STORY 719: DAAR BIJ DIE LICHTJES OP NOORD

🟫 Ingezonden door: S.K.

            ⚜️DAAR BIJ DIE LICHTJES OP NOORD⚜️
——————————————

Beste OST-leden, ik wil graag een bijzondere en angstaanjagende ervaring met jullie delen die ik op zaterdag 8 december 2018 heb meegemaakt.

Het was een avond die ik aanvankelijk geheim wilde houden vanwege de angst die het teweegbracht bij mij en mijn gezin. Maar na lang twijfelen heb ik toch besloten om mijn verhaal anoniem te delen. Dit komt vooral doordat ik een ander verhaal las van een dame die met haar kind een soortgelijke ervaring had op dezelfde plek. Het lijkt erop dat ik niet de enige ben die iets vreemds of engs heeft meegemaakt bij die bekende kerstlichtjes te Paramaribo-Noord.

Mijn doel met het delen van dit verhaal is om mensen bewust te maken dat er mogelijk iets mis is op die plek. Misschien kunnen anderen hier lering uit trekken en voortaan voorzichtiger zijn, vooral als ze met kinderen die lichtjes willen bezoeken.

Net zoals aangeven was in het verhaal ‘Die geest kwam mee’ (inmiddels is dit verhaal niet meer in OST) hadden wij ook een gelijksoortige ervaring. Het begon allemaal op een zaterdagmiddag toen ik mijn man Jimmy voorstelde om ons zoontje mee te nemen naar de lichtjes op Noord. Ons zoontje was toen pas acht maanden oud. Mijn idee was simpel: we zouden langsrijden, zodat Boykie de lichtjes kon bekijken, maar zonder uit te stappen. Jimmy stemde in, en om 19:00 uur vertrokken we.

Eenmaal daar aangekomen was mijn zoontje meteen enthousiast, dit wekte zijn interesse en hij begon vrolijk te trappelen. De lichtjes waren inderdaad prachtig: alles zag er feestelijk, kleurrijk en levendig uit. Jimmy zei: “Laten we uitstappen. Zo kan Boy alles van dichtbij zien, dat is toch leuker voor hem?” Hoewel ik aanvankelijk aarzelde, dacht ik bij mezelf dat hij misschien gelijk had. Toch voelde ik een vaag, ongemakkelijk gevoel. Iets zat me dwars, maar ik besloot het te negeren om de sfeer niet te verpesten.

Ik zei tegen mijn man "We blijven niet lang, laten we even kort kijken, ik ben ook niet echt aangekleed om uit te stappen op zo een drukke plek.” We parkeerden de auto onder een boom en liepen richting het deel waar de kerstman en de mooiste lichtjes stonden. Maar terwijl we liepen, overviel me een onverklaarbaar gevoel. Het leek alsof ik niet langer in onze wereld was. Alsof ik in een lichte trans toestand ging. De mensen om ons heen voelden vreemd en onecht aan, bijna als wezens van een andere dimensie. Ik begon hen te zien met een vreemd uiterlijk, ongeveer als demonen, en hoe meer ik naar hen keek, hoe vreemder ik me voelde. Ik probeerde me zelf te herkrijgen en wist niet wat mij overkwam. 

De plek was verschrikkelijk druk, en de sfeer maakte me steeds ongemakkelijker. Het voelde alsof alle ogen op ons gericht waren. Waarom dat zo was, wist ik niet. Misschien was het mijn verbeelding, maar het gevoel dat ik bekeken werd, was onontkoombaar. Om de spanning te vermijden, stelde ik voor om snel een paar foto’s te maken en daarna te vertrekken. Jimmy stemde in, zonder te weten wat er door mij heen ging.

Ik maakte foto’s van Jimmy terwijl hij Boykie op zijn arm hield. Maar wat me opviel, was dat ons zoontje zich heel vreemd gedroeg. Hij leek angstig om zich heen te kijken, alsof hij iets volgde met zijn ogen. Het was alsof hij iets zag dat wij niet konden zien. Boykie’s blikken waren geschrokken en verward, en hij bleef zijn hoofd draaien, alsof er iets of iemand was die zijn aandacht trok.

