STORY 756: IK ZOU MIJN LEVEN GEVEN - DEEL 4

🟦 Ingezonden door: Anoniempje

            ⚜️IK ZOU MIJN LEVEN GEVEN⚜️ DEEL 4
—————————————

“Wat met wisi is gestuurd, keert altijd terug. Maar soms… keert het terug in iets anders.”

⸻

Drie maanden waren verstreken sinds de fatale nacht waarop het ritueel was geëindigd in vuur, bloed en bezetenheid. Sindsdien was Dinotra zichzelf niet meer, zij leefde als iets dat ergens tussen leven en dood zweefde. Ze at nauwelijks, sprak in onbekende tongen en leek allergisch voor zonlicht. Overdag lag ze onder een nat wit laken, verstopt in een verduisterde kamer. Niemand mocht haar aankijken, zelfs de buren zwegen als ze haar schim voorbij een raam zagen glijden.

“A sma disi no djers' wan’ libi sma moro,” fluisterden ze.
(Deze persoon lijkt niet meer op een mens)

Niemand wist dat Dinotra’s waarom zij zulk vreemd gedrag vertoonde en wat zich er allemaal voorgedaan had. En de buren dachten dat zij bezeten was en ze hadden ook nog gelijk. Wat zich nog in haar lichaam bevond, was 'iets' dat wachttte… iets dat bewoog in het duister en dat niet van deze wereld was. Haar hart klopte, maar niet volgens een ritme dat menselijk was. Haar ademhaling was stil — té stil. Iets dat geen licht kon verdragen en steeds in het donker wilde verschuilen. 

In de spiegel in haar kamer zag ze niet zichzelf, maar steeds weer dezelfde visioenen: Sherney, gehuld in zwarte doeken, wandelend over een verlaten weg, gevolgd door een stoet onzichtbare stemmen. En daar, aan het eind van de weg… stond een open poort. Een poort van botten en vuur.

Op een bewuste nacht hoorde Dinotra opnieuw voetstappen. Niet op het dak deze keer, maar ín haar kamer. Ze draaide zich om en daar stond Latifah, met grote, huilende ogen. Niet als geest. Niet als mens. Als iets dat vastzat tussen de werelden. Ze sprak slechts één vreemde zin:

“Ik ben nooit gestorven… ik leef nog steeds, jij bent alleen maar vergeten dat ik leef.”

⸻

Wat niemand wist — zelfs Dinotra niet — was dat Latifah nooit overleden was. Na haar opname in het psychiatrisch ziekenhuis was ze onder dwangmedicatie gezet. Artsen geloofden dat ze leed aan een zeldzame vorm van trauma-geïnduceerde schizofrenie. Maar de waarheid was anders.

Latifah had de aanval van de zware wisie gestuurd door haar moeder overleefd, maar tegen een vreselijke prijs: haar geest was uit haar lichaam getrokken en dagenlang vastgehouden in de winti-gron, een plek tussen leven en dood. Dinotra’s moeder had Latifah’s ziel middels rituelen vastgespijkerd ergens aan een boom. Daar zat ze spiritueel 'vastgebonden', en hier had ze alles gezien wat haar aangedaan was, het onrecht. Elk ritueel. Elke vloek. Elke leugen.

Dit was haar aangedaan door haar eigen vriendin en haar moeder, hoe kon ze dit gemist hebben?!!!. Niet vreemd eigenlijk, want Dinotra was altijd poeslief geweest als ze met haar vriendinnen was, niemand had kunnen weten dat er zoveel jaloezie in het spel was.

Enkele jaren verstreken ....

Toen Latifah een helder moment kreeg, omdat de ‘wisie’ na enkele jaren uitgewerkt en verzwakt was, herinnerde ze zich alles — en besloot te zwijgen. Zij was bang dat Dinotra’s moeder opnieuw een hele lading aan demonische wezens haar richting op zou sturen. Ze was ervan overtuigd dat zij zo een aanval absoluut niet zou overleven, ze zou niet zo lucky zijn als de eerste keer. Ze hield dus wijselijk haar mond, bovendien wist ze dat niemand haar zou geloven. De weinigen die haar misschien wel zouden geloven, zouden toch niet kunnen helpen, niemand zou durven tegen Dinotra's moeder in te gaan. 

