🟥 Ingezonden door: Anoniempje
⚜️APPARTEMENT VAN EEN BEKENDE MENEER⚜️
—————————
Geachte OST leden, ik wil vandaag een ervaring met jullie delen, maar zou wel graag mijn naam en plek privé willen houden.
Ik ben Rishma, een meisje van 19 jaar en mijn vriend Jayh is 16 jaar. Wij kennen elkaar al drie jaar, het was liefde op het eerste gezicht. Wij waren het unaniem over eens dat wij de volgende stap wilden maken in onze relatie om samen te gaan wonen. Mijn vriend en ik zijn beiden werkzaam op de zelfde plek. Na wat zoekwerk gedaan te hebben, vonden wij een appartement op twee minuten loopafstand van onze werkplek, wat dus ideaal voor ons was. Dit leek voorbestemd, zo een kans zouden we nooit meer krijgen en dit mochten wij niet mislopen.
Wij zijn met mijn vader naar de plek geweest om het appartement te bekijken, nadat wij gebeld hadden naar het nummer van de advertentie. De meneer die opnam nodigde ons uit om de plek te gaan bezichtigen "Kom morgen langs, om zelf een kijkje te nemen als het iets voor jullie is."
We zijn toen gegaan. Die eigenaar bleek een oude man te zijn en hij leek in de eerste instantie een beetje humeurig en geïrriteerd. Mijn vriend en vader zijn naar binnen gegaan, ondertussen bleef ik in de auto zitten. Toen de twee poolshoogte genomen hadden, werd ik geroepen om kennis te maken met die huiseigenaar. Die meneer deed toen ineens heel lief, en er was toen niks meer te merken van zijn humeurige bui.
Hij bracht ons eerst naar ander appartement, die een andere indeling had en ook goedkoper was. Het was een studio model, met een slaapkamer en bad toilet in één. Jayh wilde dit model niet, hij had het iets duurdere model op het oog. Hij wilde het appartement met woonkamer en keuken erbij, zodat het compleet zou zijn. Wij liepen toen terug naar het model waar hij interesse in had. We liepen door de gang met aan weerszijden appartementen. Uiteindelijk stopten wij voor het beoogde appartement en de eigenaar liet ons weten dat het appartement eind van de maand vrij zou komen. Hij zou ons dan op de hoogte stellen als het zover was.
Ik kreeg een slecht gevoel, een vervelend onderbuik gevoel. Ik liet het gaan. Ik dacht “ach, ik maak me zomaar zo een zorgen”. Maar het is zo bij mij dat ik een gave bezit, men noemt het in het engels "the gift of discernment." Makkelijk gezegd, ik kan op spiritueel vlak meteen weten en voelen als iets fout aan de hand is of als iemand slecht is. Je kan door iemand zijn masker heen prikken. En in dit geval, kreeg ik ook meteen een sterk gevoel dat er iets goed fout zat met dit appartement toen wij ervoor stonden.
Maar ik negeerde het gevoel, omdat ik zo graag met Jayh samen wilde wonen. Ik hoopte gewoon dat het een vals alarm was. We betaalden een deel van de borg en zouden het totale bedrag eind van de maand betalen.
Toen het eind van de maand was zijn we gegaan. We hebben betaald. Ik was enthousiast om samen met Jayh te wonen en ons eigen plekje te hebben. Zo jong apart wonen – een nieuw begin. Die avond heb ik mijn spullen van mijn ouders' huis verhuisd naar mijn appartement. Ik lag in de hangmat bij mijn ouders thuis, en iets zei me dat er een slecht ding in dat huis loopt en dat ik moet oppassen. ‘Waarom haal je zulke gekke dingen in jouw hoofd’ probeerde ik me zelf gerust te stellen.
Wederom negeerde ik mijn onderbuik gevoel, ik dacht dat een nieuwe omgeving me even zenuwachtig maakte. Maar verder was ik opgetogen en blij, een nieuwe fase in mijn leven zou beginnen, Jayh en ik gingen naar het appartement. We hebben een beetje gerust toen alles verhuisd was, en toen we uitgeslapen waren gingen we aan het werk. Even handig te weten; Jayh en ik werken beiden in mijn vaders bedrijf.
Aangezien Jayh en ik nog niet veel geld hadden en nog niet aan sparen toegekomen waren, hadden we niet veel geld. Ons weinige geld was opgegaan aan de borg en huur van het appartement, daarom kocht mijn grootmoeder een pak brood en nog enkele spullen voor ons.
