STORY 710: IK GUNDE HET HAAR JUIST

⬛️ Ingezonden door C.G

               ⚜️IK GUNDE HET HAAR JUIST⚜️
——————————————

Beste OST leden, vandaag wil ik mijn verhaal vertellen, maar ik zou graag anoniem willen blijven.

Mijn man Jonathan en ik waren vrij jong toen we elkaar leerden kennen. We waren tieners, maar wisten al heel snel dat we de rest van ons leven met elkaar wilden doorbrengen. Pas op een iets latere leeftijd leerde ik zijn familie kennen. Onze relatie was geen geheim, maar we hadden nooit haast gemaakt om elkaars familie te leren kennen. Ik was een jaar of 19 toen ik voor het eerst bij hem thuis over de vloer kwam. Zijn ouders waren redelijk rustige mensen en verder had hij een oudere zus en een jongere broer. Het contact met zijn familie was goed en ik merkte niets vreemds.

Zijn oudere zus was vele jaren ouder dan ons en zij was al getrouwd. De druk om een kleinkind te baren werd steeds groter vanuit de zijde van de ouders. Mijn vriend en ik merkten daar wel iets van, maar ik zei altijd dat ik nog niet wilde beginnen aan kinderen; ik wilde eerst een stabiel leven opbouwen. Ik was hier ook open en duidelijk over richting de ouders van mijn vriend, maar ik merkte af en toe dat dit niet in goede aarde viel, vooral bij mijn schoonmoeder.

Omdat ik duidelijk gemaakt had dat ik nog geen kinderen wilde, viel de druk op mijn schoonzus Melany. Zij en haar man Gavin woonden ook nog bij mijn schoonouders thuis.

Als ik bij hen langs ging, was Melany meestal thuis. Op een dag kwam ik weer op bezoek bij mijn schoonouders en zoals gewoonlijk was mijn schoonzus er ook. Ze vertelde dat ze al een poos aan het proberen was om zwanger te raken, maar dat het niet lukte. Ze vroeg als ik andere alternatieven voor haar kon zoeken om haar te helpen om in verwachting te raken. Van huis uit kwam zij uit een zeer gelovige familie, waarin andere alternatieven niet bespreekbaar worden gemaakt. Maar zij wilde dat ik 'buiten' hulp voor haar ging zoeken. Ze vroeg dit omdat ze echt verlangde naar een kind, maar ook om haar ouders en man tevreden te stellen. Ze klonk echt radeloos en zou alles geven om een kind te krijgen.

Ik zei dat ik ook niet precies wist wat zij al geprobeerd had, maar ik zou hier en daar informatie zoeken. Ze was hier blij mee en bedankte me snel, omdat mijn schoonmoeder de woonkamer binnen kwam lopen. Ik vond dit uiterst vreemd, omdat ik dacht dat mijn schoonzus altijd alles aan haar moeder vertelde.

Een paar maanden gingen voorbij en ik was het eigenlijk al vergeten, tot ik hoorde van mijn vriend dat hij een neefje of nichtje verwachtte. Ik was blij om dit te horen, omdat het zijn zus eindelijk gelukt was. Maar dit goede nieuws duurde niet lang en een aantal weken later hoorden we dat ze een miskraam gekregen had. Ze was hier heel verdrietig over en zo ook mijn schoonouders. Gelukkig was zij binnen de kortste keren opnieuw zwanger, maar dit keer durfde ze het niet openlijk te vertellen, wat begrijpelijk was. Ze hield dit ook geheim voor haar ouders.

Maanden gingen voorbij en ze kreeg te horen bij een echo dat er iets niet goed ging met de baby en ze moest met spoed opgenomen worden voor verder onderzoek. Hieruit bleek dat de baby niet normaal groeide en misvormd was. De baby moest er zo snel mogelijk uit, omdat dit complicaties voor haar kon veroorzaken. Dit was een zware klap voor het gezinnetje, zeker omdat mijn schoonouders het niet wisten.

Hierna kreeg ze als advies van de dokter om even te wachten voordat ze weer zou proberen om zwanger te raken. Maar dit advies volgde mijn schoonzus niet; ze werd al heel snel na haar tweede zwangerschap opnieuw zwanger. Dit had niemand verwacht, maar uiteraard was een ieder blij voor hun.

In dezelfde periode vroeg Jonathan (destijds mijn vriend) mij ten huwelijk. We waren zo blij om dit nieuws met een ieder te delen. Jonathan’s ouders waren blij voor ons en keken uit naar ons huwelijk. Melany gaf echter geen reactie op ons grote nieuws, omdat ze blijkbaar zo gefocust was op haar zwangerschap. Er waren verder geen complicaties met haar zwangerschap en ik was druk bezig met het plannen van ons huwelijk.

