⬛️ Ingezonden door: Marsha Deosaran
⚜️IK BEN TIEN HONDEN KWIJTGERAAKT⚜️
----------------------------
Geachte OST leden, hier mijn eigen ervaring, die precies een jaar geleden begon, in oktober 2023. Wat daarna volgde, heeft mijn leven volledig op z’n kop gezet.
Van oktober vorig jaar tot mei van dit jaar ben ik tien honden verloren. Tien! Het begon eerder al, maar ik had er toen niet echt aandacht aan besteed. Dat veranderde toen mijn man en ik plotseling steenpuisten kregen. Mijn man werd het zwaarst getroffen: hij had er wel veertig of meer. Ikzelf had er acht of negen, mijn zoon ook acht, en mijn dochter één, opvallend genoeg precies op haar wang.
Eerst dacht ik dat het kwam door iets wat we verkeerd hadden gegeten. Maar nee, het had een andere oorzaak. Mijn man vermoedde al dat het van buitenaf kwam, en langzaam begon ook ik te begrijpen dat er iets niet klopte. Toen onze papegaai van zestien jaar plotseling ziek werd en overleed, dacht ik nog dat het misschien aan zijn ouderdom lag. Maar toen gebeurde er iets wat ik nooit zal vergeten.
Op een dag verloor ik één van mijn slippers. Ik vond het vreemd, maar besteedde er niet teveel aandacht aan. Diezelfde dag vielen er twee van onze honden plotseling neer. Het leek alsof ze een hartaanval kregen, of misschien vergiftigd waren. Ik kon het niet geloven. Kort daarna gebeurde hetzelfde met twee andere honden. We hebben nog geprobeerd ze te redden, maar het was te laat. Het was alsof de dood zich in ons huis had genesteld.
Het moment dat ik écht besefte dat er mensen achter moesten zitten, was toen ik midden in de nacht een vreemd geluid hoorde. Een van onze honden, Tobby, was buiten aan het vechten of in paniek. Ik werd wakker, hoorde het geluid, en maakte mijn man wakker. Samen gingen we naar buiten om te kijken, maar er was niets te zien. We hoorden Tobby roepen om hulp, maar konden hem niet vinden. Tegen de ochtend vonden we hem. Hij lag dood in de goot, niet ver achter het huis. Zijn ogen puilden uit, alsof hij onder water was gedrukt. Maar honden kunnen zwemmen, en Tobby hield juist niet van water. Het was duidelijk dat dit geen ongeluk was.
Vanaf dat moment ging het van kwaad tot erger. Tot april van dit jaar stierven al onze honden, één voor één. In totaal tien. Ik was gebroken. Mijn man en ik probeerden het nog eens met twee nieuwe honden, maar ik was doodsbang dat ook zij hetzelfde lot zouden treffen. Tot nu toe gaat het goed, maar ik weet dat we nog steeds niet veilig zijn.
Ik heb geleerd hoe ver mensen kunnen gaan uit jaloezie of haat. Ze stuurden negatieve energie naar ons gezin, dat voel ik zeker. Tobby heeft me laten zien dat de dreiging van buiten kwam. Sindsdien ben ik ontzettend voorzichtig en vertrouw ik niemand meer.
Ik bid elke dag tot God om bescherming, voor mijzelf en mijn gezin. Mijn slipper heb ik nooit teruggevonden, maar ik draag nog steeds de littekens van deze verschrikkelijke periode, letterlijk en figuurlijk. Het is te veel om allemaal op te noemen, maar ik weet één ding zeker: de mensheid kan verschrikkelijk wreed zijn.
⭐️⭐️= het verhaal is 95% herschreven door de OST beheerder Yvanna Hilton.
Reactie plaatsen
Reacties