Ik plaatste het brood en de andere spullen in de kast. Aangezien we pas ingetrokken waren, hadden wij nog geen koelkast, magnetron, wasmachine, broodtrommel en broodtoaster. De volgende dag was mijn nieuw pak brood helemaal groen en bedorven alsof het een hele week daar gestaan had. ‘Hoe kan dit? wat is dit?’ Vroeg ik me zelf af. Ik wist dat mijn grootmoeder haar pakken met brood soms 3 dagen in de kast liet en het had er nooit zo uitgezien. Het bleef gewoon vers, maar de mijne was binnen 1 dag compleet beschimmeld en bedorven.
Ik gooide het weg, vertelde mijn oma, en probeerde nog positief te denken ‘misschien lag het brood gewoon veel te lang in de winkel toen we het gekocht hadden. Vandaar dat het zo snel vervallen was’. Maar ik had die avond toen het brood gekocht was twee sneetjes eruit gegeten en het smaakte normaal en vers. Hoe is het binnen één dag bedorven? Ik begreep er gewoon niks van en ik liet het maar voor wat het was.
Na verloop van tijd gebeurden er meerdere vreemde dingen, maar ik maakte me zelf steeds wijs dat er niks aan de hand was. Ik wilde mijn nu perfecte leventje ook niet kapot maken, dus ik bleef de red flags negeren.
Bovendien had ik het ook veel te druk en teveel aan mijn hoofd. Wij werkten immers van s’morgens vroeg tot s’avonds laat om in ons onderhoud te kunnen voorzien, er was niet veel tijd om teveel na te kunnen denken over onzinnige dingen. Als we na het werk thuis kwamen tegen 10-11PM, gingen wij douchen, even zitten en dan slapen. Soms gewoon meteen naar bed als we gegeten en gedoucht hadden. En volgende dag was het weer naar het werk gaan. Zo zag ons schema er gewoon elke dag uit.
U begrijpt dan ook waarom wij niet niet erg veel tijd kregen om teveel na te denken over vreemde dingen die er gaande waren in ons appartement.
Maar ik ga jullie vertellen over enkele vreemde dingen die zich voordeden in ons appartement. Mijn vriend was een keer aan het douchen, ik zat in de woonkamer en was op mijn mobieltje bezig te scrollen. Ineens hoorde ik alsof er iemand in de keuken bezig was te rommelen met de spullen. Denkende dat het misschien mijn vriend was die al uit bad was, liep ík nietsvermoedend daarheen maar plotseling was het stil en was er daar niemand te zien. De keuken was leeg, terwijl mijn vriend nog in bad was.
Andere momenten kreeg ik sterk de indruk dat ik bekeken werd door iets onzichtbaar, ondanks ik alleen met mijn vriend in de ruimte was. Dit gaf mij een heel ongemakkelijk gevoel.
Een avond lagen we in bed toen wij een geluid hoorden van vallende potten en pannen. Geschrokken renden we naar de keuken, denkende dat er misschien iemand probeerde in te breken in het appartement. In de keuken aangekomen bleek dat er een pot gevallen was in de wasbak. Opnieuw probeerden wij er een logische verklaring voor te vinden en dachten dat we die pot misschien niet goed geregeld hadden na het vaatwassen. Weer lieten we het gaan.
Weer een andere keer, kwamen wij thuis aan na een lange werkdag en zagen dat de lichten in het geheel appartement aan waren. Ondanks ik zeker wist dat wij de lichten uitgedaan hadden voor ons vertrek, begon ik toch te denken dat het misschien Jayh was die de lichten per ongeluk aangelaten had. Vaak was het ook zo dat de deuren s’nachts op slot gedaan werden voordat we gingen slapen, maar als we wakker werden waren de deuren ineens niet op slot.
Ik vond het vreemd, ik kon Jayh hiervan niet de schuld geven of hem verdenken dat hij vergeetachtig was, want ik stond s’ochtends altijd als eerst op en ik was degene die alles opende. Ik wist dus dat Jayh onmogelijk de deuren vergeten was te sluiten. Wederom kreeg ik een vervelend gevoel dat iets gewoon niet klopte. Ik wist voor me zelf ook dat Jayh deze dingen niet deed.
