🟥 Ingezonden door: CMS
⚜️RICHELIEU: JE ZIET HET NIET⚜️
---------------------------
Beste Yvanna en overige OST lezers,
Ik deel vandaag eindelijk mijn verhaal. Het heeft jaren in mijn hoofd gespookt, maar ik ben er nu klaar voor om het met jullie te delen. Graag wil ik dat alleen mijn initialen vermeld worden.
Het was het jaar 2018. De klok wees ergens tussen 21.00 en 21.30 uur aan. De wijk Richelieu, waarin ik woon, is ’s avonds meestal heel rustig. De meeste mensen zijn al omstreeks acht uur binnen. Geen kinderen op straat, nauwelijks volwassenen buiten. Af en toe blaft ergens een hond, of je ziet een buurman die net uit de nachtdienst komt of zich erop voorbereidt.
Ik woon in het tweede gedeelte van Richelieu, voorbij de rotonde. En het is daar, op die plek, waar ik iets meemaakte wat ik nooit zal vergeten.
Zoals ik al zei, het was tussen negen en half tien ’s avonds. Ik werkte destijds als typiste. Vaak zat ik dan op het balkon te wachten op berichtjes om te verwerken. Het was mijn rustige moment op de dag. Mijn ouders zaten zoals gewoonlijk in de voorzaal televisie te kijken.
Recht tegenover ons huis ligt een goot, en aan de berm staan een paar grote bomen — drie, om precies te zijn — en een struikje dat ik inmiddels door en door kende. Elke avond zat ik daar en keek ik naar datzelfde tafereel. Het was me vertrouwd, bijna geruststellend. Maar die avond zag het er plots heel anders uit.
Terwijl ik zat te typen, hoorde ik een vreemd, laag geluid.
Het klonk als:
“Oeh… oeh… oeh…”
Ik keek op, mijn vingers stil op het toetsenbord. Mijn blik ging automatisch naar de struik aan de overkant, en wat ik toen zag, ja, dat raakte me tot in mijn kern.
Het gebied rond de struik was pikzwart, alsof het licht daar opgeslokt werd. Normaal zou ik de bladeren, de boomstammen en zelfs de goot erachter kunnen onderscheiden, maar nu was het alsof er een donkere, ondoordringbare massa overheen lag.
Ik kon helemaal niets meer zien, en op dat moment voelde ik een koude rilling over mijn rug kruipen. Ik wist genoeg. Dit was niet iets dat normaal was.
Ik herkende het patroon, de geur, de stilte. De hele sfeer van de omgeving veranderde, iets voelde gewoon niet goed aan op dat moment. Ik rook ineens een zeer onaangename geur. Ken je de geur van koeienpoep? Niet exact hetzelfde, maar deze geur kwam er verdacht dicht bij in de buurt. Een soort zure, zware stank die je niet snel vergeet.
Ik riep mijn ouders erbij en vertelde hen wat ik net had gezien en geroken. Maar ze haalden hun schouders op. Volgens hen was ik gewoon moe, ik moest maar wat gaan rusten.
Met een ongemakkelijk gevoel klapte ik mijn laptop dicht en verhuisde naar de voorzaal. De tijd verstreek en het was inmiddels rond 23.45 uur.
Het bizarre voorval van eerder die avond was inmiddels wat naar de achtergrond verdwenen.
Totdat ik wéér iets hoorde.
Een geluid dat me tegelijkertijd vreemd én bekend in de oren klonk.
Het kwam vanuit de straat achter ons, en langzaam maar zeker kwam het dichterbij.
Een ritmisch, dof gekletter, alsof er iets zwaars de straat over bewoog.
Ik spitste mijn oren —
Paarden?
Ja, dat moest het zijn.
Het karakteristieke geluid van paardenhoeven op straatstenen, traag en dreigend.
Ik hoorde het duidelijk: het moesten er twee zijn.
Langzaam stapten ze richting mijn straat, het geluid steeds luider, steeds dichterbij.
Ik hield mijn adem in. Mijn hart bonsde oncontroleerbaar. Ik kon het letterlijk voelen kloppen in mijn hoofd.
Ik durfde bijna niet te bewegen.
Wie in hemelsnaam loopt er met paarden door de wijk, vlak voor middernacht?
Mijn nieuwsgierigheid won het uiteindelijk van mijn angst.
Ik stond op en trok voorzichtig het gordijn opzij. Ik wilde kijken, ik móést weten wat er aan de hand was.
Maar…
Er was niets.
De straat was leeg.
Geen mensen.
Geen dieren.
Geen paarden.
Maar het geluid… dat had ik écht gehoord. Het klonk heel dichtbij alsof het precies bij mij voor de poort langsging en wilde dat ik 'zijn' aanwezigheid opmerkte. En inmiddels was het geluid gestopt.
Zomaar. Alsof het in het niets was opgelost.
Die ervaring bleef me bij. In het jaar 2021 moest ik op een ochtend vroeg de bus nemen, rond vijf uur, bij diezelfde rotonde. En hoewel het nog donker was, heb ik toen gelukkig niets vreemds meegemaakt.
Maar één ding weet ik zeker: ik bad iedere ochtend oprecht en met overtuiging, elke keer als ik alleen op straat liep.
Dat was mijn ervaring in Richelieu.
Ik weet dat er nog meer mensen zijn die 'vreemde' dingen hebben meegemaakt hier. Deze plek voelt niet altijd even zuiver. Er hangt iets. Iets wat je niet ziet, maar wat je wel duidelijk voelt. Het is misschien de geschiedenis van de plek. Ik heb geen idee wat het precies is, maar ik voel het gewoon. Ik weet dat sommige mensen die er wonen, geen last hebben van paranormale gebeurtenissen in deze omgeving, en dat begrijp ik want niet een ieder heeft de gave hiervoor.
Maar voor de mensen die wel in deze omgeving wonen met een gave zoals ik, en ook ervaringen gehad hebben zou ik deze graag willen horen.
Ik wacht met spanning op de verhalen van anderen.
Dank u voor het lezen van mijn verhaal.
– CMS
⭐️= het verhaal is herschreven door Yvanna Hilton.
Reactie plaatsen
Reacties