Ons huwelijk was heel intiem en klein, iets wat ik altijd al wilde. Het was een van de mooiste momenten van mijn leven. Twee families die samenkwamen; het was te mooi om in woorden te omschrijven. Er was één iemand die ons huwelijk miste, en dat was Melany. Ik vond het niet perse een probleem, omdat ik wist dat ze voorzichtig was met haar zwangerschap. Tegelijkertijd vond ik het lullig voor mijn man omdat het een belangrijke dag voor hem was en zijn zus was niet aanwezig. Jonathan zat er echt mee, maar zei er verder niets over, omdat hij geen prater is.

De maanden vlogen voorbij en wij waren gelukkig, maar ook het einde naderde van de zwangerschap van mijn schoonzus. De laatste dagen waren zwaar voor haar en de bevalling verliep moeizaam. Mijn schoonzus bleef sterk, omdat ze wist dat ze bijna haar kindje binnenkort in haar armen kon houden. Ze beviel van een zoontje die levenloos was. Niets en niemand kon mijn schoonzus troosten. Het was een hele donkere dag voor mijn schoonfamilie. Het lichaampje van haar zoontje werd al gauw ter aarde besteld.

Een aantal weken na de begrafenis kwam ik tot de ontdekking dat ik in verwachting was. Ik was zo blij, maar tegelijkertijd ook nerveus om het nieuws te vertellen, aangezien mijn schoonfamilie in rouw was. Het nieuws van mijn zwangerschap heb ik meteen aan mijn man verteld. Hij was ontzettend blij, maar ik verzocht hem om nog even te wachten voordat we het nieuws verder zouden vertellen. Rekening houdende met de gevoelens van zijn zus en haar man.

De tijd naderde om de eerste echo te maken, maar ik was zo zenuwachtig, omdat ik zelf ook bang was dat er iets mis zou zijn met ons kindje. Maar alles was goed en de eerste maanden verliepen vlekkeloos. Ik was bijna vier maanden in verwachting toen ik het nieuws aan mijn familie vertelde, en bijna vijf maanden toen ik het nieuws wilde vertellen aan mijn schoonfamilie. Ik herinner me de autorit nog naar het huis van mijn schoonouders. Ik was zo zenuwachtig om het nieuws te vertellen, vooral omdat ik bang was voor de reactie van mijn schoonzus Melany.

In mijn achterhoofd wist ik wel dat mijn schoonouders heel blij met de zwangerschap zouden zijn, omdat ze verlangden naar een kleinkind.

Bij het huis aangekomen zat Melany in de woonkamer en ben ik naar haar toe gelopen. Zij en ik zaten te praten en ik bood haar een luisterend oor voor haar verdriet. Ze vertelde dat ze naar een "lukuman" geweest was om te kijken waarom ze geen kind kon dragen. Dit hield ze als een groot geheim voor haar ouders maar ook voor haar man, omdat ze het niet zouden goedkeuren vanwege hun sterke geloof. Ik schrok hier best van, maar ze vertelde dat de lukuman haar verteld heeft dat haar man haar ontrouw geweest was en dat de vrouw waarmee hij was geweest ‘wisie’ (zwarte magie) gestuurd had voor haar, de getrouwde vrouw, om te voorkomen dat Melany kinderen kon dragen.

Ook vertelde ze mij dat ze de lukuman gevraagd had of hij iets voor haar kon doen, maar de lukuman gaf aan dat de zwarte machten waarmee er gewerkt was veel te sterk waren en al te lang aanwezig waren in haar lijf. Kort gezegd, hij kon haar dus niet helpen met het probleem.

Melany is verder gaan zoeken en is zodoende bij een bonuman terechtgekomen die wel iets voor haar kon doen. Hij heeft haar al een aantal keren een wasi (cultureel kruidenbad) gegeven en een middel om te drinken. Ook had ze de bonuman gevraagd als haar ‘iets’ kon geven voor haar man om ervoor te zorgen dat hij niet meer voor haar zou uitlopen (krooi). Volgens haar heeft de bonuman haar ook iets gegeven om in haar vagina te doen, met de bedoeling dat als ze gemeenschap zou hebben met haar man, het middel hem zou beïnvloeden om niet meer voor haar uit te lopen.

In dit alles herkende ik mijn schoonzus niet meer. Het was te veel voor me en ik besloot mijn zwangerschap geheim te houden, want ook zij was actief bezig om weer zwanger te worden. Ik was bang dat het een wedstrijd zou gaan worden en dat ze mogelijk jaloers zou worden op mijn zwangerschap en kind. Ik wist dat zij het al moeilijk had en ik wilde het niet nog moeilijker voor haar maken.

