STORY 743: DE ELLENDE VAN CINDY - DEEL 2

🟫 Ingezonden door: M.M

           ⚜️DE ELLENDE VAN CINDY – DEEL 2 ⚜️

---------------------------

Cindy barstte in tranen uit, ze wist dat Clyde haar gespaarde centjes gestolen had. Hij was gewoon schaamteloos erover. Cindy huilde in onmacht voor haar moeder en die sloeg liefdevol haar armen om haar heen. Stacey, vastbesloten om haar dochter en haar tweede kleinkind te helpen, nam extra werk aan. Clyde? Die trok zich nergens iets van aan – niet van Cindy, en niet van zijn eerste kind. Hij ging elke keer vreemd met steeds weer andere dames, daar was Cindy al een hele poos achter gekomen. Maar ze durfde er niks over te zeggen uit angst voor de agressieve reacties van Clyde.

Cindy en Stacey deden alles zelf, probeerden Clyde zo min mogelijk 'lastig' te vallen. Ze sleepten zich er samen doorheen.

Gelukkig verliep de bevalling zonder complicaties. Toen Clyde’s moeder haar tweede kleinkind kwam bekijken, ging het wéér mis. Ze beweerde direct dat het kind onmogelijk van Clyde kon zijn. “Dit kind is te licht van kleur, lijkt totaal niet op mijn zoon” zei ze bits. Cindy hield zich sterk en antwoordde dat ze best bereid was een DNA-test te doen – op haar eigen kosten zelfs. Na die opmerking viel iedereen stil.

Het leek even of alles eindelijk rustiger werd… maar niets was minder waar. Het werd juist erger.

Op een dag barstte er een heftige ruzie los tussen Stacey en Clyde. Stacey had lang genoeg gezwegen. Ze was de mishandelingen, het respectloze gedrag en de schijnheilige façade van Clyde zat.

“Kun je je gedrag veranderen? Gedraag je als een echte man en niet elke keer als een beest?! Zie je zelf niet in hoe walgelijk jouw gedrag is?” vroeg ze hem. “Stop met uitlopen, stop met slaan, en zorg gewoon voor je gezin. Ik ben dit kinderachtig laag gedrag van je echt behoorlijk zat! Behandel mijn dochter eens met respect!”

Maar Clyde ontplofte. Hij begon met deuren te slaan en schreeuwde als een klein verwend kind. Als hij zo boos werd, konden zelfs zijn eigen ouders hem niet kalmeren. Alleen Cindy’s ouders deden zo nu en dan nog pogingen, maar ook zij slaagden er meestal niet in. Het was alsof je sprak tegen een muur, het leek alsof hij nooit begreep wat er tegen hem gezegd werd. Stacey had genoeg van alles. Ze keek hem doordringend aan en zei:

“Je bent geen man. Ik heb het je vaker gezegd, als een klein verwend nest gedraag jij je! Een man zorgt voor zijn gezin en loopt zijn verantwoordelijkheden niet uit de weg. Ons respect ben je in ieder geval kwijt”

Clyde werd zoals altijd weer razend. Hij wilde direct vertrekken naar zijn ouderlijk huis. Omdat het inmiddels al laat was, besloten ze het vertrek de volgende ochtend te regelen. Cindy wilde niet mee. Haar hart schreeuwde “nee”, maar haar mond zei “ja”. Ze wist dat ze dit echt niet wilde om met hem mee te gaan, maar ze kon gewoon niks weigeren wat hij haar opdroeg. Hoe bang ze ook was, op alles zei ze "ja, Clyde!". Ze voelde zich gevangen en als een slaaf ging ze trouw mee achter hem. Ze trok weer in bij zijn ouders.

Eenmaal aangekomen in het huis van Clyde’s ouders, bleef Cindy denken aan haar moeder. Ze miste haar, maar ze wist dat ze niet zomaar terug kon. Hij zou haar echt niet laten gaan en zou haar leven echt tot een ware hel maken. Om wat geld te verdienen begon ze opnieuw klusjes te doen bij familieleden, maar daarvoor moest ze haar twee kinderen achterlaten bij haar schoonouders.

Clyde begon haar te bedreigen. “Als je ook maar iets vreemd probeert,” siste hij, “maak ik de kinderen af.”

