STORY 721: HET VERHAAL OVER JENNY

🟧 Ingezonden door: R.J

                     ⚜️HET VERHAAL OVER JENNY⚜️

--------------------------

Geachte OST-leden,

Ik wil graag mijn persoonlijke ervaring met jullie delen. Het is een lang verhaal, maar ik zal proberen het zo kort mogelijk te vertellen. Hopelijk kan de beheerder het herschrijven en alles overzichtelijk maken, zodat het voor iedereen goed te begrijpen is.

Het begon allemaal negen jaar geleden, toen ik zwanger raakte van mijn eerste zoon. Mijn man Gilvan en ik hadden destijds geen eigen plek om te wonen.

Gilvan's broer, Manoel en z'n vrouw Jenny stelden toen voor dat we tijdelijk bij hen mochten intrekken totdat we ons eigen onderkomen vonden. De moeder van mijn man woonde daar ook trouwens. In de eerste drie maanden ging alles uitstekend en er waren geen spanningen, wij konden het prima met elkaar vinden.

De tijd verstreek, en ik ontdekte dat ik inmiddels vijf maanden zwanger was. Ondanks het een moeilijke tijd was, hielden we ons sterk. Het was een verrassing die wij niet aan hadden zien komen en we waren wel blij met de komst van ons kindje. 

Mijn man wist dat wij nu nog harder geld nodig hadden, om een of andere reden lukte het hem niet om werk te vinden. Hij deed wel echt zijn best om overal naar werk te gaan zoeken, hij was er letterlijk elke dag mee bezig. Hij was geen luie man en wilde altijd zijn handen uit de mouwen steken. Tussendoor kreeg hij wel een job aanboden, maar vreemd genoeg was het altijd maar voor één dag, waarna ze hem nooit meer terugbelden. We baden elke dag tot God, in de hoop dat hij een vaste baan zou vinden zodat we babyspullen konden kopen voor de bevalling en wat meer zekerheid zouden hebben.

Na twee weken leek ons gebed verhoord: iemand uit de buurt bood hem een baan aan waarbij hij iedere zaterdag wat geld verdiende.

Maar onder vreemde omstandigheden begonnen we telkens een deel van dat geld te verliezen. Steeds verdween er 100 SRD of vaak ook 200 SRD, en in het begin hadden we niet door wat er aan de hand was. Totdat ik vreemde dromen begon te krijgen. Ik droomde over mijn zwager Manoel, hoe zijn ogen groen oplichtten en hoe het huis waarin we woonden in elkaar stortte. De dromen werden steeds enger, vreemder, en soms kreeg ik zelfs visioenen tijdens een middagdutje. Het waren terugkerende dromen alsof ze mij echt iets wilden vertellen, alleen begreep ik niet wat de boodschap was. 

Op een avond lag ik in onze kamer met mijn man te praten, toen ik ineens iemand mijn naam hoorde roepen. De stem klonk precies zoals die van mijn overleden oma, die een jaar eerder was gestorven. Mijn man en ik keken elkaar geschrokken aan en kregen kippenvel. Op datzelfde moment hoorden we Manoel naar buiten rennen. Naderhand vertelde hij ons dat hij aangevallen was door iets onzichtbaar, en dat het voelde alsof hij werd gewurgd. Vandaar dat hij de woning uit gerend was. Hij kon nauwelijks praten van de schrik toen wij hem vroegen wat hem scheelde. De angst was duidelijk in zijn ogen te zien. 

De volgende avond was Manoel niet thuis; hij was aan het werk. Rond 9 uur ’s avonds begon onze kamer opeens verschrikkelijk te stinken, alsof er iets verbrand was, een geur die leek op verbrande poep. We gingen naar de woonkamer en de keuken, maar daar was helemaal geen geur te bekennen. Het leek alsof de stank alleen in onze kamer hing.

Uit bezorgdheid ging ik naar de kamer van Manoel en vroeg zijn vrouw Jenny: “Ruik je die stank niet?” Ze keek me vreemd aan, lachte me uit en zei dat ze niets rook. Op dat moment begon ik te twijfelen aan mezelf, maar diep van binnen wist ik dat er iets niet klopte. De volgende dag werd Jenny wakker en voelde zich plotseling niet goed. Ze was bleek en had duidelijk pijn. Ik zei tegen haar: “Maak je geen zorgen, ga maar liggen in de woonkamer. Ik zorg wel voor alles.”