Ik besloot toen te onderzoeken als ik gek aan het worden was of als er echt iets mis was in ons appartement. Ik deed de deur echt demonstratief op slot, ik wist nu heel zeker dat hij gesloten was. Wij gingen naar bed, en de volgende ochtend … je raad het al, de deur was gewoon weer open alsof hij nooit gesloten was. En om het nog erger te maken, de deur stond deze keer op een kiertje open.
Ik werd behoorlijk kwaad en dacht meteen dat de eigenaar s’nachts stiekem mijn appartement binnen kwam.
Ik ben vergeten te vertellen:
Toen we voor het eerst naar die plek gingen om de appartementen te bekijken, en de eigenaar ons het gedeelte wees van goedkopere appartementen, klopte hij even aan bij mensen om ons die indeling te kunnen tonen. Maar sommige van de bewoners deden de deur niet open, omdat het ze misschien niet gelegen uitkwam. De eigenaar nam toen zijn eigen sleutels en ging zo zelf het appartement van een mevrouw binnen zonder haar toestemming.
Die dame was op dat moment aan het werk, zoals hij ons zelf even mededeelde, dus had hij daar eigenlijk niet eens binnen mogen gaan. Maar hij deed het toch, alsof er niks aan de hand was, en liet ons het appartement zien. Mijn vader en ik dachten ‘waarom heeft deze man een kopie van de sleutel?!dat mag toch niet’. Hij gaat in mensen hun huizen terwijl ze niet thuis zijn, al helemaal niet als dit geen noodgeval is.
Toen wij introkken had Jayh daarom meteen aan de huiseigenaar gevraagd als hij een reserve sleutel had van ons appartement en dit ontkende hij stellig. Wij geloofden er niks van natuurlijk, maar gingen we er vanuit dat hij wel wist dat wij extra op hem letten vandaar onze vraag als hij een reserve sleutel had. Om geen slapende honden wakker te maken, hebben wij de eigenaar niet aangesproken toen de deur steeds open was s’morgens.
Een avond was ik bezig te koken toen er ineens een lamp boven de wasbank ontplofte. Ondanks we nauwelijks thuis zijn en de lichten dan uit blijven, hadden wij vaak dat de lichten bleven knipperen op een vreemde wijze en nu ontplofte dus ineens een lamp. Het was altijd weer iets anders in dit appartement, en ik kon niet steeds smoesjes blijven verzinnen om dit goed te praten. Het was gewoon overduidelijk dat er een vervelende sfeer hing op de plek, er was geen ontkennen aan maar ik deed mijn uiterste best toch me zelf wijs te maken dat het allemaal een logische verklaring had. Ik was wel behoorlijk gefrustreerd dat er van alles mis ging.
Ik besloot veiligheidscamera’s te laten plaatsen om me zelf ervan te overtuigen dat ik me geen dingen in mijn hoofd haalde en dat het ook geen Jayh was die dingen per ongeluk vergat of lichten aan liet.
Een avond zaten Jayh en ik in de woonkamer, we keken een film en onze tv was een beetje te luid. We hoorden een duidelijk geklop op de deur. Ik dacht dat de buren kwamen klagen dat onze tv te luid was. Ik zei tegen mijn vriend “doe de volume iets lager”, hij ging daarna de deur opendoen maar tot onze verbazing was daar niemand. Een andere keer opnieuw een geklop en opnieuw was er niemand daar. Andere nachten lag ik te slapen en ik schrok dan ineens wakker omdat ik sterk het gevoel had dat ik bekeken werd door ‘iets’ dat zich in de slaapkamer bevond op dat moment.
Vaak hoorde ik ineens ‘dingen’ in de woonkamer, alsof er iemand rommelde of liep, ik hoorde dus een aanwezigheid alsof er een mens daar was. Ondanks ik wist dat er niemand anders in het appartement was. Dit maakte dat ik zelf bang was om alleen een glaasje water te halen in de nachtelijke uren of als ik even alleen thuis was. Ik sliep met mijn bijbel naast me, om mij een veilig gevoel te geven. Jayh is een diepe slaper, hij is ook erg moe als we van het werk komen, dus wil ik hem niet elke keer wakker maken als ik een beetje dorst heb. Hij heeft zijn slaap keihard nodig dus blijf ik maar liggen met mijn dorst.