Latifah werd ontslagen uit het psychiatrisch ziekenhuis en verhuisde in stilte naar haar grootmoeder te Lelydorp, waar ze begon met leren. Leren van de oude boeken uit Java, genaamd Primbon, deze zijn vaak scripties met de handgeschreven en worden generaties lang binnen families doorgegeven, of doorgegeven aan leerlingen van een spirituele leraar (dukun of kyai). Ze zijn zelden publiek toegankelijk, en de inhoud is vaak cryptisch en vereist interpretatie door iemand met de juiste kennis en ervaring. En precies dat heeft Latifah gedaan, zij zocht mevrouw Sarinah op, een Javaanse vrouw in Nieuw Amsterdam, een culturele/sprituele ziener, die verstand culturele en occulte van zaken had en een gave om met de spirituele wereld te communiceren. Via haar grootmoeder had Latifah deze vrouw leren kennen. 

Mevrouw Sarinah, was een wijze vrouw die uit een familie van dukun’s kwam. Haar kunde en kennis waren haar dus met de paplepel ingegoten. Ze deed alleen positief werk met haar gave. Mensen beter maken, kroi’s verbreken, boze oog verwijderen, wisie verbreken etc ….

Latifah legde de vrouw haar situatie voor en liet weten zich te willen verdiepen in de materie van het occulte. Ze wilde leren, ze wilde alles weten van A tot Z. 'Kunt u mijn leermeester worden? Ik wil alles van deze wereld weten, ik verzoek het u, leer mij net zo wijs te worden in de spirituele wereld?!" Smeekte ze. De mevrouw weigerde in de eerste instantie omdat ze het vermoeden had dat Latifah verkeerde dingen met de kennis zou gaan doen.

Maar na aanhoudende telefoontjes en bezoekjes van het Latifah, gaf de Sarinah toch maar toe aan de smeekbedes en besloot haar kennis te delen. Allereerst liet zij Latifah zweren nooit de kennis te gebruiken voor negatieve doeleinden. Mocht ze dit toch besluiten te doen, zou ze daarvan zelf de gevolgen moeten dragen.

Enkele jaren verstreken …..
Al die jaren had Latifah zich verdiept in het occulte, als een vlijtige leerling, met als leermeester/guru mevrouw Sarinah.

Latifah besloot terug te keren,
Naar de mensen die haar zo een pijn gedaan hebben.
Niet voor wraak — maar voor de waarheid, zij wilde weten waarom haar dit allemaal aangedaan was. Zij had dit nooit kunnen begrijpen, waarom iemand die ze zo liefhad dit zoiets had kunnen doen. Maar tijdens haar sessies met mevrouw Sarinah had ze enorm veel antwoorden op haar vragen kunnen krijgen. Heel veel dingen die eerst onduidelijk waren, had ze nu begrepen. Daarom moest ze naar Dinotra om haar te spreken. 

⸻

Het was in 2025, begin van dit jaar, Latifah sloop het erf van Dinotra’s huis op. Ze droeg een wit gewaad, en had haar hoofd kaalgeschoren — als teken van losmaking. In haar hand hield ze een flesje met zwarte olie, gemengd met haar eigen bloed. Deze olie was door mevrouw Sarinah bereid ter bescherming. 

Op haar rug had ze het ritueel laten tatoeëren: een oud symbool van de ilmu putih (witte magie) — bescherming tegen geesten en demonische entiteiten. Ze zette een houten kom met aarde en zout neer bij de voordeur. Ze stak vier kaarsen aan in de vorm van een kruis. Uitgebreid nam ze haar tijd om enkele rituelen te doen. Vreemd genoeg werd ze door niemand onderbroken, Dinotra en haar moeder leken niks gemerkt te hebben van haar bezoek, zelf de buren kwamen niet kijken. Blijkbaar had een ieder het te druk om de vreemde dame op het erf van de buren te ontdekken. Na de rituelen begon ze met zingen.