Ik ging koken, maar Jenny had geen eetlust en leek alleen maar zieker te worden. Op een gegeven moment begon ze hevig te kreunen van de buikpijn. Uit medelijden pakte ik wat zalfolie en begon haar buik voorzichtig te masseren. Daarna ging ik rustig zitten om zelf wat te eten, terwijl we nog een gesprek voerden om haar wat af te leiden. Plotseling hoorde ik een vreemd geluid onder mijn bed. Het klonk alsof er een kat aan het miauwen was. Verbaasd keek ik onder het bed en tot mijn schrik zag ik een zwarte kat. Waar kwam die kat ineens vandaan? Net toen ik Jenny wilde vertellen dat er een kat onder mijn bed zat, verdween het dier in het niets. Het was alsof het gewoon opgelost werd in de lucht.

Diezelfde dag verergerde Jenny’s buikpijn. Ze werd van het ene ziekenhuis naar het andere gebracht, maar niemand kon haar echt helpen. Het ging echt niet goed met haar. Jenny vertelde ons dat ze niet meer in de woning wilde blijven. Ze zei dat ze zich daar alleen maar zieker en gekker voelde worden. Wat ze precies bedoelde, was ons toen nog niet duidelijk. Ik deed mijn best haar gerust te stellen en zei dat alles goed met haar zou komen. 

Na een paar weken beviel ik van een kerngezonde zoon. Ik bleef een weekje bij mijn oma om bij te komen en om extra zorg en aandacht te krijgen. Daarna keerden mijn man, ons kindje en ik terug naar het huis van Manoel en Jenny. Wij waren daar nauwelijks terug, toen wij de energie voelden veranderen in de woning. Het voelde gewoon erg ongemakkelijk, alsof iets niet klopte, alleen konden wij er geen vinger op leggen wat er precies aan de hand was. Mijn kindje voelde het ook aan, elke dag precies om 5 uur ’s ochtends begon mijn zoon hysterisch te huilen. Hij bleef huilen tot 11 uur ’s avonds. Hoe we ook probeerden hem te kalmeren, niets hielp.

Zelfs de buren kwamen vragen waarom de baby altijd op dezelfde tijd huilde. Maar vreemd genoeg kwam Manoel nooit informeren hoe het met de baby ging. Jenny was ondertussen nauwelijks thuis. Het voelde alsof we in een donkere, zware sombere sfeer leefden. Wij begrepen niet waarom het kindje steeds huilde en dachten dat er iets mis met hem was. 

Ik begon opnieuw rare dromen te krijgen, vooral over mijn zwager en Jenny. Het leek alsof mijn onderbewustzijn me iets probeerde te vertellen. Ik zei tegen mijn man: “Er is hier iets niet in orde. Ik voel het gewoon.” Jenny begon zich steeds vreemder te gedragen. Deed kort en onbeschoft tegen ons, zodra ze in de woning aanwezig was. In de momenten dat ze wel naar de woning kwam, bracht zij geregeld andere mannen mee naar huis, daar had zij ook omgang mee ondanks wij in de woning aanwezig waren en zij gedroeg zich alsof ze geen regels kende. Mijn zwager leek volledig machteloos, als een zombie accepteerde hij dit gedrag van zijn vrouw. Hij was zichzelf niet meer, keek altijd voor zich uit alsof hij in een soort trance toestand leefde. Begon tegen zichzelf te praten en er bestond geen twijfel dat hij gewoon zichzelf niet was. 

Geen enkele man zou zulk gedrag van zijn vrouw accepteren, maar Manoel deed dit wel. Wij zeiden ook niks erover, we bleven tenslotte in hun huis dus wilden wij niet bemoeien in hun echtelijke zaken. 

Op een dag besloten we hulp te zoeken bij een lukuvrouw (een spirituele genezer). Wat zij ons vertelde, liet onze wereld op zijn kop staan. Jenny had mijn zwager “gekrooit” en daarvoor had ze een enorm zware magie gebruikt. Het maakte nu alles duidelijk voor ons, want wij begrepen het eerst niet: Ze gebruikte duistere krachten om hem in haar macht te houden. Maar dat was nog niet alles. Ze probeerde ook 'iets' met ons te doen, maar zodanig dat wij dit niet door moesten hebben.