Ik bleef zo nachtenlang met een ongemakkelijk gevoel liggen in bed, verging van de dorst maar weigerde Jayh wakker te maken omdat hij anders veel te vermoeid zou zijn de volgende ochtend. Ik was wel blij dat hij sliep als een roos, en niet zoveel last bleek te hebben als ik. Ik sliep nauwelijks, want ik was echt gevoelig voor de ‘activiteit’ in ons appartement. Ik was wel dankbaar dat ons bad en toilet in de slaapkamer waren dus hoefde ik s’nachts niet uit de kamer als ik wilde plassen.
En als oplossing, dat ik in de nacht dorstig was, zette ik een fles water op mijn nachtkastje zodat ik anytime kon drinken als ik weer eens dorst had.
Op een gegeven moment liep het helemaal mis. Ik voelde altijd al een vervelende sfeer in het appartement en ook alsof wij niet alleen waren daar, maar ik had nog nooit iets vreemd of iemand daar kunnen zien. Vanwege dit feit kon ik ook me zelf steeds wijs maken dat mijn hoofd geintjes met mij aan het spelen was. Ik bleef daarom ontkennen dat er iets mis was in onze appartement. Maar dit veranderde, want dat ‘ding’ werd steeds vrijpostiger en liet zich op den duur wel aan mij zien.
Ik was een nacht in diepe slaap en werd ineens wakker met een onbehaaglijk gevoel, alsof iemand me bekeek in het duister van de slaapkamer.
Ik keek rondom mij heen en zag een figuur staan bij de badkamerdeur. Het was een kort figuur, ergens leek het op een kind. Het was een abnormaal zwart klein figuur, en was best eng om te zien. Ondanks ik nog nooit zoiets gezien had, wist ik meteen ‘dit is een bakroe!!!’, ik kon niet geloven wat ik gezien had en kneep mij ogen gauw weer dicht. Ik was zodanig geschrokken dat ik beefde van de zenuwen. Ik hoopte dat het zwarte mannetje verdwenen zou zijn als ik mijn ogen weer open zou maken.
Maar nee hoor …..
Hij stond nog precies daar toen ik mijn ogen weer open deed. Integendeel gebeurde er iets dat nog vreemder was. Hij leek te veranderen van vorm, hij werd langer en langer .. iets dat een mens niet zou kunnen doen. Terwijl ik dit gadesloeg, bleef hij mij aankijken in mijn ogen met een spottende blik alsof hij bewust gezien wilde worden. Hij genoot van de angst in mijn gezicht en dat kon ik merken.
Gelukkig deed hij mij niks aan, maar hij stond me wel aan te kijken. Dit maakte me behoorlijk ongemakkelijk en ik kon wel plassen in mijn broek van angst.
Ik begon te huilen, want het ding leek niet weg te willen gaan en ik was klaarwakker. Ik weet niet hoe lang het me daar aangestaard heeft, maar ik ben nog nooit zo bang geweest. Ik probeerde mijn vriend wakker te schudden, maar hij werd niet wakker. Na heel veel geschud en zenuwachtig geroep, begon mijn vriend wakker te worden. Toen het ‘mannetje’ zag dat mijn vriend aan het ontwaken was, verroerde hij zich pas en zorgde ervoor dat hij zich snel uit de voeten maakte. Waar hij heenging weet god alleen, maar hij verdween ineens uit mijn gezichtsveld.
Ik vertelde mijn vriend wat ik gezien had en hij stelde voor om het licht aan te laten in de slaapkamer voor de rest van de nacht. Uiteraard heb ik geen oog meer dicht gedaan en de volgende ochtend vertelde ik mijn ouders wat mij overkomen was.
Mijn ouders hoorden mij aan en vonden dat dit niet okay was, maar ik besloot toch nog niet te verhuizen. U mag weten, ik ben iemand die regelmatig last gehad heeft van slaapverlamming gedurende mijn leven. Het was dan zo dat vreemde entiteiten die ik op zulke momenten zag mij ook daadwerkelijk aanvielen. Ik begon dan altijd te bidden in me zelf en dat hielp me op den duur wel. Ik ben van huis uit christelijk opgevoed dus geloof in gebed.
Na het zien van het zwarte ‘mannetje’ bij mijn badkamerdeur, besloot ik de volgende avond naar de woonkamer te verhuizen. ‘Ik slaap voorlopig niet meer in die kamer’ liet ik mijn vriend weten. Maar angstig was ik nog steeds en durfde niet in slaap te vallen. Uiteindelijk viel ik na uren wakker gebleven te zijn wel in slaap van vermoeidheid. Dit ging zo enkele dagen dat ik me zelf s’nachts wakker hield tot ik het gewoon niet meer uit kon houden. Mijn vriend viel normaal in slaap en ik leek de wachter van het appartement.