Onderweg naar huis vertelde ik Jonathan alles wat zijn zus mij toevertrouwd had. Hij was hier duidelijk kwaad en teleurgesteld over, maar zei dat hij zich er niet mee zou bemoeien omdat hij betere dingen had om zich druk over te maken. Rond de zes en zeven maanden begon mijn buik zichtbaar te worden, dus kon ik dit niet langer geheim meer houden voor mijn schoonfamilie. Ik ging ook minder vaak naar hun huis, en mijn schoonmoeder begon dit vreemd te vinden. Dus besloten we het toch te vertellen en het nieuws werd goed ontvangen, want het bleek ook zo te zijn dat mijn schoonzus nu in de blijde verwachting was.

Mijn zwangerschap verliep verder goed totdat ik het einde ervan bereikte en mijn schoonzus weer een miskraam kreeg. Mijn schoonzus haar gedrag naar mij toe veranderede drastich. Ze maakte gemene opmerkingen over mijn uiterlijk en over mijn ongeboren kind.

Maar ik zocht er niets achter want ik dacht dat ze het moeilijk vond om me te zien omdat ze weer een kindje verloren was en ik juist een kindje kreeg. Zoals ik zei verliep mijn zwangerschap goed, maar sinds de miskraam van mijn schoonzus kreeg ik allerlei complicaties. Van spontane bloedingen tot onregelmatige hartslagen van mijn ongeboren kind. De doktoren vonden dit uiterst vreemd maar ik was vitaal genoeg om de bevalling in te gaan leiden omdat de artsen bang waren dat het slechter zou gaan met mijn baby.

Dit werd verteld aan de familie's en iedereen kwam op bezoek om me het aller beste te wensen behalve mijn schoonzus.

De bevalling was zwaar en moeizaam er ging echt van alles mis en ik werd met spoed geopeereed (keizersnee) om de baby eruit te halen. Mijn zoon werd geboren en alles was stil. Hij werd met spoed van me weg genomen. Ik huilde en huilde omdat ik dit niet kon geloven. Mijn man was in paniek omdat mijn zoon in een situatie verkeerde van leven of dood. Mijn zoontje heeft het gelukkig overleefd maar lag op de NICU en ik was nog een paar dagen opgenomen voor observatie.

Melany kwam ons toen bezoeken en ze was heel negatief en gemeen. Ze maakte rare opmerkingen over hoe mijn zoontje het niet verdiende om hier op deze aarde te zijn en dat ik mijn zoontje moest afstaan aan haar omdat het niet eerlijk was. Ik werd hier boos om en mijn man joeg haar weg uit het ziekenhuis. Die zelfde avond begonnen rare dingen te gebeuren in het ziekenhuis. Ik hoorde constant een baby huilen, dit ging letterlijk uren door. Anderen hoorden niks maar ik wel. Ik kon eigenlijk niet precies uitmaken wat het was maar het was te omschrijven als gehuil van een baby.

Op een gegeven moment vroeg ik aan de zuster waarom de baby al uren aan het huilen is. De zuster keek me raar aan en zei dat er op dat moment geen baby aan het huilen is.

Ik keek haar vreemd aan maar zei verder niets. Ik dacht dat het allemaal in mijn hoofd zat. Ondertussen hield het gehuil niet op, maar ik probeerde toch te slapen. Het was een uur of 3 in de nacht en de zuster kwam me wakker maken want ik moest mijn zoontje aan de borst leggen. Ik lag op een zaal met andere moeders en ik maakte het klein lichtje boven mijn bed aan. De zuster hielp me mijn zoontje aan de borst leggen en toen ze dit gedaan had liep ze weg.

In het donker zag ik een gedaante onder het bed van een andere moeder op de zaal. Het had rode ogen en keek heel boos. Ik zag verder niets van handen of voeten en ik begon kippenvel te krijgen. Ineens uit het niets schreeuwde mijn zoontje alsof hij heel erg geschrokken en bang was. Het ging door de hele zaal heen en een ieder werd wakker. Hij huilde zo hard en ik kon niet uitmaken wat er gebeurd was. Het was alsof hij pijn had. Zusters kwamen rennend naar ons toe en maakte de gordijnen rond mijn bed dicht en het licht aan.