Ik schrok hier natuurlijk van want ik had altijd goed geleefd met Jenny en volgens mij hadden wij geen problemen met elkaar. Ik zag natuurlijk wel vreemd gedrag van haar en haar man naar ons toe, maar ik wist zeker dat ik niks fout gedaan had en heel oprecht met deze mensen leefde. Ik waakte gewoon altijd daarvoor. 

De lukuvrouw vertelde dat onze “yeye” (geest, innerlijke kracht) sterk was. Bovendien waren wij cultureel goed beschermd dus iemand kon niet zomaar takru sanies voor ons sturen. Jenny kon ons daardoor geen kwaad doen, maar ze probeerde wel onze baby te beïnvloeden. Een kind dat pas ter wereld gekomen was, die is natuurlijk nog teer, zwak en zijn geest staat open. Zijn dagelijkse gehuil kwam doordat hij dingen zag die wij niet konden waarnemen. Jenny was ondertussen bezig om een reden te verzinnen om ons uit het huis te krijgen. Maar omdat wij haar geen aanleiding gaven, lukte dat haar niet. Wij hadden nergens waar wij heen konden, anders hadden wij dit wel meteen gedaan. De nood voor ons was echt hoog geworden. 

De lukuvrouw gaf ons een speciaal medicijn dat de krooi van mijn zwager zou verbreken. Precies op dat moment dat we thuis kwamen, zagen we al onze spullen buiten staan. Jenny wist blijkbaar wat we van plan waren en had ons zonder pardon uit huis gezet. Mijn zwager, die normaal gesproken altijd sterk overkwam, deed niets om ons te verdedigen. Hij stond daar maar, met een verdrietige blik in zijn ogen, alsof hij gevangen zat in zijn eigen lichaam. Hij kon letterlijk zijn mond niet open krijgen.

We vonden onderdak in een onafgemaakte woning van mijn schoonmoeder vlak achter hun huis. Het huis had geen ramen, geen deuren, helemaal niets. Toch hebben mijn man en ik het stap voor stap omgetoverd tot een plek die voelde als een thuis. Maar zelfs dat leek haar niet te bevallen. Jenny deed alles om ons leven moeilijk te maken en gemene dingen met ons te doen. Ondanks er compleet geen aanleiding hiervoor was maar blijkbaar speelde er een jaloezie bij haar die wij niet konden begrijpen. 

Uiteindelijk besloten we bij mijn oma te gaan wonen. Acht lange jaren gingen voorbij voordat mijn zwager eindelijk loskwam van de krooi. Al die tijd hadden we voor hem gebeden, aangezien hij naar niemand wilde luisteren. Iemand die gekrooid is ziet dat gebruikelijk niet, hij bleef dus weigeren in te zien dat hij onder invloed was van een vloek. Wij begrepen ook dat de krooi met zijn verstand speelde, en wij konden niemand helpen die niet geholpen wilde worden. We hebben ons uiterste best gedaan hoor, maar tevergeefs. Hij weigerde te geloven dat Jenny hem zoiets aangedaan kon hebben, hij was verblind. 

Maar het noodlot bleef niet alleen ons achtervolgen, maar ook mijn schoonmoeder. Een maand later viel mijn schoonmoeder van haar bromfiets en raakte vreemd genoeg verlamd aan één kant van haar lichaam. Ze lag wekenlang in het ziekenhuis. Toen de artsen haar uiteindelijk naar huis stuurden, zeiden ze dat ze moest oefenen, gemasseerd moest worden en met tijd en geduld weer normaal zou kunnen lopen. Alleen wilde ze niet terug naar huis, de plek gaf haar angst, ze voelde zich daar aldoor bang. Dus weigerde zij daar nog een voet te zetten. Uiteindelijk brachten we haar naar een zus van haar, die bereid was voor haar te zorgen.

Na verloop van tijd besloot Manoel dat hij de zorg voor zijn moeder op zich zou nemen en haar weer in huis zou halen. Maar wat daarna gebeurde, tartte alle logica. De toestand van mijn schoonmoeder ging van kwaad tot erger. Ze begon vreemde dingen te zien in de woning die wij niet konden waarnemen. Elke dag beschreef ze huiveringwekkende beelden: ze zag kleine jongens die scheermesjes in haar mond duwden, slangen die haar buik binnenkropen, en grote zwarte mannen die haar dwongen om gramaxone (een giftige vloeistof) te drinken. Haar leven werd een onophoudelijke nachtmerrie want ze kijkt aldoor bang om zich heen en gilt alsof ze steeds aangevallen wordt. 

