🟪 Ingezonden door: Rafael Bakaboto
⚜️DE UMA APUKU⚜️ DEEL 2
-------------------------
Jason werd zwetend wakker. Een stekende pijn trok door zijn borstkas. Op zijn huid zaten twee bloederige puntjes, scherp en symmetrisch. Net slangenbeten. De wond was vers, en bloedde licht.
Rajiv, die naast hem lag, verstijfde. Zijn adem stokte. Plots flitste de droom door zijn hoofd — de gouden slang, de vrouw, haar waarschuwing.
Jason merkte Rajiv’s paniek op, maar wuifde het weg.
“Is niks man,” grinnikte hij. “Je was wild vannacht… het was echt lekker hè, papi.”
Hij drukte een kus op Rajiv’s wang, trok zijn shirt aan en keek hem aan met een scheve glimlach.
“Maar zeg niks tegen je broer, oké? Dit blijft tussen ons.”
Toen hij vertrok, bleef Rajiv verdwaasd achter. De droom verdween weer naar de achtergrond, zijn gedachten volledig in beslag genomen door Jason.
Maar tegen de avond begon Rajiv zich vreemd te voelen. Zijn lichaam gloeide van binnenuit, zijn handen beefden licht. Opeens wist hij niet meer wie hij was — alsof zijn ziel even losraakte. Hij nam snel een paracetamol en ging liggen.
Diezelfde dag kreeg Rajivs vader een telefoontje: zijn broer, Rajivs oom, was plotseling overleden. Het gezin vertrok direct, behalve Rajiv, die ziek thuis bleef met zijn moeder.
Een week ging voorbij. De crematie was geweest.
Toen, net toen de rust leek terug te keren, stortte Rajivs gezondheid volledig in. Hij werd kortademig, kreeg hoge koorts, en viel bijna flauw. Spoedarts, bloedtesten, scans – de dokters vonden niets.
En alsof dat nog niet genoeg was, kwam het volgende telefoontje: nóg een broer van Rajivs vader was overleden.
Iedereen was in shock. Twee doden, Rajivs ziekte, en een huis gevuld met verdriet. Het leek alsof de dood in de muren zat. En toen… wéér een week later: drie familieleden van moederskant overleden, zonder duidelijke oorzaak.
De rouw voelde oneindig. Rajiv dacht terug aan de droom, de waarschuwing. Maar hij wuifde het weg — “dat soort dingen bestaan toch niet?” Hij kende geen ‘culturu’, en zijn ouders al helemaal niet.
Maar zijn toestand verslechterde. Zijn bloeddruk kelderde, zijn gewicht viel weg, en hij had vreemde hallucinaties. Bij Jason ging het al niet beter: de wond op zijn borst werd een open bloederende plek. Hij begon bloed te plassen. Zijn gezicht, ooit zo aantrekkelijk, raakte grauw en ingevallen.
Een tante zei op een dag: “Misschien is dit iets cultureels. Dit klopt niet. Vijf mensen dood in een maand? En nu de jongen zo ziek?”
Maar Rajivs ouders weigerden het te geloven.
Tot die avond…
Het was nieuwe maan. De lucht was stil, raar stil. Geen krekels. Geen wind. Alleen een beklemmende leegte.
Om acht uur ’s avonds begon het plots te waaien — heftig, wild. De ramen sloegen open, ook al waren ze dicht. De wind raasde als een bezetene door het huis. Glazen vielen. Een vaas brak. En precies op dat moment…
– ZE SISTE NAAR WRAAK –
Rajiv’s ogen schoten open. Zijn gezicht was anders — zijn blik glom als vloeibaar kristal. Zijn irissen kleurden donkerblauw, fel glinsterend als edelstenen. Hij stond op, traag maar krachtig, en begon wild door het huis te bewegen.
Een nicht, die op bezoek was, kwam naar hem toe. Maar zodra ze naast hem zat, voelde ze koude rillingen door haar lichaam gieren. Haar buik trok samen van de pijn. Ze gilde.
