⬛️ Ingezonden door: M.M
⚜️DE ELLENDE VAN CINDY – DEEL 1 ⚜️
-------------------------
Hallo allemaal van OST, jullie hebben vast mijn eerdere verhaal gelezen in STORY 738: DE KANKER KWAM STEEDS TERUG.
Zoals beloofd vertel ik jullie nu het vervolg: wat er allemaal gebeurd is tussen Clyde en Cindy. En om het goed te begrijpen, begin ik helemaal bij het begin.
Even voor de duidelijkheid:
- Cindy = mijn zus.
- Stacey = mijn/onze moeder.
Cindy was destijds nog een schoolgaand meisje met duidelijke doelen. Ze wist wat ze van haar toekomst wilde maken. Na een pijnlijke, misgelopen relatie besloot ze afstand te nemen van het idee van een vaste partner. Ze was er simpelweg nog niet klaar voor. In die periode leerde ze twee mannen kennen: Clyde en een andere heer – laten we hem Bert noemen.
Clyde deed alles om Cindy te verwennen. Wat ze ook nodig had – hij zorgde ervoor, zelfs haar schoolspullen betaalde hij. Bert was anders: hij gaf haar ook aandacht, maar lang niet zoals Clyde dat deed. Wat hij wel altijd deed, was haar motiveren om haar school af te maken. Financieel zat Bert krap, maar dat vond Cindy niet erg. Ze voelde zich begrepen door hem.
Op een dag kwam Clyde onverwachts langs bij Cindy en verraste haar met een pizza. Zij was in de wolken – ze had daar zó naar verlangd. Ze nam het eten mee naar huis en genoot ervan samen met haar familie. Later die avond voelde ze zich vreemd, ze begon heel sterk aan Clyde te denken en kreeg constant dromen over hem. Maar schonk er verder geen aandacht aan. Ze ging er vanuit dat ze zich zo voelde vanwege de goede behandeling die ze kreeg van Clyde.
Clyde woonde nog thuis bij zijn ouders en broertje. Cindy’s moeder, Stacey, merkte al snel dat Cindy haar interesse in school én werk begon te verliezen. Zonder duidelijke reden wilde Cindy ineens huisvrouw worden. Dit was vreemd omdat Cindy altijd een carrière georiënteerde meid was, ze wilde veel bereiken en was erg ambitieus. En nu ... was ze ineens van plan alles opzij te leggen om huisvrouw worden. Alles wat Clyde zei, deed ze zonder tegenspreken. Stacey herkende haar dochter niet meer, maar besloot zich er niet mee te bemoeien. Misschien is het maar een fase, het is haar eerste vriendje dus weet ze er hoogstwaarschijnlijk niet mee om te gaan. Ze komt er nog gauw achter dat een vriendje niet alles is, dacht Stacey.
Op een avond bleef Cindy voor het eerst bij Clyde slapen. Diezelfde nacht begon ze hevig te menstrueren. Omdat ze zich de volgende ochtend verslapen had en zich moest haasten naar school, besloot ze haar onderbroek niet meteen te wassen wegens tijdsgebrek. Ze verborg het goed en vertelde Clyde precies waar het lag – haar ondergoed en het laken – met de duidelijke instructie dat niemand eraan mocht komen. Ze sloot de kamerdeur zorgvuldig af voordat ze naar school vertrok.
Toen Cindy rond het middaguur thuiskwam, zag ze tot haar grote schrik dat de shutters van Clyde’s kamer verwijderd waren. Alle kleren – schoon én vuil – waren gewassen. Cindy werd woest. Ze had immers uitdrukkelijk gezegd dat niemand de kamer mocht betreden, laat staan haar spullen aanraken. Dat was ook precies waarom ze de kamer had afgesloten. Ze schreeuwde het Clyde toe van woede. Het werd een grote ruzie maar uiteindelijk maakten deze twee het weer goed.
Na enkele dagen trok Cindy bij Clyde in.
Vanaf dat moment begon ze school te skippen. Via de school werd Stacey op de hoogte gesteld dat haar dochter al een tijdje niet meer kwam opdagen. Ze maakte zich zorgen, maar hield haar mond. In haar ogen was Clyde niet de juiste man voor Cindy: kort, gezet, zonder vaste baan – maar Stacey wilde zich er niet mee bemoeien.
Clyde behandelde Cindy slecht. Hij liet haar steeds vaker aan haar lot over, maar zij zei niets en bleef trouw bij hem. Cindy mocht thuis bij Clyde geen gebruik maken van de keuken. De reden daarvoor wist ze zelf niet. Hij deed ook geen moeite om een kleine kookruimte voor haar in te richten. Ze moest met de pot mee-eten, maar kon dat niet. De moeder van Clyde kookte namelijk zó pittig – tien pepers op één blik sardines – dat Cindy het nauwelijks binnenhield.
Vanaf het moment dat ze bij Clyde introk, kreeg Cindy vreemde dromen. Nacht na nacht zag ze zichzelf in een zwart gat vallen, eindeloos diep. Of ze droomde dat Clyde haar opsloot in een huis met slechts één deur, zonder ramen. In die dromen voelde ze zich verstikken en brak ze telkens weer uit dat glanzende, mooie bruine huis. En iedere nacht, vanaf half twaalf tot half zes ’s ochtends, kreeg ze helse rugpijn. Ze voelde iets langs haar ruggengraat kruipen – onzichtbaar voor anderen. Ze huilde en rolde van de pijn over de vloer, maar niemand in huis nam haar serieus. Men vond haar kleinzielig, dus iedereen trok zich terug en ging slapen alsof er niets aan de hand was.