“A winti disi e krin mi, e teki mi, e go na gron fu mi ogri…”
(De geest die mij reinigt, neemt mij mee, naar de aarde van mijn onrecht…)

Binnen in het huis begon Dinotra te schreeuwen, een onmenselijk gegil om kippenvel van te krijgen. Ze gilde niet als zichzelf, maar als iets, een entiteit, dat via haar sprak:
“Te laat! Mi e nyan a srefi finga! A libi disi na fu mi!”
(Te laat! Ik eet haar eigen vingers op! Dit leven is van mij!)

Plotseling barstte een herrie los in de woning, het leek alsof alle deuren keihard open en dichtgeslagen werden. Alsof stoelen, potten, pannen, meubels en tafels gesmeten werden. Het was verschrikkelijk eng en ook de buren waren opgeschrikt door dit lawaai, allemaal nieuwsgierig wat er allemaal gaande was. Niemand kwam naar buiten, dat durfden ze niet. En toen, met één rukwind, sloeg de voordeur open.

⸻

Dinotra kwam naar buiten gelopen. Maar het was niet haar gezicht. Haar ogen waren volledig zwart. Haar tong, lippen en mond waren pikzwart alsof ze op houtskool gebeten had. Haar vingers klauwachtig gebogen. Ze liep als een marionet met geknipte touwen. Haar bewegingen waren onmenselijk en niet normaal. Het was in één opslag meteen te zien dat ze bezeten was door iets duister.

Latifah knielde.

“Mi no e kon feti yu, Dinotra. Mi kon e feti a wan disi teki yu.”
(Ik kom niet om met jou te vechten, Dinotra. Ik kom om te vechten met dat wat jou genomen heeft.)

En toen noemde ze LUID een onbekende naam.
De naam van de demoon die Dinotra in zijn greep had.

Een naam die niet hardop gezegd mocht worden.
Een naam uit de tijd van slavenschepen en ontwortelde zielen. Een naam die zelfs de wind deed zwijgen.

“KRA-ME-PE-RI.”

Op dat moment werd Dinotra stil. Haar lichaam verstijfde. Haar ogen draaiden wit weg. En uit haar mond kwam een stroom van zwarte vloeistof, die maar eindeloos leek te lekken. De vloeistof leek zo zwart dat het op pure aardolie leek, haar heel lichaam zat onder de zwarte vloeistof. Op den duur begon Dinotra’s lichaam te sidderen alsof ze dood aan het gaan was, een vreemde rook kwam uit haar neusgaten, alsof ze pas een sigaar gerookt had.

De rook rondom haar verzamelde zich in de vorm van een menselijk gezicht — die van Sherney, maar verminkt.

Het wezen, de demoon, dat in Dinotra zat, gilde aan één stuk door, het voelde zich betrapt. Het gilde moord en brand, alsof het in vuur stond. Iemand kende zijn naam, en noemde ‘hem’ ook nog overduidelijk bij de naam. Demonen houden niet ervan als men hun werkelijke naam kent. Hiervan raken ze in paniek, want tijdens het uitdrijven kan een ware kenner ze gericht aanspreken en verbannen naar de hel. Om dit te voorkomen werd de demoon agressief en 'Dinotra' wilde Latifah aanvallen. Ze begon al in vreemde tongen en een vreemde onbekende taal te praten met rollende ogen.

Maar Latifah had zich voorbereid. Ze gooide de zwarte olie op de grond en sneed in haar hand. Ze offerde haar eigen bloed voor één doel: De verlossing van Dinotra.

Met haar bloederige hand drukte ze op Dinotra’s borst en riep enkele rituelen op met luide stem:

“No wan’ dede moro! No wan’ ogri moro! Yu no e kon baka gi moro pikin!”
(Geen enkele meer! Geen meer kwaad! Jij zult geen enkel kind meer nemen!)

De lucht sloeg om. Het wezen schreeuwde hartverscheurend.
De hele buurt moet dit gehoord hebben.
Zo luid was het geschreeuw!

En toen…

⸻

Alles werd zwart voor Dinotra’s ogen. Ze verloor haar bewustzijn. Toen zij haar ogen opendeed, lag ze op het erf. Ze wist niet hoeveel minuten voorbij waren, maar de zon scheen vel in haar ogen. De lucht was stil. Latifah stond op een kleine afstand naar haar te kijken met een vriendelijke blik op haar gezicht.

Dinotra zat rechtop in het gras. Haar ogen waren helder. Haar lichaam schoon. Ze huilde als een kind.