Op een bepaald moment, toen we bij de kerstman stonden, werd het echt onheilspellend. Mijn zoontje keek gefixeerd naar de kerstman, maar niet met nieuwsgierigheid zoals je zou verwachten bij een baby. Zijn blik was geconcentreerd, angstig zelfs. Ik probeerde mezelf gerust te stellen door te denken dat hij gewoon onrustig was door de drukte, maar diep van binnen voelde ik dat er meer aan de hand was.

Terwijl ik verder keek naar mijn zoontje, groeide het onbehagen. Wat hij ook zag, het bracht hem duidelijk in paniek. En terwijl ik daar stond, voelde ik diezelfde vage, beklemmende aanwezigheid om me heen. Het leek alsof de lucht zwaarder werd, alsof iets ons in de gaten hield…

Boykie zette een huilend gezicht op, en mijn hart sloeg een slag over. Het voelde alsof er iets helemaal niet klopte. Ik draaide me naar mijn echtgenoot en zei dringend: “Kom, laten we gaan.” Maar Jimmy wilde nog even foto’s maken bij de paarden en de koetsen. Hij leek totaal niet door te hebben hoe ongemakkelijk ik me voelde.

Zuchtend stemde ik in, en we liepen naar het volgende decor. Maar terwijl we liepen, bekroop me een vreemd, ijskoud gevoel. Het was alsof er een onzichtbare kou door mijn lichaam trok. Automatisch fluisterde ik zachtjes tegen mezelf: “Het bloed van Jezus.”

Bij de paarden aangekomen, zagen we een groep mensen wachten om foto’s te maken. We sloten aan in de rij en wachtten geduldig onze beurt af. Toen we eindelijk aan de beurt waren, zei Jimmy enthousiast: “Neem Boykie en ga tussen de paarden staan. Het wordt een mooie foto!”

Ik tilde Boykie op en hield hem stevig vast, vlak voor mijn borst. Ik wilde dat hij goed op de foto zou staan. Maar terwijl ik me klaarmaakte, begon Boykie zich opnieuw vreemd te gedragen. Hij keek niet naar Jimmy, niet naar de paarden en ook niet naar de mensen om ons heen. Nee, zijn blik ging onophoudelijk rond, alsof hij iets onzichtbaars volgde.

Het meest verontrustende was dat hij herhaaldelijk over mijn schouder keek. Zijn kleine gezichtje vertoonde pure angst, alsof hij naar iets keek dat hem doodsbang maakte. Ik voelde zijn lijfje trillen, en het zweet brak me uit. Ik kon het niet meer negeren: er was iets mis.

Met Boykie stevig in mijn armen keek ik achter me, in de richting waar hij zo angstig naar staarde. Maar er was helemaal niets. Geen mensen, geen dieren, niets wat zijn aandacht zou kunnen trekken. Alleen een lege ruimte. Ik probeerde mezelf gerust te stellen, maar hoe meer ik naar Boykie keek, hoe onrustiger ik werd. Zijn ogen bleven zich fixeren op iets wat ik niet kon zien.

“We maken snel de foto’s en gaan dan weg,” dacht ik. Ik probeerde Boykie’s aandacht af te leiden door hem naar Jimmy te laten kijken, maar hij bleef zijn blik afwenden. Zijn ogen dwaalden rond alsof ze een onzichtbare aanwezigheid volgden.

Het werd nog vreemder. Tijdens het maken van de foto’s begon de flitser van Jimmy’s telefoon plotseling te haperen. De flits wilde helemaal niet meer werken. Jimmy probeerde de instellingen te veranderen, maar niets hielp. Dit was vreemd, want de telefoon had nooit eerder problemen gehad. “Waarom nu? Waarom net op dit moment?” dacht ik.