We keken allemaal naar het mondje van mijn zoontje en het viel op dat er zwarte vloeibare mengsel in zijn mond was. We keken geschrokken en het bleek dat mijn borstmelk zwart was. De zuster pakte mijn zoontje en rende naar de kinderafdeling. De andere zuster bracht me naar de badkamer en in mijn bed was er een hele grote plas van het zelfde zwarte vloeistof alsof het van mijn kraamverband kwam. In de badkamer kleedde ik mezelf uit en de zuster wist zich geen raad.

De arts werd erbij gehaald en niemand wist hoe en waar het vloeistof vandaan kwam. De zuster vroeg me te kolven en tijdens het kolven had mijn borstmelk gewoon de normale kleur en het bloed in mijn kraamverband had ook een normale kleur. Mijn bed werd verschoond en ik was zo bang en ik wilde alleen weten hoe het ging met mijn zoontje. Niemand kon me informatie geven over zijn gezondheidstoestand. Ik vroeg en smeekte de zusters of mijn man kon komen omdat ik het niet meer wist.

Ik kreeg uiteindelijk de toestemming en hij schrok zich rot aan de telefoon en was in een mum van tijd bij mij op de afdeling. Ik heb die nacht niet meer geslapen. Het was een hele koude nacht en de tijd vloog voorbij. In de ochtend heb ik mijn man verteld wat ik zag onder het bed van een andere moeder. Hij schoof de gedachten snel weg en probeerde er ook niet aan te denken. Tot die tijd wisten we niet hoe het ging met mijn zoontje. De zuster van de nacht kwam me in de ochtend nog helpen met het douchen.

Toen we alleen waren in de badkamer vroeg ze me wat er precies gebeurd was. Ik vertelde haar alles en barste in tranen uit. Ze zei tegen me dat het mogelijk was dat ik vreemde dingen kon mee maken in het ziekenhuis, ik was heus niet de enige omdat je op zo een plek wel zulke dingen zou kunnen verwachten en ze moedigde mij aan om sterk te blijven. Voordat ze wegliep, zei ze ook nog “pas op, met bepaalde mensen dichtbij je, ik heb er eerlijk gezegd geen goed gevoel bij. Wees voorzichtig”.

Ondanks ik dit een zeer opmerkelijke uitspraak vond en ik wist dat de verpleegkundige het beste met mij voor had, ging ik hier niet verder op in en de zuster liep weg.

De kinderarts kwam vertellen dat het niet goed ging met mijn zoon en dat hij niet wist wat er met hem aan de hand was. Hij was lichamelijk gezond en ze konden niets vinden wat er met hem aan hand was, maar toch was hij ziek. Ik was ten einde raad en ik kreeg een schuld gevoel. Die zelfde middag mocht ik met ontslag, maar mijn zoontje bleef nog in het ziekenhuis. Het brak mijn moeders hart om hem daar alleen achter te laten. Nadat ik thuis was, kwam mijn moeder op bezoek om mij een beetje te helpen.

Ik vertelde haar alles en ze zei tegen me dat dit niet goed is en dat ik gauw culturele hulp moest gaan zoeken. Ze zou dit zo snel mogelijk voor me regelen, maar dezelfde avond kreeg ik een telefoontje vanuit het ziekenhuis dat we met spoed naar de kinderafdeling moesten komen omdat mijn zoontje snel achteruit ging. Bij aankomst in het ziekenhuis zagen we heel wat zorgpersoneel rond zijn klein bedje. Ik was in shock en ik kreeg een flits mee waar er rode drukvingers in zijn hals waren. Ik schreeuwde in paniek naar een ieder toe om mij meteen te zeggen wat er aan de hand was.

Ik werd meegenomen naar buiten en een zuster kwam me vertellen dat mijn zoontje uit het niets begon de schreeuwen alsof iets of iemand hem pijn deed. Toen ze renden naar zijn bedje zagen ze niets, maar alleen dat hij in ademnood was en het geluid van zijn gehuil niet naar buiten kon, alsof hij aan het stikken was.

Ze hebben alles geprobeerd om hem te helpen, maar sindsdien lag zijn klein lichaampje slap en levenloos. Hij kreeg hulp om te ademen en dat was het enige dat hem nog in leven hield. Die nacht mochten we bij hem blijven en de nacht zuster van de dag ervoor kwam bij mij op de kinderafdeling. Ze had gehoord van collega's wat er gebeurd was en wilde steun komen bieden. Ze maakte zich zorgen en zei me ook dat ik culturele hulp moest gaan zoeken en snel ook.

