatsen
Reacties