Rajiv ging volledig in trans. Hij greep alles wat hij kon en begon het te vernielen — de koelkast, meubels, glaswerk. Zijn moeder en nichten huilden van angst.
Rahul probeerde hem tegen te houden, maar faalde.
“Het is alsof hij de kracht van duizend mannen in zich heeft,” fluisterde hij later, lijkbleek.
Tien jonge mannen uit de buurt kwamen helpen. Maar één voor één werden ze tegen de muur geslagen, of letterlijk door de kamer gegooid. Eén jongen vloog bijna door het raam, een ander verloor twee tanden na een vuistslag.
Rajiv, nog steeds in trance, gleed nu over de grond als een slang. Hij siste — luid, dreigend, onnatuurlijk. Zijn rug kronkelde als schubben.
Sommigen riepen: “Dit is takroe sani! Demonenwerk!”
En op dat moment kregen ze allemaal felle buikkrampen.
Rajiv lag op de vloer, kronkelend, sissend. Zijn stem klonk niet meer als die van een jongen.
Toen kwam Marilva binnen — een spirituele vrouw uit de buurt, bekend als winti-preesteres.
Ze begon te bidden.
Maar Rajiv’s stem, diep en vervormd, barstte los:
“Yu begi?! Gie san? Yu denk mi na takru sani? Mi ben kon met eng, mi ben gro met eng. A boi de fa mi. Nowan sma no e kisi en. SO A DE, EN SO E TAN!”
( Je staat te bidden? Waarom? Denk je dat ik een demon ben? Ik ben geboren met hem, ik besta in hem. Die jongen is van mij. Niemand anders krijgt hem. Zó is het, en zó blijft het. )
Marilva antwoordde scherp: “Na ala takru sani e taki so.”
(Dat zeggen jullie demonen allemaal.)
Toen gooide ze ritueel water op zijn gezicht.
“Mi e poeroe yoe tide, want yoe na takru sani!”
(Vandaag haal ik je eruit. Jij bent een demon.)
Ze spuugde op Rajiv.
En toen… werd het stil. Té stil.
Er kwam een ijzige kou over het huis — alsof de lucht zelf zijn adem inhield.
De uma ampuku werd overmand door razernij. Woedend kwam ze overeind en sprak met een stem die trilde van onbeheerste woede: “IK BEN EEN STERKE VROUW, EN NIEMAND WAAGT HET OM VRIJPOSTIGHEDEN MET MIJ UIT TE HALEN! MIJN NAAM MAG DAN SLECHT ZIJN, MAAR IK TREK ME NIETS AAN VAN WAT ANDEREN DENKEN. ZO BEN IK NU EENMAAL. WAAG HET NIET JE VRIJPOSTIGHEID OP MIJ TE RICHTEN, JIJ VIEZE, KLEINE MEID DIE MENSEN HEEFT OPGELICHT!”
Plotseling schoot er een vuist vanuit de zijde van de apuku (die in Rajiv huisde) recht op Marilva’s borst af… Marilva wankelde achteruit en spuugde bloed. Ongeloof tekende haar gezicht. Dit had ze nooit verwacht.
De omstanders verstijfden van angst bij dit schouwspel. Toch raapten de mannen hun moed bijeen en grepen Rajiv vast, roepend om versterking. Al snel kwamen enkele buurtjongens toegesneld om te helpen. Ze deden verwoede pogingen om Rajiv in bedwang te houden, hem vasthoudend aan zijn voeten, handen, hoofd, lichaam… alles wat ze konden grijpen.
Met een woedende, vrouwelijke stem richtte de Apuku zich tot Marilva: “JOUW VROUWENPRAATJES OVER WODOU, WAAR ZIJN JE KRACHTEN NU?… NU KUN JE ME NIETS MAKEN! ALLE KRACHT BEGINT BIJ MIJ EN EINDIGT BIJ MIJ! DURF JE HET DAN OM ZO VRIJPOSTIG TE ZIJN TEGEN MIJ… IK BEN HET SYMBOOL VAN KRACHT! VOOR DE MANIER WAAROP JE ME HEBT BELEDIGD, MOET JE MET DE DOOD BOETEN! JE ZULT ZIEN HOE IK JE VANAVOND NOG VAN HET LEVEN ZAL BEROVEN!”