Ondertussen kon ik duidelijk voelen dat het ‘ding’ mij nog steeds in de gaten hield en de vreemde sfeer was duidelijk te voelen dat wij niet alleen waren. Zoals ik al zei, ik heb hier de gave voor om aan te voelen als er ‘iets’ of ‘dingen’ zijn die geen goede bedoelingen hebben. En ik kreeg sterke signalen dat iets ons beiden in de gaten hield. Dit maakte dat ik mij gewoon nooit veilig voelde en wakker bleef. Dit kwam mijn werk niet ten goede want ik was aldoor moe aan het werk.
Na een poos in de woonkamer geslapen te hebben besloot ik weer normaal in de slaapkamer te slapen. Zo lag ik een avondje in bed, mijn vriend sliep al en de lichten waren uit. Ik zag ineens langs het raam een figuur heel snel voorbij rennen. Aan de vorm ervan te zien was het geen mens, ook hoe snel het voorbij ging, was duideliik te merken dat dit geen mens geweest kon zijn. Ik sprong geschrokken op en zat angstig om mij heen te kijken. ‘Mijn god, begint het opnieuw? Laten deze dingen ons ook nooit met rust?’ Vroeg ik me zelf af.
Ik maakte mijn vriend wakker, maar hij was echt moe en wilde alleen verder slapen. "Kom hier, slaap een beetje” zei hij terwijl hij me in zijn armen nam. Hij hield mij vast zodat ik rustig in slaap kon vallen, maar ik was zo angstig dat ik niet in slaap kon vallen. Ik ging constant rechtop zitten en rondkijken, want ik wist heel zeker dat er ‘iets’ aanwezig was en ons gadesloeg. Ik kon het gewoon voelen dat wij niet alleen waren.
De volgende ochtend brak aan.
Wij gingen gewoon aan het werk, alsof niks aan de hand was.
De avond brak aan, …. Jayh en ik kregen ruzie om een pietluttig iets. Toch ontaarde de ruzie zodanig dat het niet onschuldig meer was, als twee honden hebben we gevochten. Mijn hele slaapjurk was gescheurd en hij duwde mij op de grond met al zijn kracht. Hij was zo agressief de
laatste tijden en het leek alleen maar heftiger te worden, dit gedrag merkte ik op sinds wij ingetrokken waren in het appartement. Hij leek langzaam te veranderen en niet meer die lieve jongen te zijn die ik ontmoet had.
Wij begonnen steeds vaker ruzies te krijgen en het was echt niet mooi als we zo bezig waren te vechten. Zo ook deze avond. Hij sloeg mijn laptop stuk, ik sprong van woede als een briesende leeuwin op hem en bleef op hem inslaan als een bezetene. Hij sloeg mij tegen de grond om zichzelf te beschermen. Zo gingen we de laatste tijden alleen maar tekeer tegen elkaar en scholden elkaar uit. Ik weet niet wat er gaande was maar het ging helemaal niet goed tussen ons. Alles leek ineens tegen te werken en we gingen van de ene ruzie in de andere.
Tijdens een ruzie maakte ik de deur en zei “Ik ga weg, ik ga naar mijn ouders," en ik deed toen de deur open. Maar meteen bij het openen van de deur, voelde ik meteen een vreemde gewaarwording. Dit was voor mij opnieuw een seintje dat er ‘iets’ of meerdere vreemde dingen daar aanwezig waren. Ik kon het overduidelijk voelen dus ging ik weer naar binnen en Jayh kwam het goed met mij maken. Na gevochten te hebben maakten we het altijd weer goed.
Jayh zat naast me, met oprechte spijt dat hij mij weer ruw behandeld had. Hij begreep zelf niet vanwaar die agressie van hem vandaan kwam. Ik zei "Laat het maar gaan," en besloot een beetje te gaan eten. Ik had de hele avond niks gegeten omdat we aldoor ruzie hadden lopen maken. We hebben dus samen gegeten, maar ondertussen voelde ik nog steeds dat er iets via de open deur naar ons stond te kijken. Ik was vastbesloten mij niet bang te laten maken en focuste er niet op. Ik keek alleen naar mijn bordje met eten en weigerde het ding aandacht te geven.