Jimmy bleef proberen, maar uiteindelijk besloten we de foto’s zonder flits te maken. Het voelde alsof er iets of iemand ons probeerde tegen te houden. Zodra de foto’s klaar waren, stelde ik voor om meteen te vertrekken. Jimmy stemde in, en we reden naar een eettentje op Noord om iets te eten voordat we naar huis gingen.

Thuis aangekomen baadde ik Boykie, terwijl Jimmy en ik ons klaarmaakten om naar bed te gaan. Rond 3:00 uur ’s nachts begon de echte nachtmerrie. Boykie werd ineens huilend wakker. Niet zomaar huilen, maar schreeuwen in zijn slaap, alsof hij ergens doodsbang voor was. Jimmy en ik sprongen uit bed en probeerden hem te kalmeren. Ik maakte snel een flesje pap, maar niets hielp. Hij bleef huilen, ontroostbaar, kijk bang rondom zich alsof hij ergens voor op de vlucht was. Jimmy tilde hem op en liep met hem naar de keuken. Maar daar werd het nog vreemder.

Boykie keek nog angstiger om zich heen alsof hij iets of iemand zocht. Zijn ogen volgden bewegingen in de lucht, maar er was niets te zien. Hij leek naar iets te staren dat voor ons onzichtbaar was. Zijn angst was voelbaar. Zelfs mijn man begon zich ongemakkelijk te voelen.

“Dit is niet normaal,” zei hij met een serieuze blik. Hij bracht Boykie terug naar de slaapkamer en begon hardop te bidden. Ik keek toe, machteloos, terwijl hij onze zoon stevig vasthield en het gebed voortzette. Het gehuil leek eindeloos door te gaan, en onze angst groeide met de minuut.

Mijn echtgenoot bad intens en vol overgave, alsof hij wist dat we op dat moment hulp van bovenaf nodig hadden. Langzaam begon Boykie rustiger te worden. Zijn gehuil zakte af, zijn ademhaling werd regelmatiger, en uiteindelijk viel hij in een diepe, vredige slaap. Het was alsof het gebed een kracht had die we niet konden zien of begrijpen.

De rest van de nacht verliep rustig, maar de gebeurtenis bleef door mijn hoofd spoken. Wat had Boykie gezien? Wat had hem zo bang gemaakt? Waarom voelde alles zo vreemd op die plek bij de lichtjes?

Ik zal deze nacht nooit vergeten. Het was niet zomaar een huilbui van een baby; het voelde alsof we iets hadden meegemaakt dat onze werkelijkheid overstijgt. Wat het ook was, ik weet zeker dat we op dat moment beschermd werden door het gebed. En hoewel ik nog steeds niet alles begrijp, weet ik dat ik die plek bij de lichtjes nooit meer met dezelfde ogen zal bekijken.

Twee dagen verstreken na ons bezoek aan de lichtjes op Noord. De foto’s die we daar hadden gemaakt, waren nog steeds niet bekeken. Misschien was het intuïtie, misschien simpelweg gebrek aan tijd, maar iets hield ons onbewust tegen.

Toen brak de derde dag aan. Het was woensdag, en ik was samen met Boykie bij mijn schoonouders thuis. Jimmy, die een nachtdienst moest draaien, was aan het werk. Terwijl ik op de bank zat en Boykie rustig in zijn wipstoeltje speelde, besloot ik Jimmy te vragen de foto’s door te sturen. Ik wilde ze graag op mijn Facebook plaatsen. Al snel stuurde hij alle foto’s naar mijn telefoon. Nietsvermoedend begon ik de foto’s een voor een te bekijken.

Het was pas bij de laatste foto dat de lucht om me heen leek te bevriezen. Mijn adem stokte en mijn hart begon sneller te kloppen. Op die ene foto, waar ik met Boykie tussen de twee prachtig verlichte paarden stond, zag ik het. Achter mijn schouder stond een meisje. Ze keek recht in de camera, haar ogen helder en intens, alsof ze doelbewust op de foto wilde staan. Haar aanwezigheid was zó duidelijk en fysiek dat ze in niets leek op een wazige schim of doorschijnend figuur. Dit was geen reflectie of een optische illusie. Dit meisje leek levensecht. Alsof ze gewoon deel uitmaakte van de foto.