Vervolgens richtte de APUKU zich tot de mannen die Rajiv’s lichaam in haar greep hield: “LAAT ME LOS! JULLIE HEBBEN MIJN WOEDE NU ONTKETEND! IK BEN EEN VROUW, IK TOLEREER HET NIET ALS MANNEN ME ZOMAAR AANRAKEN. ALLEEN VROUWEN DIE RESPECT VOOR ME HEBBEN, MOGEN ME AANRAKEN. LAAT ME NU ONMIDDELLIJK LOS, ANDERS ZORG IK ERVOOR DAT OOK JULLIE STERVEN!”
De mannen gehoorzaamden en lieten Rajiv los. Onmiddellijk zakte hij als een slang in elkaar, sissend en kronkelend over de grond. De ouders van Rajiv waren radeloos. Samen met de anderen barstten ze in tranen uit en smeekten de uma ampuku om genade. Op dat moment kwam een neef van een van de buurtjongens (die we Poina zullen noemen) aangelopen met een blik bier. Poina zei: “Mannen, bind die jongen vast! Ik ken iemand die met dit soort problemen kan helpen. Zet hem in mijn auto!”
Er werd op respectvolle wijze geprobeerd met de uma ampuku te praten, gesmeekt en gebeden, totdat ze enigszins bedaarde… en Rajiv’s lichaam voor dat moment verliet.
Hij lag stil op de grond, bewusteloos. Snel bonden ze hem vast met een touw en brachten hem met spoed in Poina’s auto weg, terwijl de anderen hen achterna renden.
Daar aangekomen, werd Rajiv opnieuw agressief. De uma ampuku nam opnieuw bezit van hem. Hij gedroeg zich als een slang, siste als een slang, kroop als een slang en rook zelfs vreemd, rauw als een reptiel.
Toen kwam de man (een oude inheemse man) binnen en zei: “Iemand heeft iets in de drank van deze jongen gedaan.”
Waarop de winti reageerde: “JE LIEGT! KIJK BETER… DAN ZUL JE ZIEN WIE IK WERKELIJK BEN, DAN ZUL JE ME HERKENNEN!”. De man nam zijn pangi, sloeg hem om en zei: “ODI ODI, EEN STERKE MAN BRENGT EEN EERBIEDIGE GROET AAN EEN STERKE VROUW… MAG IK WETEN WAAROM JE ZO WOEDEND BENT? KOM TOT RUST… IN DE NAAM VAN GOD DAARBOGEN SMEEK IK JE… KOM TOT RUST.”
Waarop de uma ampuku antwoordde: “IK BEN EEN STERKE, ZELFVERZEKERDE VROUW. MEN GEEFT ME EEN SLECHTE NAAM, MAAR DAT RAAKT ME NIET. IK BEN WIE IK BEN. BIJ DEZE GROET IK U, ODI ODI. MAAR U BENT NIET DE MAN DIE DIT LICHAAM MAG GENEZEN… U MAG ZIJN LICHAAM NIET AANSCHOUWEN! DIE HEER DIE DAARNET ZIJN VRIJPOSTIGHEID MET ME UITHAALDE, EN JULLIE HEBBEN ME ZO GESMEEKT OM TOT RUST TE KOMEN, MAAR HEBBEN ME DAARNA VOOR DE GEK GEHOUDEN… JULLIE HEBBEN DIE JONGEN ZIJN LICHAAM ZONDER MIJN TOESTEMMING MEEGENOMEN, HEM ZOMAAR IN EEN VOERTUIG GEZET EN ZIJN WEGGEREDEN. DE EIGENAAR VAN DIE AUTO ZAL STERVEN! IK ZAL DAARVOOR ZORGEN. NET ZOALS DE ZON ELKE DAG ONDER GAAT EN DE AVOND ZEKER VALT, ZO ZAL HET LEVENSVUUR ZIJN LICHAAM VERLATEN. ER ZAL EEN DONKERE PERIODE VOOR ZIJN FAMILIE AANBREKEN. DEZELFDE AUTO WAARIN JULLIE DIE JONGEN HEBBEN VERVOERD, ZAL IN VELE STUKKEN BREKEN! PRECIES ZOALS HET LICHAAM VAN DEZE JONGEN MET TOUW GEBONDEN WAS, ZO ZAL OOK JOUW LIJK GEBONDEN WORDEN! WANT JOUW LICHAAM ZAL IN STUKKEN UIT ELKAAR GAAN EN MEN ZAL JE PRECIES ZO MOETEN VASTBINDEN!”