“Het spijt me …… het spijt me echt, dit is niet de persoon die ik ben. Ik voelde me zo bitter, zo vol haat, ik wist niet vanwaar al die haat, woede en jaloezie kwam. Ik heb er vaak tegen gevochten. Maar elke keer verloor ik de strijd, ik gunde niemand iets, ook jullie niet, mijn vriendinnen van wie ik zoveel hield. Toch …. Toch was ik ziekelijk jaloers op jullie en ik kon die gevoelens niet plaatsen en niet begrijpen. Ik heb uiteindelijk toch maar geaccepteerd dat ik een slecht mens ben en jaloers ben, tegelijkertijd worstelde ik nog ermee dat ik dit niet ben. Ik ben geen bitter mens. Ik ben geen slecht mens … ik weet het niet Latifah, ik weet het gewoon niet …. Ik heb zo een spijt van dit alles, nu heb ik zo een ravage aangericht in jullie leven. Sherney is dood, door mij …. en jou ben ik kwijt, je zal walgen van me. Ik weet het. Ik verdien het!” Zei Dinotra met een gezicht vol tranen die rijkelijk stroomden over haar wangen.

Latifah nam haar hand.
“Het is voorbij! Ik begrijp het … ik heb je lange tijd gehaat, tot in het diepste van mijn ziel, you have no idea! Maar nu niet meer, ondanks je me enorm gepijnigd hebt. Ik vergeef jou!”

“Waarom? Waarom vergeef je mij? Ik verdien dit niet!” Zei Dinotra vol ongeloof, nog steeds met betraande ogen.

“Doordat ik mij verdiept heb in de spirituele wereld, en mede dankzij mijn guru, ben ik tot de ontdekking gekomen dat jij al die tijd bezeten was door onreine entiteiten. Deze zorgden ervoor dat je vol haat zat, vol jaloezie, vol onzekerheid, pijn, verdriet en alles wat maar slecht is. Die entiteiten die in jou zaten maakten jou tot de persoon die je was. Een slecht mens, die aldoor chaos wilde brengen in het leven van de mensen om je heen. Dit was niet eens jouw schuld, het was de schuld van jouw moeder. Ze heeft door de jaren heen enorm veel slechte dingen gedaan met andere mensen, ze heeft met haar duivelse machten gewerkt en vele levens zijn hierdoor verloren gegaan. Op den duur gaan dit soort demonische wezens grotere en meer offers eisen. En wie is het dichtstbijzijnde van jouw moeder? Jij! Daarom zijn er onreine entiteiten in jouw lichaam komen wonen sinds je nog jong was, jij behoorde aan hun toe! Dat was het offer die ze eisten van jouw moeder. Ze weigerde, ze heeft altijd geweigerd, maar die demonen zijn toch in jouw lichaam gaan huizen, zonder dat je moeder het wist. Daarom voelde je je nooit gelukkig en altijd onzeker en waardeloos” vertelde Latifah rustig uit.

Dinotra keek haar verbaasd aan, want dit verklaarde meteen heel veel. Ze wist in zichzelf dat ze geen slecht mens was en toch had ze altijd jaloezie en haat ten opzichte van de mensen van wie ze juist zoveel hield. Het was nu duidelijk. Het maakte heel veel sense.

“Daarom wilde je vaak zelfmoord plegen, kan je je dat nog herinneren toen je ons dit tijdens onze VWO tijdens vaker vertelde. Het waren de demonen die met jouw gedachten aan het spelen waren en ze wilden je echt dood hebben. Maar jouw onderbewustzijn en jouw beschermengelen, jouw overleden voorouders, hebben zich ertegen verzet. Mijn guru en ik zijn diep in het spirituele gegaan, om te kijken waarom jij zo slecht en gemeen geweest bent, en toen is dit alles boven water gekomen. Het is was helemaal niet jouw schuld, jij kon er echt niks aan doen. Dit is echt de schuld van jouw slechte moeder. Vloeken van ouders gaan vaak generaties door op hun kinderen. Dankzij mijn guru heb ik dit doen beseffen. Als het niet voor haar was, had ik je gehaat voor de rest van mijn leven! Maar ik zie de realiteit nu voor wat het is” zei Latifah terwijl ze de tranen van Dinotra afveegde met haar handpalm.