Op een dag ontmoette Stacey haar bij de familie waar ze klusjes deed. Clyde had Cindy verboden om contact te hebben met haar eigen moeder. Toch bad Stacey elke keer dat ze haar dochter zag. En telkens wanneer Stacey begon te bidden, kreeg Cindy hevige pijn. Maar Stacey gaf niet op. Ze bad door. Ze wist dat Clyde en zijn familie haar dochter op spiritueel vlak 'gebonden' hadden, en niet op een simpele manier. Cindy was onder een heftige 'krooi' en als moeder was zij radeloos, hoe moest ze dit oplossen. Bij wie moest ze terecht voor hulp? Ze kende trouwens niemand die cultureel werk deed.

Op een zaterdagavond, rond zeven uur, besloot Cindy wat kleren te wassen. Ze had net haar eerste was gedaan, toen Clyde en zijn ouders vreemd genoeg allemaal naar hun slaapkamers vertrokken. Ze lieten Cindy alleen achter op het erf. Ze begreep er niks van en stond daar maar, maar uit angst voor die gemene mensen zei ze niks.

Toen ze haar kleding uit de droger haalde, zag ze plots de overleden grootvader van Clyde. Hij stond daar – levensecht. Cindy kon niet gillen, niet bewegen. Ze begon te knipperen en bad zachtjes. Toen ze weer opkeek, was de man verdwenen. Ze rende naar binnen om Clyde en zijn ouders te vertellen wat ze gezien had, maar ze lachten haar keihard in haar gezicht uit.

“Je verbeeldt je dingen,” zeiden ze spottend. “Je bent gewoon bang.”

Cindy vervolgde stilzwijgend haar was. Maar die nacht – klokslag half twaalf – begonnen de helse pijnen in haar ruggengraat opnieuw.

De volgende dag bracht Clyde haar naar een arts, omdat ze bleef huilen en kermen van de pijn. Hij was het geklaag van haar al behoorlijk zat, en daarom besloot hij haar naar de dokter te brengen. Want eigenlijk nam hij niks serieus wat ze zei. Het boeide hem over het algemeen compleet niet wat ze hem vertelde. Maar haar gehuil van pijn werd hem even teveel.

Maar ook dit keer werd er niks tijdens de dokters onderzoeken gevonden. Cindy moest diezelfde dag de dokterskaarten van de kinderen en zichzelf ophalen bij het SoZa-kantoor. Maar Clyde vond dat hij niet met haar mee kon om dat op te gaan halen, hij had werk in het binnenland en liet Cindy alleen gaan om dit af te wikkelen.

Die middag wilde Cindy eten opscheppen voor de kinderen. De jongste huilde onafgebroken. Toen hoorde ze haar schoonvader fluisteren tegen zijn vrouw:

“Breng het kind maar terug naar Sara, zodat ze weer wat water kan geven… dan vergeet het zijn moeder.”

Cindy verstijfde. Wat ze net had gehoord was te gruwelijk voor woorden. Maar ze kon/durfde niets te zeggen. Wie was Sara? Waarom moesten mijn kinderen mij vergeten? Waarom zijn deze mensen zo gemeen? Wat heb ik ze misdaan?

De volgende ochtend zag ze haar kans schoon. Ze pakte de kinderen en vluchtte naar haar moeder. Daar aangekomen baden zij samen en maakte Stacey een blauwselbad klaar voor Cindy, die zich zwaar voelde, alsof alle energie uit haar lijf gezogen was en daarnaast behoorlijk wanhopig was.

Toen ze in het blauwselbad stapte, voelde Cindy iets bewegen. Plotseling kroop er een grote, zwarte draagmier tussen haar benen vandaan. Ze gilde het uit. Stacey rende naar haar toe. Maar het was nog niet voorbij. Even later kroop er nóg één uit – dit keer rood. Cindy keek met open mond naar wat er uit haar lichaam kwam. Was dit echt? Of droomde ze? Maar dit was dus echt aan het gebeuren, er kwamen twee levende mieren uit haar vagina. Beiden begrepen dit niet, hoe zoiets mogelijk was, maar ze continueerden het bad en hebben gebeden om Cindy te verlossen van al het kwade dat haar in zijn greep hield.

Na het bad viel ze in een diepe slaap. In haar droom zag ze een man in de verte die glimlachte van blijdschap. Ze werd wakker… en voelde zich anders. Sterker. Vrijer. Voor het eerst in lange tijd kon ze weer “nee” zeggen en helder denken.