Hierop lachte de man spottend en zei: “JOUW GEBLUF ZIJN LOZE PRAATJES! ER ZIT STRONT IN JE HOOFD! EEN WAARDELOZE APUKU ALS JIJ WIL HIER DE GROTE BAAS SPELEN HÉ, WEET JE WEL WIE IK BEN?! NIEMAND KAN ME IETS MAKEN!”
En hij gooide het bier beledigend in Rajiv’s gezicht (dus in het gezicht van de uma ampuku).
De apuku reageerde onmiddellijk: “JE DENKT DAT IK ZOMAAR EEN AMPUKU BEN, IK EEN HEEL ANDERE SOORT EN JE ZAL DAT GAUW GENOEG MERKEN! IK BESTA UIT KRACHT, ALLE KRACHT BEGINT EN EINDIGT BIJ MIJ… NET ZOALS JE NAAR ME TOE KWAM OM MIJ TE BELEDIGEN EN JE VRIJPOSTIGHEID TE TONEN, ZWEER IK, ALS EEN STERKE, ZELFVERZEKERDE VROUW, EEN EED!… ZO SPREEK IK, ZO ZWEER IK MIJN EED: WELK WERK JULLIE VOOR MIJ MOETEN DOEN, WELK BAD JULLIE MOETEN NEMEN, OP WELKE WIJZE IK BETAALD WIL WORDEN, WELK GEBED OF SPREUK ER OOK GEZEGD ZAL WORDEN OM MIJ TE KALMEREN, JIJ ZULT MET DE DOOD MOETEN BOETEN!… ZO SPREEK IK, ZO ZWEER IK MIJN EED! DE LAATSTE VEERTIG SECONDEN VOORDAT JE ZIEL JE LICHAAM VERLAAT, ZUL JE ME ONTMOETEN! JE ZULT ZIEN HOE IK JE GEEST UIT JE LICHAAM ZAL RUKKEN… DIT VERZEKER IK JE, EN ZO ZAL HET GEBEUREN! WAT GEZEGD IS, IS GEZEGD, EN GEEN ENKELE MAGIE ZOU DAT KUNNEN NEUTRALISEREN! MIJN WOORD HEEFT GEEN BEWIJS NODIG… WAT GEZEGD IS, IS GEZEGD EN ZAL ZEKER GEBEUREN!”
De uma ampuku gaf een luide gil, terwijl de inheemse DOE MAN bezig was pimba op te lossen in een kalebas met water en enkele pangi’s naar buiten bracht. De inheemse man zei: “Poina, wat doe je?! Je maakt haar woedender! Ga naar voren voordat het erger wordt!”
De inheemse man sprak met alle respect tot de uma ampuku en gaf haar pimba met water te drinken, vervolgens wat jenever en orgeadesiroop.
Hij vroeg welke pangi ze wilde aantrekken, waarop ze reageerde: “IK HEB GEEN KLEUR… SSSST! ‘MENSEN DENKEN DAT AMPUKU’S BLAUW WIT DRAGEN’… SSSST! ‘MAAR WIJ DRAGEN WAT WE VOELEN… IK WIL WIT DRAGEN… IK BEN EEN SCHONE VROUW, SCHONE ENERGIE’!”
Toen ze de witte pangi aandeed, leek de uma ampuku wat rustiger te worden en zei vervolgens: “MET ALLE RESPECT BRENG IK EEN ODI ODI, MAAR IK BEN EEN UMA AMPUKU EN JULLIE MOGEN MIJN LICHAAM NIET AANRAKEN, JULLIE MOGEN NIET ZOMAAR KIJKEN.”