De twee vriendinnen hebben nog urenlang gesproken en samen gehuild. Er is veel uitgesproken en besloten is de vriendschap langzaam weer op te bouwen. Er was teveel gebeurd en beetje bij beetje zou er weer aan de sterke band gewerkt moeten worden. 

Sherney kunnen ze niet terughalen in het leven, dat is niet mogelijk, anders had Dinotra dit zeker gedaan. Ze had zelf haar eigen leven willen geven om haar weer levend te krijgen. Het schuldgevoel knaagde aan haar en ze werd er gek van wetende dat zij bloed aan haar handen had. Hier sprak ze ook vaak over met Latifah, die haar troost gaf en er was als ze iemand nodig had om mee te praten. 

Latifah is met Dinotra naar Sherney’s graf geweest om vergiffenis te vragen.

Enkele dagen daarna, kwam Sherney lachend in Dinotra’s droom. Ze zag er heel mooi uit, ze straalde van alle kanten.
“Ik wist het al, dat jij geen slecht mens bent. Hier op de plek waar ik ben kan ik alles helder zien. Ik zie dingen voor wat ze zijn, ik wist dat de slechte daden, niet de jouwe waren. Er liepen slechte dingen met je mee. Tijdens mijn leven wist ik dit niet, maar sinds mijn vertrek uit de mensen wereld. Heb ik die duidelijkheid gehad. Ik probeerde je dit te vertellen, daarom kwam ik steeds om jou dit te vertellen. Maar de demonen die bezit van jouw lijf genomen hadden, lieten dit niet toe. Ze toonden mij aan jou als een walgelijk eng wezen, maar dit was werkelijk niet zo. Ik was er niet om je bang te maken. Ik kwam je waarschuwen dat er duistere dingen met je mee liepen. Ze lieten je hele slechte dingen doen/denken. Mijn dood, was ook een gevolg daarvan. Maar nu is alles goed, nu… mag ik rusten. Alles komt goed met je!”

Dinotra werd met een goed gevoel wakker.
Zij wist dat Sherney haar vergeven had en niet kwaad op haar was en haar niks kwalijk nam.

Dinotra bleef toch met schuldgevoelens achter, ze wilde alles opbiechten aan Sherney's ouders. Maar uiteindelijk werd dit afgeraden door Latifah, omdat ze het toch niet zouden begrijpen en wie weet wat de gevolgen daarvan konden zijn. Het beste was stil te blijven over dit geval, en elke dag bidden voor god zijn vergiffenis.

En Dinotra’s moeder, .... zij overleed kort na dit gebeuren aan een ziekte die niet te genezen was. Ze begon langzaam weg te rotten en de artsen konden de oorzaak niet vinden. Ze is in alle eenzaamheid gestorven, omdat Dinotra niks van haar moeder wilde weten. Door dat haar mevrouw Dongo's lichaam stonk en vol wondjes zat, durfde ze geen verpleging of hulp te vragen. Zelf haar woning verlaten durfde ze niet, bang dat de buren haar zouden zien in zo een vreselijke staat. Het rottende vlees zorgde voor een ongelooflijke stank die niet te harden was. Het duurde daarom ook niet lang alvorens zij een bloedvergiftiging opliep en in de woning overleed. 

Dinotra was verdrietig, zij was wel aanwezig op de begrafenis van haar moeder. Het was tenslotte toch haar moeder, of ze dit nu wilde of niet. Maar ze was toch erg teleurgesteld in deze vrouw die haar had moeten beschermen. En ook betere keuzes had moeten maken voor zichzelf. 

Zij was dankzij de slechte daden van haar moeder belast geweest met entiteiten sinds ze jong was, en dit had ze haar moeder zeer kwalijk genomen. Ook mede dankzij dit feit, had ze nu het kwijtraken van een mensenleven op haar geweten. Hier moet ze nu voor de rest van haar leven mee leven.

En nu daar haar moeder er niet meer is, diende ze verder te gaan met het leven en los te laten. Momenteel heeft zij haar leven gegeven aan de Here Jezus Christus. 

⭐️⭐️ = het verhaal is herschreven door de OST beheerder Yvanna Hilton.