Twee maanden verstreken. Stacey zag hoe haar dochter vermagerde. Er verschenen blauwe plekken op haar lichaam. Ze hield het niet langer vol en smeekte Cindy – huilend – om terug naar huis te komen. Desnoods mocht Clyde ook mee. Uiteindelijk gaf Cindy toe. Ze keerde terug met haar spullen, terwijl Clyde zijn kleren in twee halve vuilniszakken meenam, samen met een half werkende bromfiets.
Ze gingen samen wonen bij Stacey en haar man. Ze kregen de beschikking over één auto en twee bromfietsen, omdat Clyde zijn eigen auto die hij al een poos aangeschaft had niet meer bij Cindy mocht gebruiken. Beter gezegd, er was daar geen ruimte voor op het terrein van Cindy's ouders.
En alsof er een last van Cindy afviel: de rugpijn en nachtmerries verdwenen direct, vanaf de eerste nacht in het huis van Stacey. Cindy begon weer op te knappen – en toen bleek ze ook nog zwanger te zijn. Iedereen was dolblij.
Maar de vreugde was van korte duur. Clyde’s moeder beweerde dat Cindy was “uitgelopen” en dat het onmogelijk zijn kind kon zijn. Ze weigerde de baby te erkennen als haar kleinkind en sprak regelmatig negatieve dingen uit. Cindy kon niets anders dan huilen. Clyde nam geen enkele verantwoordelijkheid – integendeel, hij begon ook te twijfelen of hij werkelijk de vader was.
Toen het tijd werd voor een echo, bleef zijn moeder erop hameren dat het móést gaan om een meisje. Alleen dan zou zij het kind accepteren. Cindy en Clyde ondergingen in totaal drie echo’s, maar de baby wilde zijn geslacht niet prijsgeven. Clyde zei dat hij het niet wilde weten – diep vanbinnen was hij bang dat het een jongen zou zijn.
Bij de vierde echo ging Stacey mee. En daar was het dan eindelijk: het was een jongen! Cindy en Stacey waren door het dolle heen. Voor hen maakte het niet uit – jongen of meisje, elk kind is welkom.
Thuis vertelde Cindy vol vreugde het nieuws aan Clyde. Hij belde meteen zijn moeder op, enthousiast om haar te vertellen dat ze opa en oma werd. Maar haar reactie was kil en vernietigend:
“Je bent het niet waard om een meisje te maken. Je weet dat ik een meisje wil.”
Clyde zakte in elkaar van verdriet en begon te huilen als een klein kind. Stacey en Cindy probeerden hem te troosten, en langzaam leerde hij het te accepteren.
De dag van de bevalling brak aan. Stacey en Clyde stonden haar bij, maar mochten helaas niet mee naar binnen. Na een half uur kwam een verpleegster naar buiten met Cindy’s zoontje. Clyde belde opnieuw zijn moeder, dit keer overgelukkig. En haar reactie?
“Hij is mijn kleinzoon. Hij brengt mij geluk. Hij is geboren op een speciale dag, in de vaste maand.”
Plots wilde ze de placenta hebben – volgens haar bracht die geluk. Maar Cindy was haar voor. Ze had de verpleegster al gevraagd de placenta weg te gooien. Ze vond het maar een vies idee.
De moeder van Clyde was woest. Diezelfde middag kwamen Clyde’s ouders op kraambezoek en vroegen nogmaals naar de placenta. Maar de verpleegster weigerde deze af te geven.
De volgende dag mocht Cindy naar huis. Clyde’s moeder begon onmiddellijk te eisen dat het kind dagelijks naar haar gebracht werd – het was immers haar kleinzoon, en ze wilde tijd met hem doorbrengen. En zo geschiedde.
Intussen begon Clyde interesse te tonen in het werk van een familielid van Cindy. Omdat ze het goed met hem voorhadden, leerden ze hem het vak aan. Beetje bij beetje bouwde Clyde zijn eigen klantenkring op en kon hij een klein bedrijfje starten. Voorwaarde was wel dat hij zijn gezin moest verzorgen.
Clyde begon dag en nacht te werken. Hij vertrok vroeg, kwam pas laat terug, maar gaf Cindy geen cent. Hij deed zelf de boodschappen en bepaalde alles wat met geld te maken had. Cindy kreeg letterlijk niets in handen.
Twee jaar gingen voorbij. Cindy raakte opnieuw zwanger. En opnieuw begon de ellende. Clyde’s moeder weigerde wéér te geloven dat het zijn kind was. Ze eiste zelfs dat de zwangerschap beëindigd werd – het zou volgens haar de toekomst van hun eerste kind schaden.
Cindy weigerde. Maar Clyde werd razend. Hij wilde zelfs haar auto verkopen om zo geld vrij te maken voor een abortus. Cindy bleef echter weigeren. Ze probeerde stiekem wat te sparen door klusjes te doen voor familieleden – kleine betalingen die ze langzaam omzette in valuta.
Clyde wist nergens van. Als ze wegging, zei ze altijd dat ze ging wandelen of iemand ging helpen. Toen ze eindelijk een mooi bedrag had bijeengespaard, begon Clyde te snuffelen. Hij vond het geld en nam het zonder schaamte mee. Toen Cindy hem ermee confronteerde, begon hij te lachen en zei:
“Bakroes hebben het genomen.”
🔗 VOOR VERVOLG: LEES DEEL 2
⭐️= het verhaal is 90% herschreven door de OST beheerder Yvanna Hilton.
Reactie plaatsen
Reacties