De inheemse genezer vroeg op zijn beurt wie dat dan wel mocht doen, waarop de uma ampuku antwoordde: “EEN VROUW DIE AL MEER DAN TWINTIG JAAR GEEN RELATIE MET EEN MAN HEEFT GEHAD, DIE MAG MIJN WERK VOOR MIJ DOEN.”
De inheemse man glimlachte en stemde toe, maar sprak af dat ze voor de avond, tot de dag van de sreka, niet zou komen en rustig zou blijven. De uma ampuku ging akkoord en verliet het lichaam. Het was trouwens al twee uur in de ochtend. De inheemse man gaf de ouders van Rajiv een adres en telefoonnummer van een vrouw en stuurde ze daarheen.
DE SREKA:
Het was al acht uur ‘s ochtends. Niemand had goed geslapen. Ze kleedden zich aan en reden naar het adres. Aangekomen zagen ze een kleine mandir (tempel) op een erf. Vervolgens kwam een oude vrouw uit haar huis. De ouders van Rajiv dachten dat ze een hindoeïstische priester was.
De oude Hindoestaanse vrouw riep hen binnen en ze namen plaats. De oude vrouw stelde zichzelf voor. Ze werd ‘Guru Mata’ genoemd, maar ze was geen priester. Ze had kennis van vele culturen en van alle culturen. Ze was een bekende “doe vrouw” in Suriname en had velen geholpen.
Toen zei ze tegen Rajiv dat hij op een stoel moest gaan zitten voor de “kot luku” (“lezing”). Guru Mata begon met haar kot luku en zei: “Ik groet jullie, van voren en van achteren. In Gods naam groet ik haar en de anderen van alle kanten.” Ze schudde haar hoofd alsof ze innerlijk met de winti communiceerde en zei tegen de ouders: “De kracht loopt met deze jongen mee, van zowel vaders- als moederskant. De krachten zorgen voor hem. Sinds hij een kleine jongen was, was hij anders dan de anderen. Hij was altijd slim en sliep als een slang. De jongen heeft krachten van de Hindoestaanse goden, van de Creolen, Javanen en Inheemsen. En de Hindoestaanse godenkrachten zijn het moeilijkst. Niet iedereen mag hun werk doen. Dit is een generatiekwestie. De Hindoestaanse goden komen van vaderskant en de rest van moederskant, in het bijzonder de uma ampuku.”
“Ik begrijp jullie,” vervolgde ze, “want jullie weten niets van deze dingen. Dus kom ik zal jullie alles over de winti uitleggen, in een uurtje, zo kort mogelijk.” Ze zei toen: “Hij is ermee geboren en daar kunnen jullie niets aan doen. Hij zal geen relatie met een vrouw mogen hebben, maar wel met een man. Hij mag alleen niet hoereren. Zijn kamer moet schoon zijn, een schone winti.” (“Hij mag alleen niet hoereren.”)
Vervolgens zeiden de ouders: “Maar dat is toch slecht! God heeft een vrouw voor een man gemaakt.”
Waarop de guru antwoordde: “Wie zijn wij om te bepalen dat dit of dat slecht is? Wij zijn maar mensen, wij mogen mensen geen labels geven. Ze zijn zo geboren en dat staat vast. Het is zelfs in de natuur te zien: zoveel verschillende dieren, zoveel verschillende bomen, wateren, mensen, kleuren. Niets is eentonig, alles is divers, zelfs de geslachten zijn in de meerderheid.”
Verder zei de guru: “En dit is normaal. Vroeger waren mensen bang, waardoor ze alles in het geheim deden, maar ze leefden nooit gelukkig. En hoe je het ook wendt of keert, het zijn nog steeds mensen, ze hebben ook bloed in hun aderen, net als ieder van ons. Ook lezen mensen een stukje tekst uit de Bijbel over Adam en Eva en trekken daar conclusies uit… hahaha… Dat hele verhaal van Adam en Eva is een spreekwoord, een metafoor! Maar mensen hebben dat letterlijk genomen, terwijl de Bijbel vol staat met metaforische teksten. Bovendien komt er elk jaar een nieuw testament, dat mensen niet hebben geschreven. Als ze zichzelf als mensen zo perfect vinden dat ze het woord van God kunnen veranderen… dan moet je wel gek zijn om dat allemaal te geloven.”