Maar het enge was… er was helemaal niemand achter me op dat moment. Dat wist ik zeker. Ik had meerdere keren omgekeken, juist omdat Boykie telkens angstig over mijn schouder tuurde. Ik had zelf gezien dat de ruimte achter me leeg was. Toch bewees deze foto onmiskenbaar dat er iets, of iemand, daar stond.

Het meisje stond dicht achter me, bijna tegen me aangeleund. Haar gezicht straalde niets vriendelijks uit. Ik kreeg kippenvel over mijn hele lichaam en mijn handen begonnen te trillen. Ineens vielen alle puzzelstukjes samen. De angstige blik van Boykie, het vreemde gedrag van de flitser die het precies op dat moment begaf, het ijskoude gevoel dat me overviel toen ik daar stond. Alles wees erop dat we op dat moment niet alleen waren.

Ik voelde een golf van angst door me heen gaan. Ik wist dat dit geen levend persoon was. Als het een echt mens was geweest, had ik haar aanwezigheid gevoeld—haar adem, haar warmte, het geluid van haar stappen. Maar er was niets. Het meisje dat op de foto stond, kon geen mens zijn geweest.

Die nacht durfde ik niet meer alleen te slapen. In plaats van op mijn eigen kamer te blijven, bracht ik de nacht door bij mijn schoonouders in hun kamer. Mijn hoofd was vol met vragen die geen antwoord leken te hebben. Wie was dat meisje? Waarom stond ze zo dichtbij? Wat wilde ze van ons?

Mijn schoonmoeder, die ik later de foto liet zien, reageerde geschokt maar ook vastberaden. We begonnen samen te bidden, vurig en intens, om bescherming voor ons gezin te vragen. Vanaf dat moment begon de rust langzaam terug te keren. Boykie sliep weer rustig door, en de sfeer in huis voelde weer normaal aan.

Maar ik wist dat die foto niet in mijn telefoon kon blijven. Ik was bang dat het “ding” op de foto negatieve energie in ons huis zou brengen, of misschien zelfs ongelukken zou veroorzaken. Zonder aarzelen verwijderde ik de foto uit mijn telefoon. Toch wilde ik mijn ervaring delen, dus gaf ik een kopie van de foto aan de beheerder van de groep OST, zodat anderen zouden weten dat mijn verhaal echt was.

Een Waarschuwing aan Ouders:

Deze ervaring heeft me iets heel belangrijks geleerd: jonge kinderen zijn kwetsbaar en open voor dingen die wij niet kunnen zien of begrijpen. Ze hebben een zintuig dat het onze te boven gaat. Wat Boykie die dag zag, was iets kwaadaardigs, iets wat onze gewone realiteit overstijgt.

Ik wil alle ouders waarschuwen: wees voorzichtig met waar je je kinderen mee naartoe neemt. Vooral op plekken waar drukte en chaos heersen, of waar vreemde energieën aanwezig kunnen zijn. Je weet nooit wat er op de loer ligt.

Tot op de dag van vandaag weet ik niet wat dat meisje op de foto was—een demoon, een geest, of iets anders. Maar wat ik wel weet, is dat het niets goeds in de zin had. Gelukkig hebben onze gebeden ons beschermd. De Heer Jezus Christus was met ons, en dankzij zijn bescherming zijn we veilig gebleven.

Dit was mijn ervaring, en ik hoop dat jullie er lering uit kunnen trekken. Wees altijd waakzaam en luister naar je gevoel, vooral als het gaat om de veiligheid van je kinderen.

🌸 Een fijne jaarwisseling gewenst. 🌸
Met deze waarschuwing hoop ik dat niemand hetzelfde hoeft mee te maken als wij. Dank u voor het lezen.

⭐️⭐️= Het verhaal is 90% herschreven door de OST beheerder Yvanna Hilton.