Ik had die avond melatonine van mijn broer genomen, en heb deze gedronken zodat ik in slaap zou kunnen vallen. Ik hoopte middels deze weg geen last meer te hebben van de entiteiten in ons appartement.
Vreemd genoeg, viel ik niet in slaap en was klaarwakker gedurende de nacht. Het was 5mg melatonine, ik zag bij mijn broer altijd dat hij er prima van kon slapen maar bij mij deed het compleet niks. Ik lag wakker gedurende de nacht, maar ineens sprong mijn vriend op en keek geschrokken en angstig rondom zich. Paniekerig keek hij uit zijn ogen en begon te hyperventileren. Zijn ogen vulden zich met tranen en ik heb hem nog nooit zo bang gezien.
“Wat gebeurt er? Wat is er met je aan de hand?" Vroeg ik. Hij weigerde mij te zeggen wat er aan de hand was.
Het enige wat hij zei tegen mij was "Ik wil weg!!! Ik wil hier zo gauw mogelijk weg!! Laten we naar jouw ouders gaan want ik wil hier geen moment langer blijven. WIJ GAAN NU WEG!". Hij stond haastig op van het bed terwijl hij tranen met tuiten huilde. Ik had hem nog nooit zo meegemaakt en dit maakte mij enorm bang. Hij haastte mij om gauw enkele spullen bij mekaar te rapen.
Gekleed in onze slaapkleding, hebben wij haastig enkele waardevolle spullen bij mekaar geraakt zoals de telefoons, opladers, ventilatoren en zijn bijna het appartement uitgerend met de spullen. Wij konden natuurlijk niet alles meenemen op dat moment, maar wat wij konden dragen hebben wij meegenomen. Op het moment dat wij de plek uit renden voelde ik heel duidelijk weer die aanwezigheid, alsof het kenbaar wilde maken dat ‘hij’ er was. Natuurlijk wist ik dat al, maar sommige momenten leek het alsof hij zich extra kenbaar wilde maken.
Mijn vader belde de eigenaar van het appartement en liet hem weten wat ons overkomen was. Ondanks mijn vader een serieus probleem aankaartte, begon die man hartelijk te lachen alsof hij zich van niks bewust was. “Er kan helemaal niks mis zijn met de plek, ik geloof trouwens niet in zulke dingen. Ik heb het hele appartementen complex in laten zegenen door een priester uit het buitenland, dus alles is prima in orde” zei hij. Uit de hele toon van praten was te merken dat hij meer wist dan hij losliet.
Waarom zou je een priester uit het buitenland over laten komen om het terrein te zegenen als er niks aan de hand was op die plek?
Wat mijn vader echt kwaad maakte was dat die man ons voor gek verklaarde. “Stuur jouw dochter en schoonzoon naar een psychiater, want er is duidelijk iets mis met hun als ze dingen zien in mijn appartement”. Mijn vader besloot niet meer te reageren op die onzin van die man en hij hielp ons om al onze spullen uit het appartement te gaan halen.
Wij zijn dus ingetrokken bij mij ouders na ze het heel verhaal verteld te hebben van de nieuwe ontwikkelingen. Voorlopig blijven wij even hier wonen tot we een ander appartement gevonden hebben.
Het was zeer verdacht dat de eigenaar niet eens zijn best deed om te weten te komen wat er precies gaande was met zijn appartement. Iedereen die normaal denkt zou dit toch willen weten, zodat je er een oplossing voor kan gaan zoeken, dat de toekomstige klanten er geen last meer van zullen hebben. Maar nee hoor, niet deze man …. Enige wat hij deed was lachen om onze vreemde ervaringen. De eigenaar kwam over als iemand die precies wist waarmee hij bezig was. Hij was niet eens geschrokken van het nieuws wat mijn vader hem mededeelde.
We zijn later te weten gekomen dat er op het terrein waar de appartementen nu staan, er voorheen een oude school gestaan had. Die school was ook altijd somber, donker en had een enge uitstraling. Mijn moeder kende die school van de periode toen zij een klein meisje was.
Dit was mijn ervaring mensen, misschien zullen sommige mensen weten over welk appartementencomplex dit gaat.
Graag anoniem, want de eigenaar is een bekende persoon in suriname en ik wil niet in problemen komen.
⭐️⭐️= het verhaal is 90% herschreven door de OST beheerder Yvanna Hilton.
Reactie plaatsen
Reacties