Ze vroeg vervolgens toestemming om Rajiv te helpen. Ze zou eerst de “fio fio” weghalen, dan een “hebie watra” om alles weg te spoelen en daarna de “apuku watra”.
Tot slot zouden ze ook bidden voor de “coolie” winti, zodat die zich niet buitengesloten voelde. Zo gezegd, zo gedaan. Na al het werk was alles goed geregeld.
Tijdens de sreka van de apuku kwam de uma ampuku weer in Rajiv en zei: “IK BEN DE UMA AMPUKU! ZO BRENG IK JULLIE ALLEN EEN ODI ODI! ZO GROET IK DE WODOUKRACHTEN EN DE ANDERE GODEN, ODI ODI! DE VOOROUDERS EN DE ANDERE WINTI VAN DE FAMILIE, ODI ODI! ZO GROET IK JULLIE ALLEN MET ALLE RESPECT, ODI ODI!… DEZE JONGEN MAG NIET MET EEN VROUW SLAPEN. EN DIE JONGEN MET WIE HIJ EEN RELATIE HAD, WAS GEEN GOEDE JONGEN… UIT PURE WILLEKEUR HEBBEN JULLIE MIJN LICHAAM VASTGEHOUDEN… ZO NEEM IK MIJN PLAATS IN DE PRAPIE VOOR GOED IN! ZO ZAL IK HEM VAN ALLE KANTEN BESCHERMEN, WAAR HIJ OOK GAAT. VOORDAT IK GA, ZAL DE BELOFTE DIE IK HEB GEDAAN ECHT GEBEUREN! IK BEN EEN VROUW VAN MIJN WOORD. ZO SPREEK IK, EN WAT IK HEB GEZEGD, ZAL ZEKER GEBEUREN!… IK GROET JULLIE, ODI ODI! IK ZAL MIJN PLAATS GAAN INNEMEN OM TE RUSTEN, ODI ODI!”
En zo werd het werk van de sreka van de uma ampuku goed volbracht. En zo ook dat van de andere winti’s. Tevens had de guru de vrouwelijke winti naar achteren 'geschoven' en de mannelijke naar voren, waardoor Rajiv niet meer zo vrouwelijk was. Maar hij bleef homoseksueel, omdat hij nu eenmaal zo geboren was; alleen zijn vrouwelijke kant werd wat minder dominant.
De dag na de wasi van de uma apuku kreeg Poina een zwaar auto-ongeluk. Zijn auto was total loss en hij was uit de auto geslingerd, waardoor zijn gezicht en andere lichaamsdelen waren verbrijzeld. Het was een bekend ongeluk in de media. Poina’s lijk moest met banden worden vastgebonden. Bovendien genas de wond van Jason, maar hij nam nooit meer contact op met Rajiv, want hij was bang geworden toen hij dit alles hoorde. Eén ding zei hij vaker tegen een vriend: “Rajiv is de lekkerste jongen. Ik weet niet waarom, maar hij was echt apart en anders dan alle andere jongens of meisjes met wie ik tot nu toe een relatie gehad heb.”
Tenslotte is de Uma Ampuku een zeer moeilijke winti, maar ze is een zeer goede beschermer en een prachtige winti. Bij mensen die een ampuku hebben lijkt het wel een eindeloze puberteit. Het wisselen van vriendjes of mannen gaat continu door en kan alleen maar erger worden als ouders en/of familieleden niet ingrijpen.
De oema ampuku is verleidelijk, aantrekkelijk en onweerstaanbaar. Als de juiste wegen zijn bewandeld, zoals: wasiepratie, wasiesidong.
⭐️= het verhaal is geplaatst zoals die ontvangen is.
Reactie plaatsen
Reacties