Een kwartier later ging haar telefoon. Het was Clyde. Woedend en hij ging als een bezetene tekeer, schold haar uit voor alles wat maar smerig en vuil was. “Waar ben je? Waarom heb je die kinderen meegenomen, breng ze nu meteen terug anders zal je het merken!”

Maar Cindy hield voet bij stuk. “Ik kom niet terug,” zei ze. “Ik blijf bij mijn moeder, bij de mensen die van mij houden, die mij behandelen zoals het hoort .”

Clyde probeerde zijn woede te beheersen en begon ineens met een lieve stem te smeken om terug te gaan naar het huis van zijn ouders. Maar Cindy geloofde niks van zijn mooie woorden en beloftes, ze wist trouwens al hoe gemeen hij was. Iemand die haar zo slecht behandeld had en geen drupje spijt had, zou echt niet meer veranderen. Dus ze weigerde om toe te geven en hing gewoon op in zijn oor.

Cindy wilde nu echt een oplossing hebben voor de greep die Clyde en haar ouders op haar hadden. Want ze voelde steeds alsof ze terug moest. Ze kon het niet verklaren, maar een onzichtbare kracht dwong haar toe te geven terug te gaan. Sinds het blauwselbad wist Cindy dat dit niet normaal was, ze was een beetje helder van geest geworden. Dus zocht zij naar culturele hulp – échte hulp.

Gelukkig had Cindy's moeder via via een Doe-mang kunnen vinden die bereid was te helpen. De doe-mang die Stacey inschakelde, bevestigde haar vermoedens: Clyde had iets in de pizza gestopt die hij ooit voor Cindy had meegenomen. Hij is haar al heel lang cultureel aan het bewerken, dit is al jaren gaande.

“Hij wist dat je met meerdere mannen sprak,” zei de doe-mang. “Hij wilde je bezitten, jouw hart en ziel moesten van hem zijn”

Hij waarschuwde Cindy ook: “Vandaag nog komt hij naar je toe. Hij zal vergiffenis vragen en omgang eisen. Maar pas op – hij zal iets op zijn geslachtsdeel smeren. Je moet hem afwijzen.”

Cindy vond het maar vreemd klinken. Ze geloofde het niet en negeerde het advies. Die avond had ze weer normaal omgang met Clyde. Onderweg naar huis begon ze hevige buikpijn te krijgen. Bij thuiskomst begon ze te bloeden – het leek niet te stoppen. In paniek belde ze de doe-mang. Deze op zijn beurt deed wat cultureel nodig was om het probleem op te heffen… en het bloeden stopte uiteindelijk. Alles werd weer rustig.

Cindy's vader, een man van de oude stempel, weigerde dit alles te geloven, omdat hij niet zo geloofde in dat heel cultureel gedoe. Hij drong erop aan dat Cindy het nog één keer zou proberen met Clyde, “doe het voor de kinderen, ze hebben ook hun vader nodig in hun leven. Misschien heeft Clyde echt spijt, misschien wil hij echt veranderen en zal hij je beter behandelen. Geef hem nog een kans om zichzelf te bewijzen. Mocht dit niet zo zijn, dan heb je tenminste je best gedaan en dan bekijkt hij het maar”.

Cindy stemde toe. Clyde kwam langs om te praten met Stacey en haar man. De vader was meer aan het woord, en Clyde beloofde werkelijk beterschap. Stacey hield zich op de achtergrond. Ze trok zich terug – afstandelijk. Alleen als Clyde weg was, was ze weer haarzelf.

Die avond gebeurde er iets vreemds. Cindy had drie konijnen. Een halfuur nadat Clyde het huis binnenstapte, waren ze alle drie dood.

Stijf.

Warm.

En zonder enige verklaring waren de beestjes dood!

Cindy voelde hoe haar hart brak. Clyde hield zich niet aan de gemaakte afspraken. Ze besloot weer te gaan werken, om financieel onafhankelijk te worden.

Op een dag weigerde ze nog één keer om met Clyde naar zijn familie te gaan, toen hij dit plotseling vroeg. Dat was de druppel. Clyde werd razend. Hij dreigde de kinderen van haar af te nemen — en erger nog — hij zei dat hij ze iets vreselijks zou aandoen. “Ik maak ze af als jij me nog één keer tegenwerkt,” siste hij.