Tot op de dag van vandaag, inmiddels acht jaar later, is haar toestand niet veranderd. De afgelopen twee jaar is het zelfs nog erger geworden. Ze ziet haar eigen kinderen als vijanden en beweert dat één van haar zonen al overleden is, dat hij “gekapt” is. Ze leeft in een wereld vol wrede visioenen die voor ons onzichtbaar zijn. Wij konden het niet langer aanzien en brachten haar naar een lukuman in de hoop antwoorden te krijgen. De man keek haar bij binnenkomst aan en zei meteen tegen ons “Dit is het werk van Jenny. Zij heeft een vloek op haar geplaatst.” Ondanks deze man ons niet kende en toch de spijker op zijn kop sloeg, zei al voldoende.

Sindsdien, elke keer als mijn schoonmoeder Jenny ziet, roept ze angstig uit: “Loek wan dibrie e kong!” (Kijk, daar komt de duivel aan!).

Het keerpunt kwam toen Jenny zwanger was van haar derde kind. Manoel, die jarenlang onder haar invloed had gestaan, begon langzaam afstand van haar te nemen. Het leek alsof zijn ogen, door de wil van God, eindelijk geopend werden. Hij zette hij haar op een dag onverwachts met haar grote buik uit het huis. Hij verbrak alle banden met haar en liet haar los uit zijn leven. Het feit dat zij met verschillende mannen het bed deelde, wist hij ook niet eens als het kindje in haar buik wel van hem was. Dit weigerde hij voorheen in te zien, vanwege de krachtige krooi die op hem zat. Dankzij de kracht van God, kwam het uiteindelijk goed met Manoel. Het heeft heel lang geduurd voordat hij het ingezien heeft, maar doordat Jenny de kroi niet is gaan 'bijwerken' gingen de ogen van Manoel open, een geluk bij een ongeluk. Hij is vervolgens hulp gaan zoeken en dit werd zijn redding. 

Deze ervaring zal ik nooit vergeten. Het heeft me geleerd hoe krachtig gebed is en hoe belangrijk het is om je geest sterk te houden. Want in deze periode hebben we ontzettend veel gebeden, omdat wij het verdomd zwaar hadden. Ik kan niet in woorden uitdrukken hoe moeilijk we het gehad hebben. 

Mijn zwager Manoel, die ooit mijn grootste vijand was omdat hij altijd toeliet dat Jenny gemeen met ons leefde, is nu een van mijn beste vrienden. Het heeft tijd gekost, maar ik heb 't hem vergeven. Ik weet nu dat hij niet zichzelf was, en dat zijn wrede daden voortkwamen uit de demonische machten waarmee die Jenny hem bewerkt had. Gelukkig is hij nu een compleet ander mens.

Naderhand werd mij duidelijk waarom Jenny ook ziek geworden was en niet meer in de woning wilde blijven, want als je eenmaal met duivelse krachten begint te 'werken', moet je ook klaarstaan voor de 'bijwerkingen' die daarmee gepaard gaan. Een deal sluiten met demonen wil zeggen dat ze altijd komen voor een betaling. Vandaar dat Jenny ook zo ziek geworden was. Uiteindelijk besloot een arts haar baarmoeder te verwijderen omdat ze anders haar leven niet konden redden.

Hoe het nu met haar gaat weet ik niet, maar ik weet vrijwel zeker dat het niet goed af zal lopen met haar. Want ze had haar handen maar vaak genoeg vuil gemaakt aan zwarte magie, dat ik ervan overtuigd ben dat ze de rekening daarvan nog zal krijgen. Ik heb nooit begrepen waarom ze ons allemaal uit de weg wilde ruimen met zwarte magie. Jaloezie misschien? Of voor materiële spullen van Manoel en zijn moeder? Misschien stonden wij alleen in de weg van haar plannen toen we daar gingen wonen. Ik heb echt geen flauw idee. 

Dit was mijn ervaring, lieve mensen. Ik hoop dat jullie het hebben begrepen en hier iets van leren. Wees altijd voorzichtig met de mensen om je heen, want niet iedereen heeft het beste met je voor.

God is groot, en hij heeft ons door deze donkere periode heen geleid.

⭐️⭐️= het verhaal is 90% herschreven door de OST beheerder Yvanna Hilton.