Ze wist zeker dat dit wat er gaande was niet medisch verholpen kon worden, en terwijl ze met mij sprak zei ze dat ze kippevel kreeg. Ze liep heen en weer en ging van het ene op het andere moment in een trans. Ze sprak een soort van dialect van het sranan tongo. Ik wist dat het sranan tongo was, maar ik verstond het niet. Ze werd meegenomen door andere collega's en opeens kreeg ik scherpe steken in mijn buik. Ik liep naar het toilet en ik zag weer het zelfde zwarte vloeistof in mijn kraamverband. Ik riep huilend mijn man en ook hij zag het zwarte vloeistof en hij riep een andere zuster erbij.

Ik werd verschoond en geobserveerd als het wel bloed was of niet. Terwijl een ieder zo bezig was verliet mijn zoontje deze aarde. Dit alles gebeurde in tien minuten.

Een paar dagen nadat mijn zoontje ter grave werd gedragen zaten mijn borsten vol. Het werd mij aangeraden om het borstmelk te kolven. Tijdens het kolven kwam er alleen maar van dat zwarte vloeistof uit mijn borst. Ik heb mijn moeder meteen gebelt en gezegd dat ik echt naar de culturele hulp wilde. Het was een oude heer en bij aankomst zei hij meteen dat dit een ‘zware’ wisie is. Ik had die man nog niets verteld maar hij wist meteen dat er behoorlijk veel aan de hand was dus hij ging meteen aan het werk.

Het enige wat ik hem vertelde was over de zwarte vloeistof uit mijn borst en deze had ik meegenomen om hem te laten zien. Toen ik dit aan hem overhandigde viel ik meteen flauw en kan me niets meer herinneren tot de dag van vandaag. Wat mij later verteld is dat mijn schoonzus achter dit alles zat en de dood van mijn zoontje allemaal haar ‘werk’ was. Zij had wisie voor mij gestuurd en omdat ik zwanger was, stond mijn lichaam ‘open’ en was het daardoor makkelijk om mij met zwarte machten te bewerken.

Het enge, wat ik te horen kreeg, was dat Melany de zielen (yorka’s) van haar ongeboren en overleden kinderen gebruikte om wraak te nemen vanwege haar ziekelijke jaloezie. Dit verklaarde mijn zwarte borstmelk, want zo konden de entiteiten (haar kinderen) zich aan mijn borsten voeden. En de rode strepen om de hals van mijn zoontje zouden komen omdat hij werd gewurgd door de yorka’s. Dit alles vanwege Melany’s jaloezie, omdat ze zelf nog geen kinderen kon baren.

Ik heb hierna het contact volledig verbroken met de schoonfamilie en mijn man wilde dit zelf ook. Het verlies van onze zoon heeft ons echt diep geraakt. Wij zijn verhuist naar het buitenland. Ik heb zelf geen kinderen meer gebaard, omdat deze ervaring heel traumatisch was.

Het laatste wat ik een aantal jaar geleden gehoord heb ten aanzien van mijn slechte schoonzus Melany, is dat ze uiteindelijk toch een kind heeft kunnen baren, maar het kind had zowel zware mentale als fysieke beperkingen en is ook op jonge leeftijd gestorven. Hierna ging ze verder met haar duistere praktijken en werd ze opnieuw zwanger, maar vele mensen vertellen dat ze 'bevallen' is van een apart wezen die leek op een kruising tussen een slang en een soort van buiten aardse wezen. En dit is zover gekomen omdat ze op den duur de kosten niet meer kon dekken bij de ‘wisie man’, die al haar wisie voor haar deed. Als wraak voor zijn onbetaalde diensten, heeft hij ervoor gezorgd dat Melany zo een misvormd wezen ter wereld gebracht heeft.

Dit is weer zo’n bitter voorbeeld van wat jaloezie, afgunst en wreedheid met een mens kunnen doen. Melany was daar het perfecte, maar ook trieste bewijs van. Zonder enig mededogen vernietigde ze anderen alleen om haar eigen pijn te verzachten en haar leegte te vullen. En zo richtte ze haar woede op mijn zoon en ik, zonder dat ik ook maar iets had gedaan om dit te verdienen.

Het ironische is dat ik haar juist het moederschap van harte gunde, ik wist immers hoe sterk die wens kon zijn. Maar in haar ogen was mijn geluk als moeder een onrecht. Als zij geen kinderen kon krijgen, dan ik ook niet. Een ziekelijke jaloezie die haar verteerde en haar medemenselijkheid had opgeslokt.

————————
🔺DE MENSEN IN DIT VERHAAL:
Jonathan = mijn man
Melany    = mijn schoonzus/de zus van mijn man
Gavin      = melany’s echtgenoot.
————————

⭐️⭐️= het verhaal is 20% herschreven door de OST beheerder Yvanna hilton.