Alles werd zwart voor Cindy’s ogen.

Ze handelde instinctief.

Ze stuurde haar ouders met de kinderen naar de buren en stond daarna oog in oog met de man die haar jarenlang psychisch, fysiek én spiritueel had mishandeld.

“Je hebt dertig minuten om dit huis te verlaten,” zei ze. Haar stem trilde niet meer. Haar ogen brandden.

Clyde stormde naar de keuken, probeerde een mes te grijpen, maar Cindy was sneller en hield een groot mes dreigend naar hem gericht. Hij schreeuwde het uit van woede en agressie, schold haar razend en tierend uit. De hele buurt liep naar buiten om te kijken waar de herrie vandaan kwam en waarmee het te maken had. Via de opengeslagen woonkamer deuren staarden de buren rechtstreeks in de woning, haar vol ongeloof aankijkend — Cindy, die altijd zo rustig was… stond nu als een leeuwin tegenover haar belager.

Aangezien er zoveel getuigen waren die meekeken, droop Clyde af. Hij zou trouwens niks kunnen proberen om Cindy te overmeesteren, het zou gewoon geen slimme beslissing zou zijn.

Hij schaamde zich rot toen Cindy luid schreeuwde en vertelde wat hij haar al die jaren aangedaan had. Een ieder mocht het nu weten, het moment van waarheid was aangebroken. Zij kon het niet meer inhouden, alle woede moest eruit. Na al die jaren van misbruik, spirituele onderdrukking, vernederingen... het was nu genoeg, vandaag zou er een eind aan komen. Nu wisten alle mensen van de omgeving dit. Clyde stond daar met een mond vol tanden, uiteindelijk vluchtte hij de woning uit en wist niet hoe hij de buren aan moest kijken toen hij de straat opging.

Zo eindigde het. De relatie tussen Cindy en Clyde was voorgoed voorbij.

Maar zelfs in zijn afwezigheid bleef zijn schaduw hangen.

Hij gunde haar geen rust.

– Hij reed vrijwel dagelijks als een bezetene langs in haar straat. Hij hield haar constant in de gaten.

– Hij zwaaide met een vuurwapen als iets hem niet zinde, als vorm van bedreiging.

– Hij sloeg zichzelf tot bloedens toe en beweerde daarna dat Cindy hem mishandeld had.

– Hij ontvoerde hun eerste kind en bracht het naar Para, alsof het een stuk bezit was. Wat hij daar gedaan had met het kind is haar nooit duidelijk geworden.

Cindy begon te beseffen: dit ging verder dan een toxische relatie. Er hing iets om Clyde heen… iets wat geen mens was. Alsof hij bezeten was door iets duister, een demoon. Al die culturele rommel waarmee hij steeds bezig was, hadden hem waarschijnlijk compleet overgenomen. Hij was zo een slecht mens geworden en hij zag het duidelijk niet meer in. Hij dacht niet meer helder na.

Want… er was nog iets. Iets wat Cindy jarenlang had genegeerd.

In het huis van Clyde was er altijd één kamer die nooit open mocht. Niemand wist waarom. Niemand mocht er zelfs in de buurt komen.

En dan die andere kamer — waar zijn ouders sliepen — daar kon je niet uit jezelf wakker worden. Alleen als iemand je hevig schudde werd je wakker. Anders… bleef je liggen. In een vreemde, diepe slaap. Cindy dacht aan die kamer. Aan die gesloten deur.

En ineens hoorde ze 'het' die zelfde nacht het weer.

Een fluistering.

Die zij vaker gehoord had toen ze nog daar woonde bij Clyde zijn ouders. Een zacht, grommend geluid — alsof iemand heel duidelijk haar naam riep vanachter een muur die ze allang achter zich gelaten had.

En toen, op een avond, stond ze op het punt te gaan slapen…

Ze keek naar het bedje van haar jongste kind.

En daar — op het kussen —

Lagen twee hele grote draagmieren.

Eén zwart.

Eén rood.

Beiden Levend...

Wat dit te betekenen had is Cindy niet te weten gekomen, maar ze was nu verlost van Clyde, en ze zorgde ervoor samen met haar kids uit zijn buurt te blijven.

⭐️= het verhaal is 90% herschreven door de OST beheerder Yvanna Hilton.